Oerol - het was weer een feest

De entreebandjes zijn losgeknipt van mijn pols en ik kijk met zoete weemoed terug. Het was weer een feest, Oerol.
Ondanks mijn tijdelijke handicap (blog: In een oogzwenk) kon ik er gelukkig toch heen. De tandem, nadrukkelijk afgebeeld op het entreebandje, bleek deze keer voor mij het ideale vervoermiddel. Waar zou je zijn zonder fiets op Oerol, op Terschelling?

Ik ben de tel kwijt geraakt van mijn Oerolbezoeken. Negen keer toch zeker wel. Dat is nog niets vergeleken bij de vaste bezoekers die geen of nauwelijks Oerols hebben overgeslagen in de 35 jaar van zijn bestaan.
De editie 2016 gaat voor mij in de boeken als een van de meest geslaagde. Het prachtige weer terwijl het binnenland werd geteisterd door hoosbuien, maar op Terschelling was het relatief warm en regende het weinig.
Deze keer heb ik maar zes voorstellingen gezien, maar ik vond de meeste goed tot geweldig. De voorstellingen en installaties van de Expeditie spraken me ook zeer aan.

'Instant happiness' - Cello8ctet Amsterdam/Via Berlin

Aan een toplijstje begin ik niet, maar enkele hoogtepunten noem ik toch.
De Wand van Ulrique Quade Company, een intense monoloog van Harriet Stroet.
Windstilleven van Collectief Walden over tijd, waarin natuurwetenschap, filosofie en persoonlijke reflectie op je levenspad prachtig samenkwamen.

Waterlanders

In Instant Happiness van Cello8ctet Amsterdam/Via Berlin verlieten de cellisten dapper hun comfortzone. Ze acteerden, doorkruisten het terrein en wentelden zich in de modder.
Het waren allemaal ook mooie voorbeelden van optimaal gebruik van en samenspel met het landschap.

Bij de Expeditie was er natuurlijk het eerbetoon aan de grutto van de Waterlanders uit Wageningen. De Passage met uitkijkplekken over land en wad. Drie streken van Marc van Vliet was een blikvanger in de Waddenzee en liet voetgangers eb en

 De Passage

vloed nog sterker ervaren.

Marc van Vliet

Er was de pianiste Tomoko Mukaiyama van wie de vleugel in een royale duinpan stond. Daaromheen verzamelden zich een aantal keren per dag honderden mensen. Alleen al het toneelbeeld was prachtig. Het ontroerde me zelfs. Die vleugel, de vrouw en daarboven een meterslange sluier die boven de duinpan zweefde. De muziek in die duinpan en al die mensen van goede wil waar het kwaad van de wereld ver weg leek.

Lachrymae

   SLeM

In het prachtige bos bij Formerum was er Lachrymae van Artmusic, een korte wandeling die leidde naar bomen met tranen van barnsteen.
En SLeM had ook deze keer met Windwerk een bijzonder project waarin jonge aanplant van helmgras een belangrijke rol speelde. Komt het door mijn herinnering aan het gedicht 'Jonge sla' van Rutger Kopland dat het iets aandoenlijks had?




Als Vriend van Oerol kreeg ik gelegenheid om een soort repetitie bij te wonen van dansgezelschap LeineRoebana en het Stolz Quartet. Zij bereiden zich voor op Oerol 2017. Nu waren alleen de musici er en zij waren onder meer aan het uitproberen hoe de transparante tent werkt voor hun muziek.

Stolz Quartet/LeineRoebana

Bijzondere akoestiek en bijna op de huid, musici en publiek samen in die 'bubbel'. Straks met de dansers erbij, het wordt vast geweldig.
Het zou bijna reden zijn om alvast te boeken voor Oerol 2017.   

Website Oerol (met foto's, o.m. van vleugelconcert in duinpan) 

Blog: terugblik Oerol 2014 



 

