Mindmappen

De afgelopen maanden was ik nogal versnipperd bezig: schrijfcursussen ontwikkelen en geven, schoolbezoeken, bedrijfstrainingen schriftelijke communicatie, mijn nieuwe website in aanbouw, mogelijke projecten voor de toekomst en niet te vergeten gedichten en pr-klussen voor de tentoonstelling Point of no Return.
Ik heb me er altijd op beroepen dat ik veelzijdig ben en snel kan schakelen, maar de afgelopen periode bleken die kwaliteiten meer dan eens valkuilen. Met 2001 dingen tegelijk bezig en het gevoel dat niets echt af was.
Het inzicht was er al (heb ik overigens al meermalen gekregen), maar nu de verandering nog.


Mindmap planning revisie
'Winkeldochters' (werktitel)

Dat gaat soms van au: nee zeggen tegen spannende ideeën en leuke projecten die zich opdringen. Dat betekent ook de computer - lees mailbox - vaker uit en me telkens weer afvragen welke werkklussen ik werkelijk wil doen. En die probeer ik dan gestructureerder te verrichten, met meer concentratie en in minder tijd. Dat is de gedachte.
Focussen dus, en daarbij helpt mediteren me en wellicht ook mindmappen. Enkele weken geleden volgde ik in de bedrijfsschool van Schouten & Nelissen (mijn opdrachtgever voor bedrijfstrainingen) de training Mindmappen. Plezierig, maar ook nuttig. Door de combinatie van woord en beeld, plus de mechanische handeling van het tekenen schijn je je hersenfuncties op een andere manier in te zetten. Daardoor beklijft het beter en is het effectiever.
Je kunt mindmappen bv. gebruiken om vergaderingen te notuleren, te brainstormen, teksten samen te vatten en te plannen. Sommige mensen schijnen hun boodschappenlijstjes te mindmappen. Mijn zus die juf is, gebruikt de methode zelfs met de kleuters in haar klas. Je bent dus nooit te jong om te gaan mindmappen.
Ik verwacht dat ik het zelf vooral gebruik om te brainstormen en te plannen.

Mindmap November (brainstorm)

Een van de mindmaps die ik tijdens die training maakte, ging over de planning van de revisie van mijn 12+boek 'Winkeldochters' (werktitel). Ik neem het de komende weken eindelijk weer ter hand.
Mijn eerste zelfstandige mindmap maakte ik vorige week, omdat ik wilde zien of het woord November dit jaar meer bij me opriep dan: mist, nevel, grijsheid, afsterven en treurnis.
Ja dus. 

Art-food Valley

Twitblog:

Mooie column van Laurens van der Zee op Cultuur in Wageningen. Over broodnodige kunst in de Vallei, en een warm pleidooi voor melancholie!

http://www.cultuurinwageningen.nl/art-food-valley/

Boekenfeestje

Met Diet Groothuis in de
stand van De Eenhoorn

Vandaag had ik weer eens een boekenfeestje. Tienduizenden boektitels op vele honderden vierkante meter, een schare auteurs en vooral ook veel boekenliefhebbers. Ik was op de Boekenbeurs in Antwerpen waar ik vanmiddag in de stand van uitgeverij De Eenhoorn zat om te signeren, maar vooral om lezers te ontmoeten. Maar ook is het leuk om collega schrijvers te treffen, zoals de Vlaamse auteurs Moniek Vermeulen en Brigitte Minne en mijn Nederlandse collega Diet Groothuis. Ook zij signeerden onder meer in de stand van De Eenhoorn.
Het viel me weer op dat deze grote Vlaamse boekenbeurs ook echt een familieuitstapje is. Hele gezinnen trekken voorbij de stands, met vaak nog jonge kinderen. Zoals ik al verwachtte, waren er ook verschillende smeltpapa's, een woord dat me gisteren te binnen schoot. Ik vertelde een vriendin over vaders met kinderen op hun schouders of in een draagzak op hun buik. Voor zo'n plaatje smelten wij vrouwen en masse.
Maar ik dwaal af. Terug naar de core business: boeken.

