Leesclub

Met onze leesclub vieren we binnenkort ons tienjarig bestaan en dankzij de club heb ik al heel wat boeken gelezen die ik anders waarschijnlijk niet ter hand had genomen.

Op voorhand heb ik moeite met boeken die ver weg spelen, of lang geleden of erg dik zijn. Hoewel... ik vloog door de zeven dikke delen van Het Bureau van Voskuil, boeken over (West-)Afrika kunnen er niet genoeg verschijnen en ook historische boeken slepen me soms mee.

De keuze van onze leesclub 'dwingt' me om over die dwaze zelf opgeworpen schuttingen heen te kijken.

Zo was er bijna tien jaar geleden dat heerlijke boek 'Balzac en het Chinese naaistertje' van Dai Sijie. Twee jongens ontdekken de liefde voor een meisje én de literatuur, ondanks hun heropvoeding bij de culturele revolutie in China.

Er bestaan veel leesclubs in ons land en die hebben doorgaans een hoog gehalte van 50+ vrouwen. Nu ben ik dat zelf ook, maar ik vind het verfrissend dat wij gelukkig een gevarieerde samenstelling hebben met ook mannen en 50- ers.

Bovendien combineren wij de gedachtewisseling over boeken met een brunch. Gelukkig zitten er ook keukenprinsen en -prinsessen in de groep. Wij laten ons de boeken goed smaken.

Aan leiding doen we niet en in overleg komen we telkens tot de keuze van een volgend boek.

Na tien jaar is me dat schimmige proces overigens nog altijd niet duidelijk. Meestal duurt de besluitvorming lang, ook omdat we graag boekentips van elkaar horen. Boeken en recensies gaan rond en de meningen over een voorstel zijn al dan niet gefundeerd, bijvoorbeeld:

- van die schrijver hebben we al ooit een boek gelezen (dat weerhoudt ons er niet van om het argument een andere keer terzijde te schuiven; het volgende boek van Dai Sijie viel ons trouwens allemaal tegen.)

- die schrijver ziet er niet leuk uit (ooit mijn ridicuul oppervlakkige 'njet')

- niet weer een boek over de oorlog (maar wat waren we laatst onder de indruk van 'Ademschommel' van Herta Müller).

Wel opmerkelijk dat de boeken die we het afgelopen decennium lazen, toch verdacht veel voorkomen op de lijsten van leesclubfavorieten.

Zijn we dan toch niet zo bijzonder en eigengereid als we denken?

Dit lazen we: http://www.tonvandenborn.nl/leesclub.htm 

Voor de eerstvolgende keer staat een klassieker op het menu, 'Vaders en zonen' van Toergenjev.

Laatste kans

Nog twee dagen en dan stopt de 'Verhalende rivier' in Wageningen met stromen. Veel bezoekers kwamen sinds 24 oktober naar de tentoonstelling in de Rouwenhofstraat 10, waaraan 16 kunstenaars meedoen.
Er is vooral beeldend werk te zien in uiteenlopende stijlen en vormen, maar er zijn ook gedichten te bekijken. Ik heb voor de expositie het gedicht 'Stil staan' gemaakt.
Eerder schreef ik er in oktober al over op dit weblog.
'Verhalende rivier' is nog open op vrijdag 3 en zaterdag 4 december van 13 tot 17 uur.

http://www.beroepskunstenaars.nl/

Kleur

Uitgerekend in míjn tuin
met één boom:
de grote bonte specht.

Nooit eerder zag ik die en zojuist op een paar meter afstand slechts. Zo geboeid was ik door zijn prachtige kleuren dat ik te laat aan een foto dacht.
De nood van de vogels in deze barre kou moet wel hoog zijn dat ze hun heil zoeken in een stadstuin.
Maar mijn dag gaf hij kleur.

http://www.vogelbescherming.nl/nl/vogels_kijken/vogelgids/zoekresultaat/detailpagina/q/vogel/72

Laatste blik

Een laatste blik nog bij het tuinhek, de sleutels inleveren en toen zat mijn schrijfmaand in het Roland Holst Huis er onverbiddelijk op.
Gisteren hoopte ik even dat ik zou insneeuwen en dat de decemberschrijver het huis niet kon bereiken. Ik had met alle plezier nog een paar weken willen blijven om langer te schrijven.
Maar het is ook wel goed om onderhand onder de mensen te komen. Dus vanaf morgen is er weer de agenda: cursussen creatief schrijven, bedrijfstraining zakelijk schrijven en andere werkklussen.
Aan de schrijfprojecten die ik in Bergen ben begonnen, zoals het kinderboek en de thriller, kan ik de komende maanden flink vooruit.