Een goed jaar

2014 -->2015 

Heb je alle jaaroverzichten gehad, komt Van Gansewinkel ook nog eens. Zelf kon ik geen jaaroverzicht meer zien en voorspellingen? We merken het vanzelf wel, meestal loopt het toch anders.
Maar ik wil 2014 niet zomaar laten gaan, want het was een goed jaar, voor mij althans.
Geen dag ziek geweest, steeds het besef dat warme familie en een rijke vriendenkring me omringen. Wat wil een mens nog meer?
Vervullend werk.
En ook dat was in ruime mate voorhanden. Ik heb met plezier veel bedrijfstrainingen schriftelijke communicatie gegeven voor Schouten & Nelissen en als schrijfster trad ik op in scholen en bibliotheken. Ik schreef gedichten voor de tentoonstellingen SUB en Componisten en Kunst, in combinatie met beeldende kunst en muziek. Voor het dansproject Dreambody van InMotion werd ik geïnterviewd over mijn relatie tot de Rijn.
In twee uitgaven van het Limburgse Platbook staan teksten in mijn moedertaal, het dialect van Weert.
Ik schreef de praktisch bruikbare korte toneeltekst Hiephiep voor juf voor Kinderpodium.
Voor Libelle Academy ontwikkelde ik de workshop Reisverhalen schrijven.
Ook verscheen er een nieuw boek: Vreemdgaan in de serie Thuisfront van Uitg. Eenvoudig Communiceren, Makkelijk Lezen-boeken voor jongeren.
Een 'gewoon' 12+-boek rondde ik af en ik ben nog in afwachting van het oordeel van de uitgever. Altijd spannend.
Een gevuld, rijk jaar met zoveel mooie dingen van het leven: natuur, film, muziek, beeldende kunst, Oerol, filosofieweek bij ISVW, schrijfweek in 'mijn' Egmond aan Zee, en natuurlijk boeken.

Zie dat maar eens te overtreffen in een nieuw jaar. Toch zijn de voortekenen beloftevol. Voldoende werk in bedrijfstrainingen en cursussen en het zal daarbij een kunst zijn om ruim tijd vrij te maken voor het schrijven, toch nog altijd mijn core business.
In 2015 komen maar liefst twee nieuwe boeken uit: een 9+-boek bij uitg. De Eenhoorn en een nieuw 12+ Makkelijk lezen boek. Daarover trompetter ik binnenkort ongetwijfeld trots via social media.
Ook een prachtig vooruitzicht voor dit jaar: het gloedvolle project Schrijversharten waarin ik op ontdekking ga samen met mijn collega-schrijvers Martijn Adelmund en Laurens van der Zee.
Het nieuwe jaar, ik heb er zin in.

Ik wens jullie, cursisten en lezers van dit blog, - al dan niet schrijvend, met of zonder schrijfcursus, - een goed jaar!

Na Oerol

Oerol 2014 is afgelopen en een week lang beleefde ik het mee. Inmiddels al zo vaak dat ik de tel ben kwijtgeraakt. Een keer of acht, schat ik.
Wat resteert, zijn doorgeknipte entreebandjes, een gehavend programmaboekje, een stapeltje dagkrantjes, en natuurlijk herinneringen en beelden.
De wind op de fiets, altijd tegenwind trouwens, felblauwe luchten met bloemkoolwolken, onhandige manoeuvres op het fietspad. Iemand die plots stopt, afslaat of zo tergend langzaam voor me rijdt dat het nog knap is dat de fietser niet omvalt. En ík was natuurlijk een voorbeeldige weggebruiker.
In ieder geval is mijn fiets nooit in het Stoutefietsenvak beland op Westerkeyn en heb ik mijn medefestivalgangers niet lastig hoeven vallen met niet aan te horen losgeld: een liedje zingen op het schavotje ten aanschouwen van geamuseerde goedparkeerders.
Het hoort allemaal bij de folklore en rituelen van Oerol, evenals het goedmoedig in de rij staan, grappen maken met onbekenden en met de glimlach van een kind de wereld speels beleven.
Deze keer zag ik 'slechts' acht voorstellingen. Een ging niet door wegens blessure van een speler en een andere (avond)voorstelling liet ik zelf nota bene schieten vanwege te ver, te fris en te voetbal (#ausned). Cultuurbarbarisme, ik weet het.

Twee voorstellingen sprongen er voor mij uit: Being Arthur van het Kameroperahuis en Het Klooster van Rieks Swarte. Op een mooie plek in het bos bij Hoorn transporteerde de muziektheatervoorstelling de legende van koning Arthur in een busje naar onze tijd. Goede muziek, fris spel, humor en toch wezenlijke vragen als: wat is heldendom en overgave?
Het gezelschap van Rieks Swarte had bij Elvis Plak in Oosterend het oerklooster opgegraven en gaf het publiek in een aanschouwelijke en luchtige lezing inzicht in het franchise-concept van die expansie.
Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? van Toneelgroep Oostpool was trouwens eveneens de moeite waard, ook vanwege de locatie bij de Wierschuur in Oosterend, met riant uitzicht op de Waddenzee. Ook genoot ik van een aantal Expeditie-activiteiten, zoals De zomerbibliotheek, Zonnestand en Tijdelijk Bos.
Zoals andere jaren zijn er ook altijd voorstellingen die ik op zijn best 'aardig' vind, maar er waren ook weer voorbeelden van 'mwah'. Graadmeter: afgeleid worden door niet ter zake doende details, voelen hoe hard het bankje zit of op mijn horloge kijkend hoe lang ik nog moet.
Bij Samurai van Ro Theater bijvoorbeeld blééf ik in Jack Wouterse maar de boodschapper zien van een supermarkt.

