vrijdag 4 oktober 2019

Mijn heimweeboek gaat de wereld in

Het is zover: mijn heimweeboek gaat de wereld in.
Mijn nieuwe kinderboek (10+) 'Op reis met heimwee' is net verschenen bij uitgeverij De Eenhoorn.
En het sluit prachtig aan bij het motto Reis mee! van deze Kinderboekenweek. Ik was al lang met het boek bezig voordat dat thema bekend werd.
Eerlijk gezegd ben ik al jaren met het thema Heimwee bezig. Heimwee hoort bij mij. Is het niet bij het weggaan, dan wel bij het thuiskomen. Terugverlangen naar de zee, Nepal, Afrika, maar ook naar mijn geboortestad Weert en mijn familie. Soms zelfs al bij een dagje uit. En toch blijf ik op reis gaan.

Al eerder schreef ik boeken waarin heimwee voorkwam. Maar dit nieuwe boek gaat helemaal over heimwee. Verhalen, gedichten, ervaringen van kinderen en volwassenen, tips en informatieve stukken. Bijvoorbeeld over het verschil tussen hondenheimwee en kattenheimwee. En over de vraag of heimwee in de toekomst verdwijnt door medicijnen of technologische oplossingen. Je kunt ook testen of je een heimweewrak bent.
Een mix van fictie en non-fictie dus.


Dat het geen loodzwaar probleemboek is geworden komt ook door de geweldige tekeningen van Richard Verschraagen.
Heimwee is lastig, weet ik uit eigen ervaring. Maar heimwee is de prijs voor het ontdekken van nieuwe werelden en het verleggen van grenzen. Ik begin heimwee steeds meer als iets positiefs te zien. Er valt immers iets te missen: waardevolle mensen, plekken, verleden, spullen.

Terwijl ik met het boek bezig was en ook nu rond het verschijnen kom ik erachter voor hoeveel kinderen én volwassenen heimwee een rol speelde of nog steeds speelt. Maar er wordt weinig over gepraat. Het lijkt wel of heimwee niet mag. Dat past wel in het maakbaarheidsdenken van tegenwoordig. Geluk heb je zelf in handen en als je je even wat minder voelt, faal je dus blijkbaar.

Ik ben erg blij met dit boek. Ik hoop van harte dat het herkenning biedt, gerust kan stellen, dat je er ook eens om kunt lachen en vooral dat mijn boek aanleiding is om het samen over heimwee te hebben.

Op de website van uitgeverij De Eenhoorn staat meer informatie. Ook krijg je alvast een voorproefje van een aantal pagina's.






vrijdag 13 september 2019

De gouden schrijftip


In deze Week van het Schrijven blog 3 over schrijven.

Heb jij De Gouden Tip voor schrijvers, werd me ooit in een interview gevraagd. Tja, als ik die had, haalden mijn boeken al jaren topnoteringen op de bestsellerlijsten.

Maar de gouden tip voor welk doel?

Goede recensies? Hoge verkoopcijfers? Goede waarderingen van de lezers? Ik weet niet wat voor mij het belangrijkste is. Liefst alles tegelijk, maar vaak gaat dat niet vanzelf samen.

Die keer kwam ik spontaan tot een antwoord: schrijf dát boek dat alleen jij kunt schrijven.

Het kinderboek over heimwee ('Op reis met heimwee') dat deze maand verschijnt, is echt een AnnievanGansewinkel-boek door het onderwerp. Een mix van verzonnen verhalen, eigen ervaringen, gedichten én informatieve stukken, waarin de oud-journalist weer even boven komt.

Ook werk ik al een tijdje aan een (auto)biografisch boek onder de werktitel Vrome vrouwen. Dat boek gaat zeker over alleen mijn invalshoek, mijn ervaringen, mijn manier van denken.

En ik verwijs naar mijn blog van 9 september. Met de beperkte jaren die mij statistisch gezien nog resten als schrijver wil ik geen boeken meer schrijven die andere schrijvers net zo goed of beter kunnen schrijven.
Dus voor mezelf heb ik nu nog een aanvulling op mijn eerdere gouden tip: schrijf het boek dat alleen jij kunt en wilt schrijven.



