Alleen vandaag nog

Alleen vandaag nog zijn de oude gulden postzegels geldig. Post NL kondigde begin dit jaar al aan dat vanaf 1 november alleen nog maar de eurozegels geldig zijn.
De gulden/centzegels waren, en blijven, voor de echte postzegelverzamelaars nog wel van belang. Maar ze bleken ook in trek bij verzenders van bijvoorbeeld tweedehandsboeken. Soms kreeg ik pakketjes helemaal volgeplakt met kleurige postzegels. Vanaf morgen wordt dat een stuk saaier.

Heel even heb ik in de afgelopen maanden overwogen om mijn eigen postzegelalbum leeg te plakken. Voor een verzamelaar is het van nul en geen waarde. Maar ik heb toch besloten dat het in mijn kast blijft staan, bij de afdeling Nostalgia.
Urenlang kon ik er als kind mee bezig zijn. Geduldig weekte ik ze los van de enveloppen. Ik zie ze nog drijven in soepborden met water. Ik sorteerde, herschikte en bekeek trots mijn bescheiden bezit.
In de puberteit liet ik ook die hobby achter me, evenals ooit het verzamelen van lucifersmerken, sigarenbandjes en speldjes.

Het zou een mooi gebaar zijn als we vandaag met zijn allen Post NL eens zouden verrassen met een overvloed aan handgeschreven en guldenbeplakte brieven.
Zondag heb ik zelf nog weer eens een vulpengeschreven brief verstuurd. Het heeft ontegenzeglijk iets. Met meer aandacht en rust geschreven en vermoedelijk ook met meer aandacht gelezen dan een mailtje.
En wat is het heerlijk om een echte brief te ontvangen, al dan niet met eurozegels.

Eerder blog over postzegelverzameling: Oudroze 
Post NL over ongeldige guldenzegels. 

Quiet 500

Onlangs verscheen in Tilburg de Quiet 500, de minstens zo glossy tegenhanger van Quote, maar over armoede.
Het blad, belangeloos gemaakt door professionale bladenmakers vraagt aandacht voor stille armoede en wil armen op deze manier een stem en een gezicht geven. Niet door ze voor te stellen als zielig, maar door duidelijk te maken dat arm zijn vaak hard werken is en dat er niet zoveel voor nodig is om in zo'n situatie te geraken.
Er staan portretten in van mensen die van een minimum moeten zien rond te komen. Sommigen zijn nauwelijks anders gewend geweest, met armoede opgegroeid, anderen zijn door de omstandigheden plotseling in die positie terechtgekomen.
Een snelle weg kan al zijn: ziekte terwijl je zelfstandige bent, een scheiding eroverheen, faillissement. Van alles hebben wat je hart begeert tot niets meer. Lang niet altijd te voorkomen. 

Toen de Quiet 500 vorige week bij mij in de bus viel, was mijn eerste gedachte: 'Ik hoop niet dat er iemand in staat die ik ken.' En de tweede gedachte was: 'Met pech had ik er ook in kunnen staan.'
Bij de makers van het blad is veel creativiteit losgekomen en dat valt alleen al af te lezen aan de quasi advertenties die ogen als commercials voor glamorous gadgets.
Er staan gedichten, cartoons, columns, reportages en interviews in, met armen maar ook met Gerrit Poels, vroeger pater Poels. Hij is de 80 gepasseerd en haalt nog elke ochtend in alle vroegte bij de bakkers oud brood op dat hij op zijn fiets rondbrengt bij zijn vaste adressen.
Toen ik nog in Tilburg woonde, had pater Poels een opvanghuis in de stad en ik herinner me nog dat we in de jaren '70 ook vanuit de studentenkerk Maranatha actie voerden om dat opvanghuis te steunen. Gerrit Poels is op zijn oude dag nog even gemotiveerd en eigenzinnig bezig de mensen te steunen die hulp nodig hebben.
De opbrengst van de Quiet 500 komt ten goede aan 'broodpater' Gerrit Poels en de Tilburgse voedselbank.

De redactie van de Quiet 500 daagt de 500 rijksten uit, - de mensen uit de Quote 500 - iets te doen aan armoedebestrijding. Quote 500 heeft schijnbaar jammer genoeg geweigerd samen te werken met de Quiet en de bladen tegelijk te verspreiden.
Maar de Quiet 500 vindt gelukkig zijn eigen weg en de eerste druk is al bijna uitverkocht. Vanaf 8 november gaat Bruna de bladen zelfs landelijk aanbieden in zijn winkels. En de 500 rijkste Nederlanders die in de Quote 500 staan, krijgen de Quiet 500 toegestuurd, met een bedelbrief.
Anderen kunnen de Quiet 500 ook bestellen via de speciale site

Een mooi vormgegeven blad, maar wat minstens zo belangrijk is, met verhalen die lezenswaardig zijn, zeker voor mensen die denken: dat zal mij nooit overkomen.