En bij Touki Delphine duurde die One Hot Minute wel verrekte lang. Al gauw gaf ik op dat er ook maar enig verhaallijntje in zat. Dat kan ik best aan, maar ik kon de gedachte niet onderdrukken dat ik naar een uitgerekte versie van de lopende band bij Een van de Acht zat te kijken. Maar deze keer was het totaal zinloos om te proberen te onthouden wat ik zag. Nou, vooruit: bakstenen, stoelen, man eet appel, blote man, vaas met bloemen, blote man, fles cola, blote mannen, potplanten, er leek geen eind aan te komen.
Het valt ook niet mee om verwend publiek te boeien. Soms bekroop me ook wel eens de akelige gedachte: dit heb ik al gezien, en beter. Weer hollende en wiekende acteurs die zich geen raad lijken te weten met een groot speelvlak. Weer ballonnen, vuur en vlam, anachronismen en slapstick.

Gelukkig is er dan ook nog het nuchtere eiland zonder fratsen, gewoon zichzelf. Met ook tijdens de Oerolinvasie van 50.000 bezoekers nog onmetelijk lege stranden en de veranderlijke schoonheid van de Waddenzee.
Telkens weer thuiskomen in het kalme Oosterend waar ik in een oogwenk op de Waddendijk sta en mijn longen pure ontspanning inademen. Oerol, graag tot een volgende keer.


Website Oerol
Terug van Oerol - blog 2012
 
 

Oerol weer zonder mij

Oerol moet het dit jaar weer eens zonder mij doen, en dat kan Oerol prima.

Maar kan ik zonder Oerol? Het zal wel moeten, maar nu het festival op beginnen staat, ben ik toch sterk in gedachten daar.

Thuis in Wageningen kijk ik op dit moment naar de bloemkoolwolken die de wind langs de blauwe lucht drijft. Zoals op Terschelling vaak. Ik denk aan fietsen van voorstelling naar optreden, verrassende ontmoetingen en ontdekkingen, en altijd de Noordzee en het strand, de Waddenzee binnen handbereik. Een week lang de mens op zijn best, spelend en met een open blik.
Ik lees de dagkrant die -joepie- nu online staat. Mijn Lokroepje over heimwee dat ik gisteren tweette, is geplaatst (in de categorie Huh?)
Ik zucht en noteer alvast de data van Oerol 2014: van 13 t/m 22 juni.

Blog 2011: Oerol zonder mij
Blog 2012: Terug van Oerol

www.oerol.nl

Lekker doorwerken

Terwijl zowat heel Nederland met vakantie is of gaat, werk ik deze zomer gewoon door. Ik ben niet zielig hoor, met Nepal in het voorjaar en maar net Oerol achter de rug en nog een korte vakantie naar Frankrijk in het vooruitzicht.
Maar ik heb het juist deze zomermaanden druk. Omdat er geen werkafspraken zijn zoals vergaderingen, bedrijfstrainingen, schoolbezoeken en cursussen, kan ik lekker en min of meer ongestoord bezig zijn met werk dat extra concentratie verdient. Schrijven bijvoorbeeld, mijn core business. Voor 1 augustus moet de voorlopig definitieve versie af zijn van een nieuw jongerenboek voor moeilijke lezers, een doelgroep die me na aan het hart ligt.

Per 1 september lanceer ik een nieuwe schriftelijke cursus: Kinderverhalen 2, voor mensen die eerder 1 deden of anderen met al enige schrijfervaring voor kinderen. Altijd leuk om nieuw cursusmateriaal te ontwikkelen.
Van 1 tot 9 september is de jaarlijkse Week van het Schrijven met veel schrijfactiviteiten in het hele land. Ook dit jaar zal ik weer als schrijfdokter digitaal spreekuur houden, op 7 september van 10 tot 21 uur. Deze keer geef ik advies over kinderverhalen of -gedichten.
Wie zich tijdens de schrijfweek aanmeldt voor mijn nieuwe schrijfcursus krijgt 10 euro introductiekorting.

