Groene vingers

Soms kan de goedheid van anderen me met schaamte vervullen.
Gisteren joeg de welwillendheid van een plant me zo ongeveer het schaamrood op de kaken.

Met een schok zag ik namelijk dat de clivia bloeit.
Dat onooglijke kamerplantje, dat al tijden stemloos vraagt om een grotere pot en verse potaarde. Dat het al lang heeft opgegeven ingehouden te smeken om enige regelmaat in begieting.
Het had ook gewoon dood kunnen gaan. Maar het had me niet beter op mijn nummer kunnen zetten dan door sans rancune te gaan bloeien.

Deze clivia is een overlever in optima forma. Vorig jaar toen ik verhuisde, heb ik hem als scheut van de moederplant gehaald. Die oerplant was uitgewoond en uitgeleefd en daar was mijn nalatigheid vast debet aan. Eigenlijk nog een wonder dat hij het zo lang had volgehouden. Ik kreeg die plant in 1993 uit de nalatenschap van mijn schoonmoeder, die groene vingers had en haar planten verwende met rust, reinheid en regelmaat.

Nu heb ik de kleine clivia toegesproken - daar schijnen ze ook bij te gedijen - en hem beloofd dat hij binnenkort nieuwe aarde krijgt, een grotere pot en dat ik hem op gezette tijden te drinken geef.
Maar als me dat echt gaat lukken, bloeit hij daarna misschien nooit meer. Ik heb wel eens gehoord dat planten vooral bloeien uit armoede.
Hem dus toch maar weer een nieuwe kans geven me met zijn schoonheid te verpletteren? 

Langlaufen

De natuur laat zich, terecht, door de mens niets gezeggen, maar deze keer werd ik op mijn wenken bediend. Droomde ik donderdag nog in mijn blog over langlaufen vanuit de achterdeur, vanmorgen kon het al.
Natuurlijk profiteerde ik van die uitgelezen kans. De ski's lagen inmiddels meer dan een jaar voor het grijpen op zolder en ik heb al vroeg een heerlijke tocht gemaakt door het Binnenveld bij Wageningen.
De sneeuw was precies goed, dik genoeg, stevig en toch zacht, vrijwel ongerept. Slechts enkele wandelaars kruisten mijn pad en af en toe kon ik het spoor oppikken van een andere langlaufer.


Nieuwe Kanaal 

 Ik hoefde nog niet eens in het stiltegebied van de Slagsteeg te komen om de stilte te horen. Alleen was er soms het gakken van grote vluchten ganzen. Waren ze op weg naar betere oorden of maakten ze gewoon hun vlieguren?

Het leven lijkt voor even gedempt en gaat een versnelling lager. Reisplannen worden aangepast of helemaal geschrapt.
Rustig in het moment glijden. Alleen het zjoef-zjoef van de ski's en dan weer in verwondering stilstaan bij zoveel moois van de natuur.

Aya uit Yopougon

Precies 15 jaar geleden was ik in Ivoorkust en dat was voor mij de kennismaking met Afrika. Daarvoor had ik al 'iets' met Afrika en die reis heeft mijn gevoel alleen nog maar versterkt.
Deze weken is Ivoorkust weer in het nieuws en zodra wij hier over het West-Afrikaanse land lezen, betekent dat niet veel goeds. Ivoorkust is op dit moment maar liefst twee presidenten rijk. Zowel Gbagbo als Ouattara betwisten elkaar de overwinning van de verkiezingen. In elk geval is het land, - de mensen dus -, de grote verliezer. Het ooit zo stabiele en redelijk welvarende land was na de burgeroorlog begin deze eeuw al onttakeld en staat nu weer op scherp.
Vorige week in Parijs sprak ik de Ivoriaanse eigenaar van een winkel met Afrikaanse kunst. Zijn familie woont grotendeels nog in Ivoorkust en hij was uiteraard bezorgd om de situatie.

Ik gun de mensen van Ivoorkust onderhand een beter lot.
In Parijs kocht ik het recente deel 6 van 'Aya de Yopougon', een stripboek (graphic novel, zoals het tegenwoordig heet) over het meisje Aya. Ze is afkomstig uit Yopougon, een wijk in Abidjan. De respectabele Franse uitgeverij Gallimard brengt het boek uit.
Het gaat over dagelijks leven, relaties, moraal en ook over politiek, zie ik al bladerend. Zo is er een tekening van een krant die, ongetwijfeld verwijzend naar het Ivoriaanse dagblad Fraternité Matin, Calamité Matin heet.
Gisteren ontdekte ik tot mijn verbazing dat er blijkbaar ook een Nederlandse markt is voor de serie. Er zijn namelijk inmiddels al vier delen beschikbaar van 'Aya uit Yopougon'.
De humor in het boek weerspiegelt voor mij de levenskracht van de mensen zoals ik die daar heb ervaren. Ze hebben die in deze benarde tijden ook broodnodig.

http://www.annievangansewinkel.nl/boeken/de_helft_van_de_route.cfm

Parijs (2)

Wageningen ligt er weer sneeuwovergoten bij, terwijl het laatste pakketje van de vorige sneeuw nog net halsstarrig standhield in het plantsoentje voor de deur.


Bij Musée d'Orsay



Tuileries



Ineens schiet me de dichtregel te binnen van de 15-eeuwse Franse dichter François Villon: 'Mais où sont les neiges d'antan?' (Maar waar is de sneeuw van weleer?).

