Sams Plekje

Op een steenworp afstand van dit huis ligt Sams Plekje, een poel aan het Paddenpad. Sam Slager woonde hier vlakbij en hij was graag te vinden aan het water bij het Paddenpad. Sam had iets met 'rare' beestjes zoals slakken, salamanders, sprinkhanen en pissebedden.

Sam leeft niet meer. In 2003 toen hij nog maar 5 jaar was, overleed hij aan kanker. Maar hij leeft voort in de projecten van de Sam Slager Stichting die zijn familie heeft opgericht. Elk jaar rond zijn verjaardag op 10 juni krijgt een kinderproject geld.

In 2005 werd daarvoor Sams Plekje ingericht. Kinderen kunnen in de poel beestjes zoeken en bestuderen, zoals Sam dat ook zo graag deed.

Het ontroert me als ik zie hoe de familie aan de dood van hun kind zo toch nog betekenis heeft kunnen geven.

http://www.samslagerstichting.nl/

Vlot

Westerstorm was het vanmiddag niet meer, maar hard waaide het wel. De zee was een kolkende massa en ze pikte een groot deel van het strand bij Egmond in. Altijd mooi om naar te kijken, maar tegelijkertijd zijn het minder aangename omstandigheden voor een flinke strandwandeling. Binnen de kortste keren ben je gezandstraald.

Het enige wat aangespoeld bleek, was een pallet die je met enige fantasie een vlot kunt noemen. Het herinnerde me aan een interview dat ik ooit las over 'jezelf een vlot liegen'.

Op internet is dat zo getraceerd. Hoogleraar theologie Pieter Holtrop in dagblad Trouw, 15 aug. 2005:  ,,Religieus verzinnen - dat vind ik het leukste wat er is. Religie is jezelf een vlot liegen. De fundamentalist zal in eeuwige toorn ontvlammen als je dat zegt. Dat vlot bestaat écht, vindt hij. Ik lieg dat ik op dat vlot klim. Ik lieg dat ik blijf drijven.''

Twinkelende blik. ,,En het mooie is: dan dríjf je ook.''

Later kwam ik zo'n zelfde vlot tegen in het gedicht 'Schipbreuk' van Ellen Warmond: (...) lieg ik een vlot/ lieg ik een reddingsboei/ lieg ik mijn hoofd boven water.

Schrijven over schrijven

Tijdens een schrijfretraite ben ik, zeker in het begin, vaak bezig met schrijven over schrijven. Mogelijkheden verkennen, proefstukjes maken, vingeroefeningen of gewoon uitstelgedrag. En soms blijken aanvankelijk onbeduidende krabbels achteraf toch de aanzet te zijn geweest voor een nieuw boek.
Een inkijkje in dat soms ietwat tobberige zoekproces. Op 5 november schreef ik onder meer in mijn schrijflogboek:

Alles wat ik op het gebied van schrijven kan en geleerd heb, als ik dat nou eens associeer, jongleer, hussel en kluts. Wat zou er dan uitkomen? Let wel, zonder dat ik tevoren nadenk over personages, setting, plot?
In het verleden heb ik dat wel eens gedaan en dan kwam er bijvoorbeeld een springerig speels kinderboek uit als 'Stijn Klein' of 'Papa zonder grenzen'. Maar zou er ook een volwassenenboek uit kunnen komen? Of leg ik me daarbij a priori al te veel beperkingen op in mijn fantasie? Zou er dan een springerig, speels hoofdpersonage ontstaan of staat dat  te weinig in deze wereld? Moet ik zoiemand een 'aards' beroep geven, zodat de setting toch realistisch blijft?
Met 'Zeezucht' *)was het allemaal ijl, tijdloos en kaderloos. Nu heb ik, denk ik, wel behoefte aan een personage dat in deze tijd staat.
Misschien kan het personage een dromerige of een verrassende andere kant hebben. Op zich is het boeiend om te laten zien (boodschap?!) dat mensen meer, verrassende kanten in zich hebben. Niets is vanzelfsprekend, niets is wat het lijkt. Daar heb je weer mijn 'missie' bij het schrijven, die ik ooit uitsprak in een interview.
(...)
Als ik niets hoef te schrijven zoals vanochtend, komt er dus geen springerig kind-personage oppoppen.
Maar ik blijk 'stiekem' bezig met twee boekideeën voor volwassenen: 'Verdwijning' en 'Buiten de lijntjes' (werktitels).
Dat geeft niet. Het maakt langzamerhand misschien iets duidelijk. Nog geen idee of de strijd om mijn schrijftijd uiteindelijk tussen deze twee gaat, of dat alsnog de gevaarlijke outsider komt aanwaaien.

