Theeboekje

Je hebt thee en thee. Vroeger had je alleen losse thee, waarbij je met zeefjes, theeëieren en theelepels moest voorkomen dat de theebladeren in je mond terechtkwamen. De mensheid maakte een enorme sprong voorwaarts met de komst van de theezakjes.
Daardoor kon je ook slingerthee zetten, handig voor snel een kop. Uit mijn studententijd herinner ik me dat goedkope theezakjes hun intrede deden, daarbij was het touwtje wegbezuinigd. Geklungel met lepeltjes om ze eruit te vissen of gloeiende vingertoppen als ik dacht dat het zo wel even kon.

De afgelopen jaren is theedrinken steeds meer een beleving geworden. Hele kisten met thee worden gepresenteerd waaruit het moeilijk kiezen is. Zakjes werden driehoekjes (geen idee wat daar beter aan is, behalve dat ze er kek uitzien), er kwamen aluminium sticks en de losse thee kreeg een revival. In de horeca komt die tegenwoordig in alle gedaanten voor. Meer dan eens krijg ik een bouwpakket voorgeschoteld van bakjes en zeefjes. Bestel je muntthee, dan krijg je de halve plant meegeleverd.

Soms heb ik helemaal geen zin om te kiezen zoals zaterdag in een grand café. Mijn bestelling: 'Mag ik een kop thee, alstublieft?'

De ober: 'Welke thee, mevrouw?'

Mijn zucht was onhoorbaar. 'Doet u maar gewone.'
De ober keek zo hulpeloos dat ik hem redde met: 'Earl grey.'
Heel gewoon was die trouwens ook niet, want ik maakte kennis met een nieuwe verschijningsvorm: het theeboekje. Binnenin bevond zich een doosje waarin het theezakje schuilging. Binnenin het verhaal van het ontstaan van earl grey, en gelukkig op de cover een Fair trade etiket.
Klantgerichtheid en keuzestress, soms zijn ze voor mij verweven.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat mijn eigen keukenkast doorgaans ook minstens acht verschillende theesoorten telt, en een aantal koffiesoorten.
Ik denk weer met enige nostalgie terug aan Hotel Van der Werff op Schiermonnikoog. Met drie andere sarah's vierde ik er mijn 50ste verjaardag en na het eten bestelde ik een cappuccino.
'We hebben alleen koffie.' Het zelfbewuste antwoord was van een verpletterende eenvoud, en eigengereidheid. Het hotel had geen moderne fratsen nodig om klanten te binden.
Die verjaardag is al weer een tijdje geleden, maar als ik de website (dat dan weer wel) bekijk, lijkt er niet veel veranderd. In het gastenboek lees ik: Tot de volgende keer en vooral niets veranderen.

http://www.hotelvanderwerff.nl/

Intensieve ethiek

Gisteren had ik het hier over het beeld van 'De Zaaier' op de campus van Wageningen Universiteit. 'Wie wind zaait, zal storm oogsten', dacht ik vanmorgen toen ik dagblad Trouw uit de brievenbus haalde. Aalt Dijkhuizen, de hoogste baas van de universiteit, waarschuwt in een interview dat we in Nederland de intensieve landbouw niet in de ban moeten doen.
Op een steenworp afstand van De Zaaier liggen ook de Spijspotten (De dans van de spijspotten, kunstwerk van Bas Maters), symbool van voedselvoorziening, een van de aandachtspunten van Wageningen Universiteit.
Het verhaal van Dijkhuizen is gecompliceerd zoals ook de mondiale voedselvoorziening niet in snelle en simpele oplossingen te verbeteren is. Een verwarrend verhaal ook, want we moesten toch van die intensieve landbouw af? En een gevaarlijk verhaal, want links, rechts, groen en grijs gaan er meteen mee vandoor om het eigen gelijk aan te tonen.
Intensieve landbouw in Nederland is nodig zegt Dijkhuizen in Trouw, want: 'We moeten straks negen miljard mensen voeden die ook nog eens steeds meer vlees en zuivel willen eten.' Waarom zouden ze dat willen? Omdat het westen zegt dat elke dag vlees op je bord hoort bij welvaart? Ons vlees dat indirect nu al een enorme aanslag betekent op grond en milieu in de Derde Wereld.
Meer zorg voor dierenwelzijn is vaak duurder en kan slecht zijn voor het milieu. Wat beter is voor het milieu, hoeft op de korte termijn niet goed te zijn voor mens en dier. Wat goed (lees: goedkoop) is voor de mens, is dat niet voor het dier.
Hoe kan ik als consument, ondanks al die keurmerken, een integere keus maken? Kies ik voor meer dierenwelzijn en biologisch vlees, dan schaad ik het milieu misschien wel meer. Vleesvervangers schijnen uit milieuoogpunt ook niet altijd zuiver op de graat te zijn. En mag ik, -als westerling al hoog torenend op de piramide van Maslov, met de luxe om aan welzijnsvragen toe te komen -, mijn vinger opheffen naar de Afrikaan die zich eindelijk vlees kan veroorloven? Zeggen dat het niet goed is voor zijn lichaam en voor ons milieu?

