Er valt nog veel op te ruimen, maar dat komt vanzelf wel een keer. Zo zijn er nog de foto's, dagboeken, schrijflogboeken, brieven. Die zal ik grotendeels bewaren om later te herlezen en mijmerend bij te verwijlen. In het verleden, toen ik gemiddeld om de acht jaar verhuisde, was er altijd wel een vorm van opruimen. Maar vooral mijn papieren had ik nog nooit streng doorgenomen en die klus heb ik nu voortvarend en ontspannen aangepakt.
Het zal wel met deze fase van mijn leven te maken hebben. Als schrijver ben ik niet met pensioen, ook geef ik nog schrijfworkshops en treed ik op, onder meer met Schrijversharten. Maar ik ben ook oud-leraar, oud-journalist, oud-bedrijfstrainer. Al bijna 30 jaar kleine zelfstandige als schrijver en schrijfdocent/trainer. Van die levens heb ik dus nu het merendeel weggegooid, kilo's heb ik afgevoerd naar de papierkliko. Dat kostte veel tijd, ook omdat ik vaak herlas, me verwonderde, verdrietig om wie er niet meer zijn, dankbaar om al die mensen die ik heb gekend en het mooie werk dat ik altijd heb gehad en niet te vergeten mijn goede gezondheid waardoor ik dit allemaal kon doen.
Ideeën
Deze week heb ik urenlang mijn mappen met ideeën opgeruimd, in een wanordelijk scheefzakkende stapel, die misschien ooit nog konden leiden tot een verhaal, gedicht, boek. Maar zelfs als ik heel oud mag worden, dan kom ik nooit meer toe aan die misschien wel 200 ideeën.
Ik vond terug wat ik in 2003 schreef: 'Wanneer ga ik al die losse zinnen, verwaaide flarden samenbrengen in mooie verhalen en gedichten? Wanneer wordt amechtig hijgen nu een werk van langere adem dat uitgroeit tot een oeuvre? Ja, wanneer? Zo nee, moet dat dan?'
Ruim twintig jaar geleden had ik het vooral heel druk, nu met mijn deeltijdpensioen heb ik alle tijd van de wereld. Maar mijn kostbare tijd en energie wil ik alleen nog maar besteden aan verhalen, gedichten en boeken waar ik met hart en ziel aan werk. Er hoeft niet meer een zoveelste boek te komen, ik wil blijven ontdekken en leren en het werken eraan moet me maanden of jaren blijven boeien.
Daar gingen ze door mijn handen: krantenartikelen en foto's, schrijfplanningen, de oogst aan ideeën van schrijfretraites, beginsels, gedachtespinsels. Kleine advertenties als: 'Fred spullen staan in de weg. Ophalen t/m 31-12-2004'. Sommige ideeën noteerde ik meermalen met tussenpozen van een aantal jaren. Door de ongeordendheid wist ik niet dat ik die vondst al vaker had bedacht. Blijkbaar een terugkerend thema, zou je zeggen.
Over veel van die thema's groeide ik ook heen. Soms kan ik wel eens terugverlangen naar die buien van melancholie, die werkte als een warm dekentje met geurige thee en wierook, en kon uitmonden in een verhaal of gedicht. Sommige ideeën hebben na een onbewuste incubatietijd van jaren toch geleid tot een boek. Zo kom ik een idee tegen uit 2001 dat in 2015 een kinderboek werd: 'Deze schelp verdient een kistje'.
Zoveel weggegooid, maar geen zorgen, er blijft nog genoeg over: een overzichtelijk document met alleen voor proza al 34 ideeën voor volwassenen en 35 voor kinderen en jongeren.
Ook daar gaat de bezem vast weer doorheen. Hoeveel ideeën zullen mijn onverbiddelijke toets der kritiek doorstaan en hoeveel tijd van leven en schrijven heb ik nog?
Ooit dacht ik dat ik niet zou kunnen leven zonder te schrijven. Schrijver voel ik me al zo lang. Maar goed leven met opgeruimd hoofd en huis is minstens zo heerlijk.
