Een zee van tijd (2)

Twee weken geleden begon mijn vakantie. Bestemming: het hangmatgevoel. En jawel, bestemming bereikt.

Mijn hangmat heb ik nu voorlopig opgeborgen, niet alleen vanwege de plensbui die over Wageningen neerdaalt, maar ook omdat de vakantie er op zit.

Niets hoeven, alles mogen. Een geslaagde vakantie en dat alleen door gewoon thuis te blijven en de agenda volkomen leeg te houden. Geslaagd ook omdat ik weer een certificaat heb behaald voor de opleiding 'Bij de dag leven'. Per dag bekeek ik waar ik het meeste zin in had.

Het lukte me zelfs regelmatig bij het moment te leven. Nooit eerder zag ik hoe mooi een grasspriet glanst in de zon en lichtjes wuift in de wind.

Vanuit mijn hangmat zag ik de wolken voorbijdrijven. Ik volgde gebiologeerd een bij die successievelijk alle bloemkelkjes van het wilgenroosje aandeed op zoek naar nectar.

Meermalen verbaasde ik me erover dat een dag zo lang duurde, terwijl ik er eindeloos van genoot. In de rest van het jaar jaag ik de tijd er in een mum doorheen. Ik doe iets niet goed, besefte ik.

Moet ik tijd durven te verliezen om zo tijd te winnen? Had ik daarmee de sleutel tot het geheim gevonden of was de warmte me naar mijn bol gestegen?

In elk geval vind ik deze vakantie-invulling of juist niet-invulling voor herhaling vatbaar.

Maandag begint een week met een stevig gevulde agenda. Laat maar komen.

Thuisblijver - thuisschrijver



Bij mijn vakantiekaart op Leesplein
 staat ook informatie over mijn boeken



De onvolprezen website Leesplein.nl plaatst deze hele zomer groeten van kinder- en jeugdboekenschrijvers. Ik vind het zelf leuk om te lezen over mijn collega's en te zien hoe zij de zomer doorbrengen.

In juni riep Leesplein ons op een vakantiekaart in te sturen en ik besloot mijn lezers de groeten te doen vanuit Wageningen. Grote uithuizige plannen had ik op dat moment niet en wie weet, zou ik eindelijk aan schrijven toekomen in mijn twee agendaloze weken.

Die beginnen nu helaas op hun eind te lopen, maar jawel, ik heb óók geschreven. Ik heb dus met thuisblijver - thuisschrijver geen woord te veel gezegd.

Vandaag staat mijn kaart op het Jeugdboekenplein. Je vindt er bij Meer tips de kaarten van andere schrijvers.

P.S. De hangmat op de tropische collage dient louter als decor. Die in mijn tuin vertoont inmiddels doorligplekken.

Mijn vakantiekaart op Leesplein

http://www.leesplein.nl/

Quattro stagioni (2)

Deze dagen word ik heen en weer geslingerd tussen zonnebrand en kachel. Zat ik zondag met thermosokken en de verwarming aan een dik boek te lezen, maandag lag ik met een nog dikker boek in de hangmat in mijn tuin.

Vanmorgen viel de eerste reisbrochure al in de bus met kerst- en nieuwjaarsreizen.

Wageningen biedt zijn vertrouwde zomerse aanblik: weinig jong volk te zien nu de meeste studenten elders vertoeven, er is trouwens helemaal weinig volk te zien. In onze stad oogt het zomers opvallend rustig, om niet te zeggen een tikkeltje desolaat.

Hoewel mijn verstand zegt dat paddenstoelen het hele jaar door kunnen voorkomen, was ik toch lichtelijk geschokt toen ik woensdagavond langs de Diedenweg deze grote elfenbanken zag. Ze zijn prachtig, maar augustus moet nog beginnen!

Tegelijkertijd heb ik elke ochtend een soort lentegevoel: benieuwd naar wat de nieuwe dag weer brengen zal. Mijn agenda is immers helemaal leeg. Niets moet, alles mag. Nog tien dagen om van die ongekende luxe te genieten...

Weblog 26 november 2010 quattro stagioni

Een zee van tijd (1)

Ik had vandaag in Kumasi kunnen zijn, maar ik ben gewoon thuis in Wageningen. Na een veelbewogen half jaar besloot ik uiteindelijk om mijn droomreis door West-Afrika uit te stellen.

Nu liggen er twee weken vakantie voor me met een bijzondere invulling: helemaal niets.
Mijn agenda heb ik bewust leeg gehouden. Ik hoef niets en ik mag alles.

Fietsen, wandelen, museum, ontmoetingen, shoppen desnoods, lezen, schrijven zelfs, wie weet, een blogje of twee, of een geheel nieuwe activiteit of gewoon niets, niets, niets. En dient zich te elfder ure een onweerstaanbare bestemming aan, dan pak ik alsnog mijn tas. Ik leef bij de dag en bekijk telkens wat ik het liefste doe.

Van de 'to do'-lijstjes van vroeger ben ik gelukkig al lang afgekickt, maar ik blijf een mens van de klok en de agenda. Ik verken deze zomer dan ook volledig onbekend terrein. Nog nooit eerder beleefde ik twee weken zonder enige invulling. Misschien ga ik me na enkele dagen hangmatten in mijn tuin wel schromelijk vervelen. Da's ook niet erg, verveling schijnt een ferme impuls tot creativiteit te zijn.