Verder verdiep ik me in de mogelijkheden van e-books en ik denk er sterk over om een nieuw boek voor volwassenen als mijn eerste e-book uit te brengen. Over al die plannen volgen later de details.
En er is nog meer werk in uitvoering zoals twee andere boeken: Winkeldochters (werktitel, 12+) en een nieuwe thriller voor volwassenen. Maar ik vrees dat ik daar niet echt meer aan toe kom, omdat de zomer ook dit jaar ongetwijfeld weer te snel voorbij zal zijn.

Ik wens vakantiegangers en thuisblijvers een mooie zomer!


http://www.weekvanhetschrijven.nl/activiteiten
Mijn activiteiten
Mijn schrijfcursussen

Terug van Oerol

Oerol is voorbij, althans voor mij. Op Terschelling gaan ze op het jaarlijkse festival nog even door tot morgenavond, maar de Koegelwieck bracht mij gisteren weer naar het vasteland.

Thuis in Wageningen knipte ik de twee entreebandjes los die me een week lang toegang hadden verschaft tot uiteenlopende voorstellingen en optredens. (Het valt trouwens nog niet mee om die bandjes los te knippen als je zo ondoordacht bent geweest ze juist om de pols te doen van je 'kniphand').

Het was een heerlijke week en het weer deed het thema 'De wind voert het woord' eer aan. Door tegen windkracht 8 in van oost naar west te fietsen, vervliegen onmiddellijk de calorieën van de verrukkelijke chocoladetaart op festivalterrein Westerkeyn. Felle opklaringen en soms dito buien, maar die waren 's nachts of toevallig net wanneer er geen buitenvoorstelling op ons programma stond.

wandeling op het strand
 mossel met aangroei

Muziek, fysiek of beeldend theater of teksttoneel, straattheater in Midsland.

straat Midsland gepavoiseerd
met Tibetaanse gebedsvlaggen



Maar ook gewoon Terschelling ervaren door rustig op het strand te zitten of te wandelen en uitkijken over het wad.

In voorgaande jaren bezocht ik vaak meer voorstellingen en sprongen er maar enkele uit. Dit jaar zag ik er 'maar' tien en kan ik zo moeiteloos vijf mooie noemen. 'Vangst' van Roos van Geffen, over angst en verlangen, dicht op de huid gespeeld.
'Tambú' van het Volksoperahuis en Teatro Luna Blou van Curaçao, een muziekproductie over de ziel van het instrument tambu en de gevolgen van de slavernij die zoveel generaties later nog voelbaar is. Toen ik in 2004 een maand in Curaçao was, werd ik me daar zeer van bewust. Verscheurdheid en overleven door humor, enkele elementen van indringend spel en prachtige muziek door onder meer Izaline Calister.
Dan was er het schrijversconcert van Corrie van Binsbergen met Toon Tellegen die 'Het vertrek van de mier' voorlas. Intense ervaring in het intieme Bostheater. Een van de sterke kanten van Oerol zijn de bijzondere locaties die vaak een extra dimensie geven. In het toneelstuk 'My dinner with André' spelen Johanna ter Steege en Jacqueline Boot op het erf van de Wierschuur. Het publiek zit met het wad in de rug, zicht op duinen en weilanden en de avondzon die langzaam aan kracht verliest.


Tricyclique Dol laat door
de bomen de zee zien

 En dan was er nog die twee uur durende wandeling bij Hoorn waar Tricyclique Dol met 'Contre Nature' kleine ingrepen in het afwisselende landschap had aangebracht en een spelletje speelde met onze zintuigen. Plotselinge geluiden in het bos, een boom die ronddraaide of een korenschoof die voortbewoog.

Naast al dat moois bestaat de kracht van Oerol ook uit zijn bezoekers, die zich hier van hun beste kant tonen: ontspannen, geduldig, speels en openstaand voor nieuwe ervaringen.


Weblog Vriendenbandje Oerol

Vriendenbandje

Ik verheug me al op Oerol en om de voorpret te verhogen kreeg ik gisteren mijn Vriendenbandje met de post. Al vele jaren ben ik vriend van Oerol. Tienduizend vrienden telt dit jaarlijkse festival op Terschelling inmiddels en omdat de club 25 jaar bestaat, worden vrienden extra in de watten gelegd. Met onder meer een Vriendenbandje dat tijdens Oerol recht geeft op leuke attenties. Nieuwsgierig maakte ik de enveloppe open en deed het bandje meteen om. Hoe stond het me?