Met een moeder raakte ik in gesprek over mijn boek 'Papa zonder grenzen', dat in 2008 verscheen bij De Eenhoorn. Zij kocht het voor haar zoon die ook een biologische vader en een stiefvader heeft. Hij had er nooit expliciet over gesproken hoe hij mijn boek vond. Nu is hij een puber van dertien en geen echte lezer. Maar vanmorgen toen zijn moeder naar de boekenbeurs ging, had hij gezegd: 'Zo'n soort boek mag je wel weer voor me kopen.' Toch mooi om zo'n verhaal te horen.
Voor haar dochtertje dat moeite heeft om uit logeren te gaan, kocht de moeder mijn boek 'Logeerbeer'. Wie weet, helpt het.

Logeerbeer stond trouwens in de kast met de top 10. Leuk natuurlijk, maar ik tel in de gauwigheid toch minstens een top-19.

Feestelijk geweld

Met een praktisch boodschappenlijstje bezocht ik vanmiddag het tuincentrum dat al helemaal was ingericht op de feestdagen. Die wierpen hun schaduwen vooruit en over me heen.
Slenterende funshoppers belemmerden me in mijn doelgerichte missie, ik raakte verstrikt in goudslingers en moest me zowat door de kerstballen heen slaan om de snoeischaren te bereiken.

Wat een verademing om even later de rondgang langs 'mijn' doden te maken op het naburige kerkhof. Ingetogen en volop herfst daar met ritselend blad en een enkele bloeiende plant. Een felpaarse primula die in de beschutting kans zag om nog even te vlammen, wilde viooltjes en een laatste roos.

De feestdagen, zo ver weg nog. Eerst november eens door zien te komen.
Ach, laten we het er maar op houden dat ik nog niet toe ben aan al dat feestelijk geweld.
Maar over een goede maand doorkruis ik waarschijnlijk ook wel weer een tuincentrum, met op mijn boodschappenlijst: boom, ballen en goudslingers.

Hemelse dekens

Voor de tentoonstelling Point of no Return die nog tot en met 21 december te zien is in Wageningen, heb ik een aantal kunstenaars geïnterviewd. Een van hen is Sharon Burggraaf. Haar verhaal verscheen onder meer in Hoog en Laag.

Sharon Burggraaf maakt kleurcodes van zonmomenten voor Point of no Return


De ondraaglijke schoonheid van stofdekens

Door Annie van Gansewinkel
Van 2 nov. tot 21 december is in Wageningen, Binnenhaven 7, de tentoonstelling Point of no Return waaraan 22 kunstenaars meedoen. Sharon Burggraaf is een van hen.

Wie ‘Hemelse dekens’ ziet, vijf kleurig beschilderde doeken – het is papier, lijkt stof – van Sharon Burggraaf, heeft geen idee van het verhaal dat ze vertellen en alle tijd die erin zit.