Van 8-15 september 2019 is de Week van het Schrijven met activiteiten in het hele land. Kijk op de website www.schrijvenonline.org



Tip: Blijf ook na de Week van het Schrijven bezig met schrijven. Je kunt je aansluiten bij een schrijfkring. Die zijn door het hele land te vinden. Dat geldt ook voor schrijfcafés.

Of je volgt een schrijfcursus of workshop. Op Schrijvenonline.org vind je een overzicht.

Mijn eigen schrijfcursussen vind je bij Cursussen op mijn website: www.annievangansewinkel.nl



In 2013 schreef ik voor de Week van het Schrijven elke dag een blog over schrijven. Het overzicht met de links vind je hier: https://annievangansewinkel.blogspot.com/2016/09/week-van-het-schrijven-schrijfdokter.html


woensdag 11 september 2019

Laat je verrassen



In deze Week van het Schrijven blog 2 over schrijven.

Laat je verrassen tijdens het schrijven. Dat overkomt mij ook nog vaak. In een periode lang geleden schreef ik een aantal verhalen die over dood en verderf gingen. Ik had er op zeker moment genoeg van dat ik daar automatisch uitkwam zodra ik mijn fantasie de vrije loop gaf. Dus besloot ik mee te doen aan een schrijfwedstrijd. Onderwerp: de geheime tuin. Ha fijn, iets heel anders.

Maar nee hoor, na zes regels bleek die geheime tuin een kerkhof te zijn.



Bij mijn thrillers had ik steeds gewerkt met strakke concepten. Maar de thriller waar ik nu al een poosje mee bezig ben, ben ik zonder plan begonnen. Het gaf me toch wel een vreemd gevoel toen ik over de helft was en nog steeds geen lijk had. Tot op de laatste bladzijden bleef het voor mij spannend. Maar aan het eind had ik dan toch een dode en een dader. Gelukkig, dat staat anders ook zo slordig in een thriller. Maar het boek is nog lang niet af. Door deze merkwaardige manier van werken zit ik nu nog met allerlei losse eindjes.

Vele jaren geleden deed ik mee aan een schrijfwedstrijd over versterving, ook zo’n gezellig onderwerp. Ik wist toen nauwelijks wat het was, maar ik wilde mezelf laten verrassen. Ik won de wedstrijd niet, maar het verhaal leidde uiteindelijk wel tot de monoloog ‘Stillaeve’ (Stilleven). Die heb ik in mijn moedertaal, het dialect van de stad Weert, in een Limburgs theatertourneetje zelf gespeeld. Zonder die wedstrijd was ik nooit tot een monoloog gekomen.

Laat je dus onder het schrijven van verrassen, overvallen desnoods. Aan het begin of tussendoor, ook als je vooraf een opzet hebt gemaakt. Die mag namelijk geen dwangbuis zijn

Maar neem na de eerste versie de touwtjes in handen en maak korte metten met alles en iedereen die je voor de voeten loopt (kill your darlings of sluit ze op voor een volgend verhaal)
Dat wil dus niet zeggen dat je alleen een eind weg kunt fantaseren. Ook de fantasiewereld heeft zijn eigen wetten. Het ontslaat je evenmin van research. Natuurlijk hoef je niet alles zelf mee te maken (ik heb geen moorden gepleegd of een kind gekregen, om maar iets te noemen), maar maak aannemelijk dat het zo had kúnnen gebeuren.

‘Ik laat me verrassen’ wat tegenwoordig een adagium lijkt voor ontspannen in het leven staan, moet geen gemakzucht worden.


Van 8-15 september 2019 is de Week van het Schrijven met activiteiten in het hele land. Kijk op de website www.schrijvenonline.org


Tip: Doe mee aan schrijfwedstrijden. Je oefent je pen, je hebt te maken met een deadline, een maximale omvang en vaak een voorgeschreven thema of onderwerp. Op de website Schrijvenonline vind je bij Wedstrijden een overzicht.