*) Zeezucht, roman voor volwassenen, nog niet gepubliceerd. Fragment op mijn website: http://www.annievangansewinkel.nl/boeken/zeezucht.cfm

Niet storen



Roland Holst Huis
 april 2009



Schrijfschrift op haar schoot, pen in de aanslag tussen haar vingers, ogen gesloten om de moeizaam verkregen woorden te proeven en te wegen.

Zie, de schrijfster, hard aan het werk in het Roland Holst Huis. Niet storen.

Dat kan het plaatje zijn geweest voor de argeloze passant die vanmiddag vanaf het tuinhek een blik naar binnen wierp.

De prozaïsche werkelijkheid: in slaap gevallen boven mijn eigen geschriften.

Storm

Hoor eens, wind, die blaadjes hoeven er echt niet allemaal op één dag af. Laat lekker nog wat hangen voor morgen.
Of heb je een prestatiecontract met de NS?

Uitzicht

Vanuit dit huis heb ik een riant vrij uitzicht op het poldergebied tussen Bergen en Alkmaar.
Maar er is onrust in deze regio, in Bergen en onder de bewoners van de Nesdijk die uitziet op het plangebied. Het bedrijf Taqa mag van het ministerie van Economisch Zaken gas opslaan in het lege gasveld onder het Bergermeer.
Door de gaswinning destijds in het Bergermeerveld zijn er tussen 1994 en 2001 vier aardbevingen geweest.
Tegenstanders van de opslag vinden dat er nog veel te weinig is gekeken naar wat de plannen betekenen voor veiligheid en milieu. Bovendien wordt de komende jaren veel extra vrachtverkeer verwacht op de Bergerweg, geluidsoverlast door boringen en horizonvervuiling.
Opmerkelijk is dat zelfs de gemeente Bergen tegen de plannen is van de hogere overheid en zij spreekt zich daar uitzonderlijk fel over uit in een huis-aan-huis verspreide brochure.
Wie weet valt het tij nog te keren, zoals fel verzet in Barendrecht er ook toe heeft geleid dat de plannen voor CO2-opslag deze week zijn afgeblazen. Althans verplaatst, want de plannenmakers zoeken nu waarschijnlijk een gebied waar minder tegenstand te verwachten valt.
http://www.bergen-nh.nl/index.php?page=Gasopslag_week_44

Strandtafereel

Op het strand in Bergen stuitte ik vanmiddag op een fascinerend tafereel. Een groep vrouwen keek bij de vloedlijn uit over de zee. Allen waren ze gehuld in omslagdoeken. Voorwaar, een mooi plaatje.
Ik dacht aan het standbeeld op de kop van West-Terschelling waar een vrouw uitkijkt over de wadden en reikhalzend wacht tot haar geliefde terugkeert van zee. Maar ongetwijfeld staan zulke beelden ook in andere havenplaatsen.
Waren het zeemansvrouwen in eigentijds jasje, poseerden zij voor een modereportage, was het een flashmob of toch een kunstinstallatie?
Ik hou het maar op een modereportage vanwege de aanwezige fotografen.

Grappig Droste-effect trouwens: de fotografe zette de vrouwen op de plaat, een andere vrouw in het gezelschap fotografeerde hoe zij dat deed en ik legde het tafereel ook nog eens vast met mijn mobiel.