Vervolgens las ik pas de bijbehorende brief.

En daarin ben ik nou veranderd de afgelopen jaren. Vroeger bestudeerde ik vooraf uitgebreid gebruiksaanwijzingen, telde plankjes, schroeven en inbussleuteltjes voor montage.
Maar ik ontdekte dat bv. computers er ook zomaar mee op kunnen houden zonder dat ík het stuk heb gemaakt. Sindsdien begin ik meestal gewoon en zie wel of het schip strandt.
Dat resulteert er soms in dat ik bij de montage van een meubelstuk schroeven overhoud of gaatjes bij moet boren.
Bij de ingebruikname van de magnetron begon ik met de stekker en daarna wilde ik de gebruiksaanwijzing pakken die achter het deurtje zichtbaar was. Maar de toets van de deuropening bleek de aan-knop te zijn. Dus het apparaat begon voluit te werken, zodat de handleiding voorbijdraaide en de piepschuim bescherming er nog in zat.

Gisteren dus dat vriendenbandje. Het voelde nog wat nieuw, maar dat zou wel wennen als ik het een Oerolweek lang droeg. Toen pas begon ik de bijbehorende brief te lezen, die ook informeerde over het entreebandje dat je, eventueel met toegangskaarten, nodig hebt om alle festiviteiten bij te wonen. Dat wordt dus een week lang lopen met twee armbandjes. De juwelen kunnen gevoeglijk thuisblijven.
In de laatste alinea van de brief stond het. Beide bandjes zijn persoonlijk: als je deze eenmaal om je pols hebt, gaat 'ie niet meer af. Doe 'm daarom om als je de boot opstapt. Oerol 2012 tegemoet!
Daar stond ik dus, een week te vroeg als Oerolvriend te kijk.
Gelukkig lukte het me mijn dunne pols uit het bandje te wringen.
Vriendschap is mooi, alleen wil ik me niet laten vastketenen. Maar op Oerol draag ik dit teken van vriendschap met trots.

P.S. Net zie ik op de site van Oerol dat ik niet de enige was. Mensen hebben blijkbaar gebeld, gemaild en getwitterd dat ze het bandje niet meer loskregen.

http://www.oerol.nl/

weblog 2011: Oerol zonder mij

Oerol zonder mij

Oerol is vandaag begonnen. Zonder mij.
Oerol kan ook best zonder mij. Maar of ik voor altijd zonder Oerol kan? En of wij allemaal zonder Oerol kunnen, de duizenden mensen die de afgelopen 30 jaar het theaterfestival op Terschelling bezochten?
Als de woeste bezuinigingsplannen van staatssecretaris H. Zijlstra doorgaan, ziet het er ook voor de toekomst van Oerol somber uit.
Inmiddels ben ik een keer of zes op Oerol geweest en ik ben vastbesloten volgend jaar weer te gaan. Als het dan nog bestaat...

In het boek '20 jaar Oerol' (2001) staat een gedicht van mij:

Oerol
overal
vleesgeworden spel.

Paradijs voor wat
nog over is van de
homo ludens.

Eiland als
ark van Noach.
Fantasius redt.

Wanneer ik nu mijn gedachten laat gaan over Oerol, denk ik:
Broedplaats, kraamkamer, paaiplaats, pril en volgroeid, strandbreed podium, tegen de wind, me buiten adem fietsen om drie voorstellingen op een avond te zien, klamme bosgrond, een droom meegeven aan Manon Ossevoort met haar trekker naar de Zuidpool, groots Peer Gynt van Tryater, spontane optredens in het wild, vertoningen die louter vraagtekens opriepen, herkenning in Goudlokje die zo aandoenlijk haar best liep te doen en die - eindelijk - me verloste van de tranen die me al tijden hoog zaten, de paradijselijke boventonen van I Muvrini, zomaar met witte wijn en zalm in een duinpan liggen en voorstellingen laten schieten, Telder en de iglo van waterzakjes, een uur in de rij staan voor een kaartje en dat helemaal niet erg vinden, zin en onzin uitwisselen met gelijkgestemde passanten, tussen de waslijnen van Styx 'un toast à nos amours perdus', en zee en wind, veel zee en wind.

Oerol website
Toneel en ik
Telder en de iglo van waterzakjes (1996)