Mannenboeken

Is er verschil tussen mannen- en vrouwenboeken? In onze leesclub hebben we het er wel eens over of het gelezen boek typisch een boek is dat alleen maar door een man of alleen door een vrouw geschreven zou kunnen zijn. Dan gaat het erom of de schrijver zich goed heeft ingeleefd in hoe een man of vrouw voelt en denkt.
Maar of mannen en vrouwen anders lezen? Ik weet het niet. Volgens sommige boekverkopers houden mannen meer van non-fictie en van science-fiction dan vrouwen. Maar in het geval van de voorliefde voor non-fictie heb ik ook begrepen dat dat een leeftijdskwestie is. Naarmate je ouder wordt, schijn je meer van non-fictie te gaan houden. In mijn geval klopt dat zeker.
Joost van Velzen deed deze week in dagblad Trouw een poging om te onderzoeken of er verschil is tussen mannen- en vrouwenboeken. Hij interviewde onder meer een onderzoeker, schrijvers en anderen uit het boekenvak. Is na de chicklit nu de dicklit aan een opmars begonnen? Van Velzen komt ook niet met het verlossende antwoord.
In zijn artikel komen een aantal boeken naar voren die populair zijn bij mannen en misschien wel mannenboeken zijn?
'J. Kessels: The Novel' van P.F. Thomése, boeken van Nick Hornby en 'Ventoux' van Bert Wagendorp.
Ik kan psychologische romans zeer waarderen met hoofdpersonages die lijden aan het leven en wier hersenspinsels en intermenselijke tobberijen breed worden uitgesponnen. Maar de genoemde 'mannenboeken' in het artikel waren ook aan mij besteed. Boeken met humor ook en dat is in 'vrouwenboeken' soms ver te zoeken. Ai, zeg ik nu iets generaliserends en dus stigmatiserends?
Vanmiddag heb ik 'Ventoux' uitgelezen. Het las als een trein en ik heb er veel plezier aan beleefd. Een mannenboek? Ik kan me voorstellen dat het mannen zeker aanspreekt.
Vijf van de zes personages zijn immers mannen, en de zesde is een vrouw op wie ze alle vijf verliefd waren, en misschien dertig jaar later nog zijn. Ze komen op een scharnierpunt van hun leven, zo rond hun vijftigste. Natuurlijk. En nog een keer willen ze de Mont Ventoux op de fiets beklimmen.
Mannen en wielrennen, ook een inkoppertje.
Natuurlijk hebben die mannen gevoelens en diepere gedachten, maar als een lang gesprek dreigt, stoppen ze dat snel af met een gore grap, gestoei of ze slaan een fotolijst te pletter op het hoofd van de ander.
Een verademing ook, dacht ik soms onder het lezen, dat niet alles altijd helemaal hoeft te worden geanalyseerd, maar dat er gewoon een pilsje overheen gedronken kan worden.
Vriendschap, daar gaat dit boek ook over, samen iets ondernemen, zwijgzaam dezelfde inspanning leveren. Niet over alles hoeft gepraat te worden.
Kijk, zo kennen we ze weer.
Typisch mannen, goed dat zij er ook zijn.

Trouw, artikel Joost van Velzen: Chicklit van Venus, dicklit van Mars

Workshop Reisverhalen in de maak

Zo, even plof. Dat was dus wat ze flow noemen. Doorwerken zodat je pas om 16 uur denkt: toch maar eens lunchen. En: hé, het is prachtig weer. Zojuist nog even de laatste zonnestralen in mijn tuin proberen te pakken, maar het was al te laat.

Brainstormschema workshop Reisverhalen schrijven

 

Geeft niets, want tevreden kijk ik naar de uitgeprinte pagina's. De eerste versie van mijn online workshop Reisverhalen schrijven voor Libelle Academy ligt voor me. Hij staat stevig in de steigers en als alles volgens plan verloopt, haal ik met glans de deadline eind van de week.
Daarna gaan mensen bij Libelle met tekst, beeld en vormgeving aan de slag. Zoals het er nu uitziet, komt de workshop nog dit jaar beschikbaar binnen Libelle Academy. Deelnemers kunnen de workshop downloaden en in eigen tempo de opdrachten uitwerken.
 