Een zee van tijd ligt voor me. Nu maar afwachten of ik niet verzuip.

Smartlap (2)

Vooruit, in de serie Bekentenissen doen we er nog een: ik hou van de accordeon, ik bespeel hem zelfs.

Smartlap en accordeon gaan hand in hand, maar dit prachtige instrument kan ook klassiek en andere genres aan.

De liefde voor de accordeon is mij met de paplepel ingegeven. De eerste tien maanden van mijn leven, - jaren 50 woningnood - woonden mijn ouders in bij de familie van mijn vader. Er woonden nog twee jongere broers en een zus van hem thuis, dus Annieke kreeg veel aandacht. Het verhaal gaat dat ik steevast 's avonds om tien uur begon te blèren en dan werd ik in de gezelligheid van de huiskamer onthaald. Begeleid door een oom op de accordeon werd ik de kamer rond gedragen.

Zo vreemd is het dus niet dat ik het leven van huis uit meestal als een feestje beschouw. Muziek waar een accordeon in zit, raakt meteen bij mij al een gevoelige snaar.

Na een weinig geslaagde leerperiode op de gitaar begon ik op latere leeftijd accordeon te spelen. Een talent ben ik zeker niet: geen gevoel voor ritme, een matige ooghandcoördinatie en mijn gevoel voor links en rechts is slecht ontwikkeld.

Mijn accordeonlerares had jarenlang een engelengeduld en mijn eigen enthousiasme maakte veel goed. Mijn ambities waren ook niet groot. Gekscherend zei ik bij aanvang dat ik hoogstens later in het bejaardentehuis accordeon wilde kunnen spelen om de polonaise te begeleiden. (Dat wordt trouwens nog flink oefenen!)

Slechts één keer heb ik opgetreden, op het verrassingsfeest voor een vriend die veertig werd. Op het moment dat hij de voordeur opende, zou ik 'Schön ist die Jugend' spelen als begeleiding bij uitbundig gezang van de rest en ik had tevoren driftig geoefend.
Een verrassing werd het zeker. Op het moment suprême bleek niemand het nummer te kennen, te jong nog of te weinig smartlapliefhebbers en daar stond ik in het donker wanhopig het C-akkoord te zoeken. De vriend verzekerde me dat hij die aanblik zijn leven lang niet meer zou vergeten.

Sindsdien speel ik alleen nog voor eigen gebruik en ik geniet er geweldig van. Het ontspant me, ook doordat ik onder het spelen volkomen in het moment ben. Daar kan ik bijna niet tegenop mediteren.

Schön ist die Jugend

Smartlap (1)

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, ben ik nooit vies geweest van smartlappen. Mijn muzieksmaak kan ik als breed omschrijven, van smartlap tot klassiek.

In de serie Bekentenissen: toen ik klein was, woonde Johnny Hoes met zijn gezin naast ons in Weert. Hij had daar een muziekwinkel en ik herinner me nog de gitaren die zomers achter zonwerend plastic in de etalage hingen. Zijn grootste successen moesten nog komen.

In de vervolgserie Bekentenissen: toen ik in Tilburg woonde, ben ik lid geweest van een smartlappenkoor en ik heb zelfs ooit een smartlap geschreven, én gezongen.

Duo Jammer en Helaas
Smartlappenfestival 2001

 Maar dat was al in Wageningen, waar ik in 2001 samen met een vriendin meedeed aan het Smartlappenfestival. In de voorronde in een goed gevuld H41 werden we vierde, net niet genoeg om door te gaan naar de finale. Maar wij waren al zeer verguld met die vierde plaats en we hebben er veel plezier aan beleefd.
Zij speelde meeslepend accordeon en ik zong larmoyant 'Het sleutelkind'. In een sneue uitdossing traden we op als het duo Jammer en Helaas.

Voor wie ons wil boeken: het was wereldpremière en eenmalig optreden ineen. Jammer en helaas dus.

Website Johnny Hoes

Graven (2)

Toen ik zaterdag op het kerkhof van Stramproy was voor het graf van mijn grootouders, wilde ik natuurlijk ook het graf bezoeken van de Zangeres zonder Naam. Haar graf getuigt er zeker van dat nabestaanden en fans haar op hun eigen wijze willen herdenken en eren.
Zo kan naast een christelijke afbeelding best een boeddhabeeld staan.

Een goede smartlap is nooit weg, roep ik vaak. Het is me ook met de paplepel ingegeven en ik heb er nooit op gespuugd. Tegenwoordig is het trouwens bijna salonfähig om te zeggen dat je van smartlappen houdt.

Toen ik klein was, zong mijn moeder soms. Geen veiliger en fijner gevoel dan mam die zong.
Een van die liedjes was Witte rozen, van de Zangeres zonder Naam. Dat ging over kleine Jantje, 'enigst kindje teer verwend'. Op een dag hoort hij dat hij er een broertje of een zusje bij krijgt. Het ventje belooft dan zijn spaarpot open te maken en witte rozen voor het schatteboutje te kopen. Zijn moesje houdt daar immers ook zoveel van. De slechte afloop laat zich raden.
De herinnering aan mijn zingende moeder zal een rol spelen, maar ik vind dit een van de mooiste smartlappen.

Witte rozen, Zangeres zonder Naam