'De eerste sneeuw van het jaar', de titel van een boek van Hubert Lampo.
En vanmorgen gewoon een feitelijke mededeling. Hier en daar lagen wat wriemeltjes sneeuw, als voorbode van de nieuwe winter, zoals de sneeuwklokjes subtiele voorboden zijn van het voorjaar.
Natte sneeuw, dacht ik, maar tot mijn verbazing bleef de sneeuw op het dak - toegegeven, geen dik pak - nog vrij lang liggen.
De auteur die hier afgelopen januari was, meldde in het gastenboek overigens dat het Roland Holst Huis die maand maar drie dagen niet wit was geweest.
Tijdens mijn verblijf deze maand in het Roland Holst Huis hou ik met een zekere onregelmaat een schrijflogboek bij. Ideeën, onrijp en groen, overwegingen over schrijven en mijn vorderingen en tobberijen.
Een citaat uit wat ik schreef op 22 november:
Ik moet oppassen dat ik niet te veel schrijf óver het schrijven in plaats van dat ik echt verder schrijf aan iets. Toch een soort faalangst?
Daar heb ik mezelf anders nooit op kunnen betrappen. Ik kan toch altijd weer weggooien.
Maar misschien ben ik wel bang om mijn kostbare schrijftijd hier te vermorsen aan iets wat toch niet levensvatbaar is.
Hoogstwaarschijnlijk kom ik daar echter pas achter als ik er al wat, en wellicht zelfs al veel, aan heb geschreven.
Over 'Buiten de lijntjes' heb ik nog steeds mijn aarzelingen. Anderzijds denk ik dat het toch moet kunnen: humor en diepgang.
Maar misschien kan ík het niet, althans in het schrijven niet. In mijn persoonlijk leven wel.
(...)
Is dit trouwens niet heel erg meta: schrijven over schrijven over schrijven.
En vandaag schrijf ik dus een blog over schrijven over schrijven over schrijven. Als dat geen Droste-effect is.
http://annievangansewinkel.blogspot.com/2010/11/schrijven-over-schrijven.html
Met dit koudere weer is het binnen soms beter toeven. Ik hoefde gisteren niet per se naar de fauna toe, de fauna zocht mij op.
Zonder dat ik er iets van merkte, hadden duizend pootjes de drempel van dit huis overschreden. 's Avonds merkte ik dat een duizendpoot zich ophield bij de computer.
Toen ik er de spot op zette om hem beter uit te lichten, maakte hij zich uit de voeten om beschutting te zoeken in het donker. Gefascineerd heb ik gekeken hoe hij keerde op zijn schreden. Onnavolgbaar, met eerst een lichte kronkeling en daarna een soepele draai van 180 graden vervolgde hij vol elegantie zijn weg.
Zo'n manoeuvre dwingt bij mij bewondering af, ik struikel al over twee voeten.
De hemel bestaat. Sinds vanmiddag weet ik het zeker. Het staat te lezen op het strand van Egmond.
Ineens lijkt het dan toch winter te gaan worden, zo merkte ik zelf vanmiddag op het strand van Egmond. De wind was aanmerkelijk kouder dan de afgelopen weken hier. Ik had mijn handschoenen best kunnen meenemen, al draag ik die doorgaans alleen bij vorst.
Mijn muts had ik wel in mijn jaszak gestopt. Juist toen ik liep te bedenken dat ik hem misschien toch maar moest opzetten, werd mijn aandacht getrokken door iets donkers dat verderop in de branding bewoog.
Was het een bruinvis? Een dag of tien geleden is er hier een gestrand en ondanks uiterste inspanningen van de bemanning van de reddingboot heeft hij het niet overleefd. Of was het een zeehond? Vorige week nog heeft een zeehondje even vin aan land gezet.
Nee, het was een man, een echte. Eentje die kou en harde wind trotseert en zelfs opzoekt om met een surfplankje de golven uit te dagen.
Dan moest ik ook nog maar even afharden zonder muts.
Als ik hier het tuinhek uitstap, heb ik zicht op de Damlanderpolder. In de verte de bossen, daarachter de zee en binnen handbereik het polderlandschap met groen en water.
Vandaag kon ik er de reiger en eenden bijna aanraken, al lieten ze zich niet scherp vangen met de camera op mijn mobieltje. Een slag draaiend kreeg ik de Damlandermolen in beeld. Hollandser tafereel kan bijna niet.
Maar ik vrees dat een andere karakteristiek voor Nederland de overhand genomen heeft: asfalt.
Ik hoorde vandaag dat er in ons land de afgelopen tien jaar bijna 7000 kilometer aan wegen is bijgekomen. Niet alleen de snelwegen waarover wij ons reppen of vastrijden in de file, ondanks voortdurende verbreding naar 3, 4, 5 banen plus wissel-, carpool- en spitsstroken.
Er zijn blijkbaar vooral veel wegen bijgekomen in steden en dorpen. In totaal hebben we in Nederland nu 137.000 km weg. Je zou denken dat ons land daarmee dus volgeplaveid is.
Die feiten maken dat ik nog meer geniet van zo'n pareltje natuurgebied. Zolang het nog kan.