Al een jaar of tien geef ik mondelinge cursussen reisverhalen schrijven en sinds 2010 heb ik ook een schriftelijke variant. Daarbij kunnen deelnemers huiswerkopdrachten ter beoordeling insturen.
Natuurlijk zit die kennis en ervaring in mijn achterhoofd, maar de workshop voor Libelle is compleet nieuw.

Wat ik bij schrijven belangrijk vind, komt natuurlijk ook in deze workshop aan bod. Dat is onder meer schrijven met al je zintuigen, reflectie op je schrijven maar ook op hoe je reist, en structuur.
Structuur. Als ik het brainstormschema bekijk waaruit de structuur voor deze workshop ontstond, verbaast het me bijna dat het stuk nu al stevig in de steigers staat.
Kwestie van ordenen, wegstrepen en vooral concentratie. Flow dus. En dat was het.
Hoe heerlijk om gedreven aan het werk te zijn met een mooi project. Alleen de gedachte al dat straks cursisten van Libelle Academy door mijn workshop - hopelijk in een flow - met hun reisverhaal bezig zijn. Hun reis opnieuw beleven, vastleggen en nagenieten.

Website Libelle Academy 
Mijn website: Reizen 

Volkskrant schrijfwedstrijd Reisverhaal, deadline 18 november

Hart voor het vmbo

Bijna veertig jaar geleden begon ik als 20-jarige lerares op de Stefanus-mavo in Tilburg. De M.O.-opleiding voorzag niet in een stage en ook daardoor werd mijn eerste jaar als docent een goede en soms harde leerschool. Zeven jaar gaf ik er met veel plezier Frans en later ook Nederlands, tot de journalistiek lonkte. Toch is de juf in mij, of positiever gezegd: het talent om kennis en ervaring over te brengen, niet verdwenen. Ook nu nog geef ik enthousiast uiteenlopende cursussen creatief schrijven en bedrijfstrainingen schriftelijke communicatie.

Als schrijfster kom ik ook graag op scholen om te vertellen over mijn boeken en het schrijverschap. Zeker op vmbo-scholen voel ik me thuis en dat heeft vast ook te maken met mijn onderwijsverleden.
Ik vind het onnoemelijk jammer dat het vmbo te lijden heeft onder een slecht imago, en dat terwijl toch bijna de helft van alle middelbare scholieren naar het vmbo gaat. Destijds als lerares begreep ik al niet goed waarom sommige ouders hun kind met tegenzin naar de mavo stuurden, terwijl dat kind juist graag met zijn handen werkte of handelstalent had. Ik had leerlingen die in 2-mavo al hun eigen bedrijf hadden en van minstens een weet ik dat die later miljonair is geworden.
Maar ook voor een vakkundige ambachtsman of -vrouw heb ik bewondering, omdat ik zelf zulke talenten ontbeer.
Kijken naar wat een kind wél kan, waarderen als het over beperkingen heendurft, het beste bovenhalen. Niet doodknuffelen, maar serieus nemen, interesse tonen en vertrouwen geven. Zulke leraren hebben alle kinderen, maar zeker die van het vmbo, nodig.
Trudy Coenen, docent Nederlands aan het Montessori College Oost in Amsterdam is zo'n docent. In 2010 werd ze Leraar van het Jaar en nu staan haar jarenlange ervaringen in het vmbo in het boek 'Spijbelen doe je maar thuis'. Louise Koopman heeft haar verhaal opgetekend en in haar nawoord legt ze uit wat het Coenen-effect is.
Direct is Trudy Coenen, zoals veel van haar leerlingen en ze eist respect, maar geeft dat ook. En daardoor krijg je het meestal terug. De afgelopen jaren kwam ze regelmatig in de media met haar uitspraken waarin ze op de eerste plaats aandacht en krediet voor haar leerlingen vroeg. Van contacten met mensen uit politiek en bedrijfsleven maakt ze graag gebruik om iets voor haar leerlingen te bereiken.
Een week of wat geleden ontdekte ik dat ik Trudy Coenen ken. Ze komt ook oorspronkelijk uit Weert, woonde bij mij in de straat en zat een klas lager op de Fatima Meisjesschool.
Mooi om haar zo terug te zien als sterke, humoristische en bevlogen docente.

Aanbevolen boek voor iedereen die het vmbo ten onrechte beschouwt als het afvoerputje van het onderwijs. Dat is een belediging en miskenning van leerlingen en onderwijzend personeel.