In 2013 schreef ik voor de Week van het Schrijven elke dag een blog over schrijven. Het overzicht met de links vind je hier: https://annievangansewinkel.blogspot.com/2016/09/week-van-het-schrijven-schrijfdokter.html


maandag 9 september 2019

Lees, lees, lees


In deze Week van het Schrijven blog 1 over schrijven.


Het gebeurt regelmatig dat iemand tegen me zegt: ‘Ik wil ook een boek schrijven.’ Moet je doen, zeg ik dan in gedachten. Laat ze alsjeblieft hun droom najagen. Ik ben niet zo beducht voor nog meer concurrentie.
Waarschijnlijk verkijken veel mensen zich op het vak van schrijver, want een vak is het. Het is meer dan ontspannen op een plek mijmeren of je fantasie haar gang laten gaan. Je moet er wel wat voor doen. Schrappen, redigeren, lezen, veel lezen.

Soms zeggen die mensen er nog bij dat ze hun vervelende baan graag inwisselen voor die van schrijver. Waar willen ze dan van leven? Niet elke schrijver, bijna geen zelfs, kan bestaan van louter het schrijven. Maar dat is allemaal sombere praat. Schrijver zijn is immers een prachtig vak. Dat ervaar ik na ongeveer 30 jaar nog steeds.

Toch bekruipt me af en toe de gedachte dat mensen liever willen schrijven dan lezen. ‘Ik wil me niet laten beïnvloeden door andere schrijvers,’ is soms de redenering.

Met lezen breid je je woordenschat uit, je maakt kennis met andere stijlen, beeldspraak en structuur. Taalgevoel moet zich ontwikkelen, moet rijpen. De schrijver moet zich scherpen aan nog betere schrijvers. Als ik een goed boek lees, raak ik niet ontmoedigd. Integendeel, ik word juist gemotiveerder om mijn volgende boek nog beter te maken.

Schrijven is voor mij in al die jaren niet makkelijker geworden. Integendeel. Ik weet des te beter waar het mis kan gaan en hoe nauw het luistert.

Leg ik de lat te hoog? Nee, ik vind het zonde om mijn tijd te verspillen aan ‘Zo moet het maar goed zijn’-werk. Ik wil graag oud worden en zo lang als kan blijven schrijven. Maar ik ga ervan uit dat ik geen 30 schrijversjaren meer voor me heb liggen.

Lees ik dan boeken van andere schrijvers alleen als studiemateriaal? Kan ik nog wel onbevangen lezen?

Jazeker, ik laat me nog altijd meeslepen in een goed boek. Soms ga ik na waar en waarom ik het goed vind, zoals ik omgekeerd ook doe bij boeken die me tegenvallen.

Wil je serieus met schrijven bezig zijn: lees, lees, lees!





Van 8-15 september 2019 is de Week van het Schrijven met activiteiten in het hele land. Kijk op de website www.schrijvenonline.org



Tip: doe eens een schrijfcursus of workshop. Op Schrijvenonline.org vind je een overzicht.

Mijn eigen schrijfcursussen vind je bij Cursussen op mijn website: www.annievangansewinkel.nl



In 2013 schreef ik voor de Week van het Schrijven elke dag een blog over schrijven. Het overzicht met de links vind je hier: https://annievangansewinkel.blogspot.com/2016/09/week-van-het-schrijven-schrijfdokter.html