schrijflogboek
Roland Holst Huis

 Ik heb nog meer ideeën opgedaan. Allerlei gedachten en reflecties staan genoteerd in mijn schrijflogboek dat ik vorig jaar voor mijn verblijf in het huis in gebruik nam.
Na deze maand is het ook nog niet vol. Er is ruimte voor zeker nog een maand. Wie weet, kan ik nogmaals terug en uiteraard niet alleen om mijn schrijflogboek vol te schrijven.
Maar een mens, en ook een schrijver, moet kunnen leven met lege bladzijden. Terugkijken op veel moois helpt daarbij. 

Afscheidstoerneetje

vuurtoren
 Egmond aan Zee

Vandaag heb ik een afscheidstoerneetje gedaan om mijn verblijf hier af te ronden. Een wandeling over de Nesdijk en langs het Paddenpad naar Sams plekje, waar ik eerder over schreef op dit weblog.
Gisteren had ik al mijn laatste bezoek aan het strand gebracht, niet dat van Bergen aan Zee dat er de laatste weken onttakeld bij ligt door de zandsuppletie.
Het strand van Egmond is me ook vertrouwder, omdat ik daar al lang meerdere keren per jaar heenga. Doorgaans is dat voor een schrijfretraite, met zicht op zee.

Ik ben slecht in afscheid nemen en ook het afscheid van de zee valt me soms zwaar. Maar gisteren heb ik het leed meteen verzacht. Ik heb mezelf namelijk voor het voorjaar alvast weer een schrijfweek in Egmond in het vooruitzicht gesteld.

De geest van de schrijver

In dit huis van Roland Holst is bijna 90 jaar geleefd, geleden en geschreven. Ongeveer 40 jaar door de dichter zelf, daarna door zijn vriendin en sinds 2002 dient het als schrijvershuis met elke maand weer een andere bewoner.

Sommige collega's hebben hier gebeurtenissen ervaren waarin zij de geest van de schrijver voelden. Een andere schrijver constateerde juist in het gastenboek: 'Hij heeft helaas niet gespookt zoals de geruchten wilden.'
Schrijfster Claire Polders die hier in augustus werkte schreef er ook over in haar weblog.

Ik voel in dit huis in elk geval wel de aanwezigheid van schrijvers en dat stimuleert me vooral om de kostbare tijd ook goed te benutten. Verder is het in huis rustig en stil, dit jaar zeker.
De meeste geluiden herken ik nu, zoals de verwarmingsketel die eerst mompelt en dan aanslaat. Vorig jaar kon een deur zomaar ineens lichtelijk kreunend opengaan. Inmiddels is hij goed afgehangen, neem ik aan.
Ook was er die eigenaardigheid met de computer. Meestal wanneer ik de e tikte, kwam er ook een e. Maar op onvoorspelbare momenten verscheen echter het woord 'Eleutherius'. Een plantennaam, dacht ik, maar het bleek de naam van een christelijke martelaar lang geleden en in de middeleeuwen een bisschop. Gelukkig was ik niet de enige die dit overkwam, anders was ik toch ernstig aan mezelf gaan twijfelen. Ik hou het op een geintje van een schrijver die handig was met computers. Nu is de e alleen nog maar een e.
En dan nog een slaapkamergeheim uit dit huis: in een laken trof ik onuitwasbare inktvlekken en pennenstreken. Had de eerste bewoner van dit huis daar welllicht de hand in of toch een eigentijdse collega?
Maar wie schrijft er nou in bed?

augustus 2010, blog Bergen, nr. 19 http://www.clairepolders.nl/

Tweede sneeuw

Nu valt er hier in Bergen echt sneeuw, al zijn het dan bescheiden vlokjes. Nog een beetje onwennig lijken ze. Gaat sneeuwen zo?
Op het moment dat ze het weten, is het al weer voorbij. Geen gelegenheid, zoals voor de mens, om te leren van het leven.
Geen herkansing om nog een keer heel elegant of juist vreselijk stoer te vallen.
Misschien is het een troost dat ze nog even samen kunnen bijkomen als warmwit tapijt.

http://annievangansewinkel.blogspot.com/2010/11/eerste-sneeuw.html