Filmpje: Spijbelen doe je maar thuis

Overspel

Geheel toevallig heb ik in een paar dagen tijd twee romans gelezen over overspel. Beide dit jaar verschenen, geschreven door vrouwen, met een overspelige vrouw als hoofdpersonage. Opmerkelijk is ook dat in allebei de verhalen god opduikt, in één boek is het zelfs een van de belangrijkste thema's. Beide vrouwen hebben geen slechte relatie en ze staan voor de beslissing wat ze willen met hun leven. Willen ze verder met de ander, is er plaats voor een kind? Nog een overeenkomst: de boeken lezen vlot.
Dat is Vonne van der Meer wel toevertrouwd, ervaren schrijfster die ik al jarenlang met plezier lees. Ik wilde haar recente 'Het smalle pad van de liefde' dus zeker lezen. Vaardig ontrafelt ze de levens van de twee vriendenstellen en verweeft die ook weer tot een van de kernthema's van het boek: waar vriendschap ophoudt en verraad begint. Zo geleidelijk en aannemelijk beschreven dat voor veel lezers de verleiding invoelbaar is. Wat je er vervolgens mee doet, daar komt de persoonlijke verantwoordelijkheid in het geding. Vonne van der Meer geeft het verhaal nog een dimensie door het ontwakend religieus besef te beschrijven van de overspelige vrouw (de vriend van het andere stel is natuurlijk net zo overspelig).
Ik kan me veel voorstellen bij een geleidelijk of verpletterend godsbesef, maar op de een of andere manier vond ik het in het verhaal niet geloofwaardig gemaakt. Een aardig boek om te lezen, maar voor een fan als ik drukt die kwalificatie toch teleurstelling uit.

Het debuut van Julia Chavanu 'Ik moet je iets vertellen' was daarentegen een veel grotere, aangename verrassing. Toen ik vrijdag bij de bibliotheek bij de 'Zojuist retour'-bak stond, duwde een onbekende bezoekster me het boek in handen. 'Erg goed,' benadrukte ze. Ik had noch van de schrijfster noch van het boek gehoord, maar na een vluchtige blik op de achterflap besloot ik het te lenen.
Geen overspel binnen de vriendenkring van twee stellen, maar van een gebonden vrouw met een vrije vogel. De innerlijke conflicten tussen geborgenheid en (vermeende?) vrijheid vormen een van de boeiende aspecten van dit boek. Gewoon je werk blijven doen en doorgaan met het gezinsleven, alsof er geen dubbelleven is. Hoe lang houd je dat vol en zeker als je slechts twee weken de tijd hebt om een belangrijke beslissing voor de toekomst te nemen.
De strijd tussen vertrouwd en spannend, tussen emoties en ratio, het ingewikkelde van twee liefdes. Julia Chavanu slaagt er in op mij als lezer de intensiteit en spanning van zo'n situatie zo invoelbaar over te brengen dat ik bij de laatste zinnen een zucht van opluchting slaakte.
Ik kijk zeker uit naar haar volgende boek.

Weert zoekt jonge stadsschrijver

Welke jongere in de gemeente Weert voelt zich betrokken bij zijn of haar woonplaats en wil daar graag over schrijven? Dat kunnen verhalen of gedichten zijn, maar ook songteksten of raps.

Tot 31 december kunnen jongeren tussen 12 en 18 jaar zich kandidaat stellen voor de functie van jongerenstadsschrijver.
Die wordt de opvolger van Henk Simons, sinds 2011 stadsdichter van Weert. De aanstelling geldt voor 2014, het jubileum van 600 jaar Weert, en 2015. Per jaar moet de jongerenschrijver minimaal zes teksten schrijven die iets te maken hebben met Weert. Die worden gepubliceerd in allerlei media.
Op de Dag van de Poëzie 30 januari 2014 wordt duidelijk wie de nieuwe jongerenstadsschrijver wordt.

Met plezier neem ik plaats in de jury, samen met de huidige stadsdichter Henk Simons en directeur Liesbeth Vogelaar van Bibliocenter. Wij beoordelen de teksten en de motivatie die de kandidaten insturen.
Meer informatie staat op de website van Bibliocenter Weert Daar is ook het reglement te vinden.

Kom op, jongeren in de gemeente Weert, laat zien hoe levendig en jong de stad is. En zorg dat er voor ons als jury iets te kiezen valt, sterker nog: maak het ons knap lastig.