Vrolijke kleurlijnen, zeg je op het eerste gezicht. Het zijn ook zonmomenten, legt Sharon uit. Duizenden zonnen had ze de afgelopen tijd al ‘verzameld’ via internet. ‘Ieder moment is de zon anders. Zonnebeelden vertellen iets van de tijd, bijvoorbeeld de luchtvervuiling van die dag, vulkaanuitbarstingen, vochtigheid.’
Toen ze besloot mee te doen aan de tentoonstelling Point of no Return, werd haar interesse gewekt door minder vrolijke zonmomenten. Ze kwam op sites terecht met prachtige ‘smogsuns’. Smog door ingrijpen van mensen: bosbranden en luchtvervuiling. Verstikkende dekens boven een vervuilde stad. Van vijf continenten nam Sharon een zon: Caïro, Beijing, Los Angeles, Sao Paulo en Melbourne. De kleuren van die beelden ontleedde ze op de computer in kleurcodes die ze in olieverf uitwerkte op papier.
Minutieus schildert ze lijntjes, vol aandacht, anders gaat het meteen fout. Een buitenstaander zou het niet zien, maar Sharon ziet zelf elk ‘weeffoutje’.
Ineens kwam een eigen schets haar bekend voor. Het waren de ‘serapes’, de traditionele, gestreepte Mexicaanse dekens. ‘Vanuit hun traditie baseren de Maya’s en andere oude volken zich meer op hun omgeving, op de regenboog en de zon bijvoorbeeld.’
Sharon heeft in Colombia vormgeving gestudeerd en hier kwam ineens in haar werkkamer weer die lijn met toen terug in haar werk. ‘Ik had de kleurcodes uit mijn computer nodig om de betekenisvolle kleurlijnen in de inheemse dekens weer te zien.’
Haar vijf dekens schildert ze op handgeschept papier van moerbeibast. Het is een soort weefsel, aaibaar is het ook.
In eerder werk was Sharon ook al bezig met codes: bijvoorbeeld in het DNA Barcodepad (2009, Linnaeus-tentoonstelling in Wageningen). Sinds ze de grafische weefsels in Latijns-Amerika zag, was ze onbewust altijd met lijnen bezig. ‘Nu gebruiken we overal digitale codes voor.’
Met de aaibare werken wil ze opnieuw betekenis geven aan de natuur door het unieke ervan in unieke codes weer te geven.
‘Als ik met aandacht iets zichtbaar maak, worden andere mensen zich misschien ook bewust van de waarde van de natuur. Wij zijn in dienst van de natuur, en niet omgekeerd. We zijn nu op het punt gekomen dat we dat moeten inzien. Anders verstikken we in onze eigen uitlaatgassen, in onze eigen dekens.’

Op de foto: Sharon Burggraaf gewikkeld in de zonnedeken van Beijing. (foto: Salman Ezzammoury)

website Point of no Return

Point of no Return - the movie

Voor wie vrijdag de opening van onze tentoonstelling Point of no Return heeft gemist: the movie.
Althans de diavoorstelling. Salman Ezzammoury maakte de voorstelling, met een impressie van hoe aangenaam het was, wie er allemaal waren en ook welke kunstwerken er te zien zijn.
Op Youtube: de opening van Point of no Return

Voor de tentoonstelling is het overigens niet te laat: nog elk weekend te zien tot en met 21 december.

Website Point of no Return

Tentoonstelling geopend



Kunstenaar Leo Schatz (rechts),
maker van het mozaïek destijds.
Foto: Salman Ezzammoury

De tentoonstelling Point of no Return is vrijdagavond in Wageningen geopend en het was een feestje. Zeker 180 mensen waren naar het 'gebouw achter de vaas' gekomen om de 22 deelnemende kunstenaars te zien glunderen. Onder hen de twee initiatiefnemers Petra de Vree en Jacqueline van Bergeijk die de afgelopen maanden hun enorme energie en enthousiasme op hun collega's overbrachten. Het resultaat is er ook naar: een bijzondere tentoonstellingsruimte met heel gevarieerd werk. Mooi om te zien hoe al die kunstenaars zich op hun eigen manier hebben laten inspireren door het thema point of no return. Tijdens de opening was een andere kunstenaar te gast, Leo Schatz, maar liefst 94 jaar oud. Hij is de maker van het enorme mozaïek aan de muur van de voormalige universiteitsbibliotheek van Entomologie. Met een ongekende vitaliteit hield hij een toespraak, waarin hij verwees naar zijn werk in 1960: 10.000 mozaïeksteentjes bracht hij aan in vijf maanden tijd, vijf dagen per week.

Veel publiek al tijdens de opening
Foto: Salman Ezzammoury

Bij toerbeurt zijn we suppoost. Een beetje zitten dommelen op een krukje, zo schatte ik het functieprofiel in. Maar gisteren mocht ik meteen de eerste expositiedag aantreden en niks dommelen. In de middag kwamen er aardig wat bezoekers die lang en geïnteresseerd rondkeken. We hadden mooie gesprekken, over kunst, de dood, persoonlijke keerpunten en andere levensthema's, maar het was ook gewoon gezellig.


De tentoonstelling is tot en met 21 december gratis toegankelijk op zaterdag en zondag tussen 11 en 17 uur.

Facebookpagina van de tentoonstelling Point of no Return