Ik wil een keus kunnen maken vanuit zorg en respect voor mens én dier én milieu, kortom: voor die ene aarde die we hebben. Het lijkt me een uitdaging voor wetenschappers om onderzoek te doen naar voedselvoorziening die zowel mens als dier als milieu ten goede komt. Weten is meer dan meten. Maar dan moet wetenschap wel vrij en onafhankelijk zijn van geldgevers als overheid, industrie en de eigen wetenschappelijke incrowd.

Als die nou allemaal eens een flinke stap terugdoen en plaats maken voor intensieve ethiek.

Interview met Aalt Dijkhuizen (WUR) in Trouw, 3 sept. 2012

Twee kerstbomen

Sinds vanmiddag ben ik in het bezit van maar liefst twee kerstbomen. En dat voor iemand die Kerstmis 'vroeger' een gedegenereerd feest vond, vercommercialiseerd en ver afgedreven van de pure betekenis. Bovendien wogen destijds allerlei verplichtingen rond de feestdagen me zwaar, zodat ik altijd weer blij was wanneer de verse kalender 2 januari aangaf.
Maar ik word ouder, milder ook waarschijnlijk en sinds een aantal jaren vier ik Kerstmis op mijn eigen manier, vaak in verstilling en rust. Een kerstboom voegt daar licht aan toe als voorbode van de dagen die gaan lengen.
Zoals ik eerder schreef, stond de kerstboom van vorig jaar te wachten bij de achterdeur. Met échte sneeuw, en dat was nu juist het probleem. De dooi stelde niks voor en dus heb ik toch maar een nieuw exemplaar gekocht. Een kleintje, maar het voelt een beetje als verraad aan de boom die nu de kerstdagen buiten moet doorbrengen, terwijl de nieuwe al glitterend staat te pronken.

Voor het eerst van mijn leven heb ik ook een kerststal gekocht. Vorige maand bezweek ik toen hij daar heel aandoenlijk in een wereldwinkel stond. In alle simpelheid, teruggebracht tot de kern, maar wat een toonbeeld van geduldig handwerk. Hij is gemaakt van bananenblad, in een warm land ver weg.

Het leek me dan ook passend om hem niet bij de kerstboom te zetten, maar naast een baobab.

http://annievangansewinkel.blogspot.com/2010/12/winterdraden.html

Kiloknallers

Collega-schrijver Ted van Lieshout heeft een boeiend weblog dat ik van harte aanbeveel. Het houdt me op de hoogte van zaken die zich afspelen in de wereld van het kinderboek. Daarnaast maakt hij de lezer soms deelgenoot van alledaagse worstelingen, zoals zijn winkelervaringen bij Albert Heijn. Dat doet hij tot genoegen van veel bloglezers.
Vanmorgen bedacht ik net dat ik er al een poos niets meer over had gelezen. Zojuist zie ik echter op zijn weblog een nieuwe aflevering over Ted bij AH.
Ik winkel prima in die zaak, maar één ding moet me van het hart. Enerzijds pronkt de grootgrutter in speciale acties met fair trade producten, biologisch vlees en een scala aan 'vleesvervangers'. Maar anderzijds storen me dan de reclameboodschappen van grote hoeveelheden vlees tegen een veel te lage prijs, waarbij het dierenwelzijn op een koopje moest.
Zolang de aanbiedingen van kiloknallers schallen, houden die fair trade schappen voor mij toch iets hypocriets.
http://tedvanlieshout.web-log.nl/tedvanlieshout/2010/07/geen-bonus.html#comments