Schrijfbubbel

Een week lang zat ik in een schrijfbubbel. Ik genoot van geconcentreerd werken én van het permanente zicht op zee. Dat helpt. Voor de concentratie en de woorden die los van agenda en dagelijkse besognes stromen.
 

Een appartement aan de boulevard in Egmond aan Zee biedt mij de vertrouwdheid van een derde thuis (na woonplaats Wageningen en na Weert waar mijn wortels liggen). Mijn favoriete appartement met frontaal zicht op zee en vanuit het zijraam dat ook nog een blik op het dorp biedt. Al zeker twintig jaar kom ik er elk jaar wel een week. Het was nu voor het eerst dat ik uitbundige sneeuw meemaakte.
Zo'n tijdelijke woonplek waar ik blindelings de weg in de keuken vind. Waar ik al zoveel van de omgeving heb gezien dat niets hoeft. Waar alles hetzelfde en toch elke dag weer anders is.

Nu was ik er vooral om veel te schrijven. Mijn laatste schrijfretraite dateerde van maart vorig jaar toen ik drie weken in de pastorie van Veenhuizen verbleef, die toen nog schrijvershuis was. Ik was er met allerlei plannen en ideeën vertrokken, maar in de maanden die volgden, kwam ik er nauwelijks aan toe.

Een week is zo voorbij, maar toch was ik erg productief. Ik heb eindelijk de thriller voor volwassenen weer opgepakt waar ik met grote onderbrekingen aan werk. Daar heb ik twintig nieuwe pagina's voor geschreven, waardoor de vaart er nu hopelijk in zit. Het gegeven en de personages bleken toch te boeiend om ze een zachte dood te laten sterven. Het is per slot van rekening een thriller.

Ook heb ik een plan voor een veelomvattend boek verder uitgewerkt en ik wil dat voorleggen aan een uitgever. Ook heb ik research gedaan voor een biografisch verhaal dat misschien ook nog wel een autobiografische component krijgt. Dat klinkt allemaal behoorlijk vaag. Maar net als veel schrijvers huiver ik ervoor te veel los te laten over een prematuurtje.

Veel nieuwe ideeën voor boeken heb ik deze keer niet gekregen. Gelukkig maar misschien. Eerst maar eens wat afmaken.
Mijn schrijftijd is schaars naast creatieve cursussen, zakelijke schrijftrainingen en allerlei leuke samenwerkingsprojecten. Dat dwingt me tot selecteren waar ik mijn tijd aan besteed. Niet meer het tigste boek schrijven, maar alleen nog boeken waar mijn ziel en zaligheid in liggen.

Minder is meer. Dat komt ook terug in de gedachte die ik noteerde bij schelpen op het strand:

Vroeger nam ik schelpen mee naar huis
nu neem ik alleen de foto.
Ooit lukt het me ze gewoon te laten liggen
tot de zee ze weer meeneemt.   

Valentijnsdag

Met Valentijnsdag heb ik een haat-liefdeverhouding. De liefde verklaren, al dan niet anoniem, aan iemand op wie je al lang in stilte verliefd bent, dat bevalt mijn romantische inslag wel.
Maar minder goed verdraag ik het commerciële circus dat zich uit in een topomzet voor rozenkwekers, chocolaterieën en winkels met lingerie en frivolités.

Over de dramatische kant hebben we het liever niet. Van dat ene kind in de klas dat géén valentijnscadeau krijgt. Nog sneuer: kinderen die een valentijnskaart krijgen die ze zelf hebben verstuurd. Of trots een ontvangen cadeautje tonen, dat ze stiekem zelf hebben gekocht.
En van wie is die anonieme kaart? Speurend kijk je rond in de kennissenkring, van hem misschien. Of van hem? Toch hopelijk niet van hem?
En de ander, die had gehoopt dat eindelijk het signaal duidelijk zou zijn, blijft vergeefs wachten op een 'Ik ook van jou.'

Hoeveel harten worden er vandaag in het strand getekend? Hoeveel slotjes opgehangen op de Boulevard in Egmond aan Zee en op andere idyllische plekken in de wereld?
Zo'n slotje, - samen ophangen, sleutel weggooien en voor altijd verbonden - ik weet het niet. Liefde is niet vastkluisteren en verstarren in schijnzekerheid. Zeker, het is mooi wanneer het voor altijd is.

Maar een hart in het zand, of een teer hartvormig schelpje, spreekt mij meer aan. Realistischer ook, lijkt me. Het leven spoelt over de liefde heen, geeft er een andere vorm aan en zelfs als de liefde voorbij gaat, blijft er een zoete afdruk achter in je hart.


Eerdere blogs over Valentijnsdag:

Wachten op post 
Een man voor Juf
Valentijn




 

Zeelieden

Een van de charmes van Egmond aan Zee is dat het zijn maritieme heden en verleden niet verloochend heeft of verkwanseld. Het is niet alleen op het strand zichtbaar, in de vissersmonumenten, de reddingbootloods en de standbeelden voor zijn eigen zeehelden.

Aan de rand van het dorp ligt de Prins Hendrik Stichting, oorspronkelijk een tehuis voor oud zeelieden. Aan de buitenkant heeft het de allures van een paleis, maar binnen ademt het nog steeds zee, zeevaart en herinneringen aan verre einders.

Doopvontschelp

Vaak kwam ik er langs, maar tijdens Open Monumentendag was ik er voor het eerst binnen. Overigens is het Scheepvaartmuseum anders ook  toegankelijk en dan krijg je al een mooie indruk van de rest van het gebouw.
Bij binnenkomst springt meteen het trapportaal in het oog met op de eerste verdieping de halfronde raampartij met glas in lood.

Verre landen

Daarop staan beelden uit het zeemansleven: oude kameraden, verre landen, en een raam met vis, bolder en de foto van een mooie vrouw ('In ieder stadje een ander schatje' schoot even door mijn hoofd, maar laten we het maar houden op de herinnering aan moeder de vrouw thuis).
Bij het raam met 'Zijn eerste scheepje' schoot door mijn hoofd: 'Opa kijk, ik vond op zolder' (Sylvain Poons met 'Zuiderzeeballade').
Trouwens, de vuurtoren op het raam 'Oude kameraden' deed me door zijn kleurstelling denken aan het betreurde 250 guldenbiljet van Ootje Oxenaar.

 

 

Zijn eerste Scheepje

Opmerkelijk verder in de hal de enorme doopvontschelp. Die vorm van doopvonten in kerken was me nooit echt opgevallen.

Oude kameraden

Het Scheepvaartmuseum verdient ook een bezoek. Modelschepen en herinneringen aan verre reizen, en een kleine collectie schepen in flesjes. Ik blijf het een fascinerend idee vinden: stoere zeelieden die met eindeloos geduld uit hun grote handen subtiele miniatuurtjes lieten ontstaan.




Een historische misvatting van mij kwam tijdens het bezoek ook aan het licht.

Foto: PrinsHendrikstichting.nl

Vanzelfsprekend had ik altijd aangenomen dat met Prins Hendrik de man van koningin Wilhelmina bedoeld werd. Maar hij is een broer van Koning Willem III en werd ook wel Hendrik de Zeevaarder genoemd. Dat verklaart veel.


http://www.deprinshendrikstichting.nl/Historie