En ik mijmer over de sneeuw van een week geleden in Parijs, waar ik nooit eerder 's winters was. De kerstboom voor de Notre-Dame, de sneeuwpop in het parkje en de kitscherige kerstmarkt in de zakenwijk La Défense.



Kerstmarkt in La Défense

 Sneeuw, het blijft een schitterend ongemak. Hopelijk wordt dat ongemak deze winter weer eens beloond worden met langlaufen op de Ginkelse Hei of de Wageningse Berg. Het is zeker al weer vier jaar geleden dat ik daar mijn sporen heb getrokken.
Het blijft kicken: niet nodig om naar Oostenrijk, het Sauerland of de Ardennen af te reizen, maar simpel zo de achterdeur uit skiën.

D'r waeg/De weg

Paul Weelen, uitgever en schrijver, is ook muzikant. In zijn werk laat hij zien en horen hoe rijk een Limburgs dialect kan zijn. In zijn geval is dat het Kerkraads, voor de meeste mensen een minder makkelijk te doorgronden dialect. In de loop der jaren heb ik het beter leren verstaan en waarderen.
Paul timmert de laatste tijd ook via de nieuwe media aan de weg. Zojuist zag ik een videoclip met zijn stem samen met muziek en stemmige sfeerbeelden van José Evers. Melancholie, filosofie, berusting en schoonheid voor de geest.
Meer muziek is te vinden op zijn website: http://www.paulweelen.nl/

De video van D'r Waeg: http://www.youtube.com/watch?v=W_kpdun6RfA

Leesclub (2)

Zoals vaak liepen de meningen in onze leesclub vandaag weer uiteen over het gelezen boek, 'Vaders en zonen' van Toergenjev. Evenveel meningen trouwens als de verschillende uitvoeringen die op tafel kwamen.
Nou ja, gelezen, in mijn geval ging dat niet op: ik had mijn huiswerk namelijk niet af. Toch mag ik blijven, gelukkig.
Maar ik ga het nog wel uitlezen. Het geeft een mooi beeld van hoe vroeger mensen in de hogere klassen leefden en met elkaar omgingen. Het gaat ook over de jongere tegenover de oudere generatie. Dat onstuimige zeker weten als je jong bent, vond ik herkenbaar. Naarmate de leeftijd vordert, vergrijst vaak ook mijn mening. Zo gemakkelijk zwart-wit is het allemaal niet meer.
Ik vond het boek verrassend modern, als je nagaat dat het 150 jaar oud is. Wie van onze grote schrijvers wordt over 150 jaar nog gelezen?

We probeerden te bedenken welke schrijvers in Nederland voortaan de Grote Drie vormen na het verscheiden van Harry Mulisch. We kwamen er niet uit. Arnon Grunberg moest daar zeker wel bij horen, maar andere namen die de revue passeerden - onder meer Van der Heijden, Meijsing, Dorrestein, De Moor, Van Dis, Zwagerman - kregen geen doorslaggevende bijval.

Wellicht zijn wij in deze tijd ook niet meer zo van de Grote Drie. In de cabaretwereld is toch ook nooit duidelijk geworden wie de natuurlijke opvolgers waren van Hermans, Kan en Sonneveld.

Uiteraard hebben we weer uitgebreid gedelibereerd over ons volgende boek en het wordt... een keukenmeidenroman.
En daarna volgen misschien nog wel een kasteelroman, een doktersroman en een streekroman.

http://annievangansewinkel.blogspot.com/2010/12/leesclub.html

Parijs

Een wereld van contrasten: vorige week nog maar sloot ik een maand rust en schrijven af in Bergen, vanavond kom ik thuis na vijf dagen Parijs.
Het uitzicht vanuit het schrijvershuis op Nesdijk en polder maakte plaats voor een hotel met zicht op het metrostation en de rue Lamarck in Montmartre.

Geen werk deze keer, maar vakantie, al zou ik natuurlijk nascholing en opfrissen van mijn studie Frans kunnen voorwenden. Heerlijk overigens, dat 'bain de français'.

In de jaren '70/'80 kwam ik soms een paar jaar achter elkaar in Parijs, nu was ik er maar liefst 18 jaar niet meer geweest. Nooit eerder verbleef ik er 's winters. De Champs-Elysées waren fraai geïllumineerd en in de high tech Défense detoneerden kneuterig een skihut en de tentjes van de kerstmarkt.

Dat Parijs de volle laag sneeuw kreeg deze dagen, intensiveerde de winterse aanblik.
Het was een mooi weerzien met oude favoriete plekken zoals de Place Fürstenberg, het Square du Vert Galant, boekwinkel Gibert Jeune en het Marais.
Maar er waren ook ontdekkingen als Village St. Paul en het Musée de Branly.
De stad ademde een verrassend ontspannen sfeer, maar dat lag waarschijnlijk even goed aan mezelf. Bijna alle highlights had ik immers al ooit gezien, dus niets hoefde. Kilometers en kilometers wandelen en Parijs opsnuiven.
Wat ik wel miste, was die typische metrowalm: de onbestemde mélange van zweet, parfum, knoflook, tabaksrook en uitlaatgassen. Misschien is die geur wel weggeciviliseerd of hij werd door de vrieskou geneutraliseerd. Aangenaam was die lucht niet, opmerkelijk dat ik die miste. Maar hij hoorde toch bij de 'odeur locale'.