woensdag 4 september 2019

Thuis en het Roland Holsthuis

In 2009 en 2010 bracht ik een maand door in het schrijvershuis van Roland Holst in Bergen.
Het was heel anders dan mijn thuis in Wageningen. Dat is misschien ook wel een van de redenen dat ik graag werk in een schrijvershuis. Los van de comfortabele en vertrouwde omgeving kom ik tot nieuwe ideeën en werkwijzen.
Het Roland Holsthuis neemt in mijn schrijfverblijven een bijzondere plek in. De kleine villa aan de Nesdijk geeft zich niet heel gemakkelijk gewonnen. Er zweeft nog altijd iets rond van de illustere gasten die Adriaan Roland Holst ontving, de somberte waar hij soms aan leed, en daarna al die schrijvers die elkaar opvolgden sinds het Letterenfonds het huis tot schrijvershuis bestemde. Er is genoten, maar er is ook veel gezwoegd in dat huis. En zelf deed ik dat ook. Je hebt immers maar een maand, dus er moet gewerkt worden.
Het is geen geruststellend huis, het heeft ook wel iets spartaans. De steile trap, de zware deuren, en dan die wonderlijke spiegel in de slaapkamer. Ik weet niet of hij er nog steeds is. Maar er wás iets met die verweerde spiegel.
Tot mijn verbazing lees ik er niets over in het boek 'Thuis' van Pieter Hoexum, dat onlangs verscheen. Hij verbleef ook meerdere malen in het Roland Holsthuis. Het staat zelfs centraal in dit boek met als ondertitel 'Filosofische verkenningen van het alledaagse'.
Omdat ik het huis ken, was het zeker interessant om te lezen. Maar ook om met Pieter Hoexum te verkennen wat nu een thuis-gevoel is.
Onder het lezen opende ik de achterdeur, die eigenlijk voordeur is, liep ik allengs zekerder over de steile trap, stond ik weer in de royale badkamer met de beschutte douche. Zag ik weer de briefjes van  een zorgzame beheerdershand. De spiegeling van de terrasdeuren. Voelde ik opnieuw het soms wat unheimische gevoel 's avonds in mijn eentje in dat huis met zoveel historie.
Ik voelde me er thuis en ook weer niet. En dat is mooi, want anders had ik net zo goed thuis kunnen blijven.
Met al die herinneringen in mijn achterhoofd heb ik 'Thuis' van Pieter Hoexum gelezen. In zijn onderzoek naar het begrip Thuis komt hij niet tot een definitief antwoord - gelukkig maar -, zijn zoektocht is al interessant.
In een van de pogingen tot definitie slaat Hoexum de plank mis: 'Home is waar de wifi mij herkent' (illustratie p.104). Maar de wifi herkent mij ook bij vrienden en familie, zelfs in hotels  en al die andere plekken waar ik ooit gebruik maakte van de huiswifi.
Al met al was het leuk om dit boek te lezen. Zelf was ik de afgelopen tijd bezig met mijn kinderboek (10+) over heimwee, een pendant van thuis. Deze maand verschijnt 'Op reis met heimwee' bij uitgeverij De Eenhoorn.


Een van de blogs die ik schreef over het Roland Holst Huis

zondag 1 september 2019

Festival Veenhuizen

Wat was het weer geweldig: Festival Veenhuizen. Niet zomaar een klassiek muziekfestival. Je krijgt er de sfeer en de aansprekende panden van dit bijzondere gevangenisdorp bij, met gisteren als bonus stralend weer. Dat maakte het fietsen van de ene naar de andere locatie extra feestelijk.
Past. Smitslaan
Al vele jaren heeft Veenhuizen een bijzondere plek in mijn hart. Die betrokkenheid is alleen maar groter geworden sinds ik er in 2016 drie weken woonde en werkte in de pastorie, die toen schrijvershuis was. Gisteren moest ik natuurlijk ook nog even door de Pastoor Smitslaan fietsen, waar ik in die weken vaak doorheen wandelde. Zoete weemoed.



Veenhuizen is een dorp van contrasten. De twee gevangenissen Norgerhaven en Esserheem maken nog steeds deel uit van het dorpsgezicht. Maar ook veel andere panden bepalen het beeld van het dorp, waar vrijheid en opgesloten zijn sterk verbonden blijven. Dat voel ik vooral telkens als ik langs PI Esserheem fiets.
PI Esserheem



Klassieke muziek en verhalen staan centraal op het festival. Het was lastig kiezen. Het werd dit jaar: Cellist Leonard Besseling en verteller Nelle Raaphorst, in de cellengang van voormalige gevangenis De Rode Pannen.
Música Temprana speelde en zong oude muziek in de grote rk kerk. In 2016 was ik daar in mijn eentje en bekeek ik gefascineerd de kleurige plafondschildering die Gantzert maakte tijdens zijn periode van detentie.
Huijnen en Hopman op viool en accordeon, een niet voor de hand liggende combinatie. Tussendoor nog even bijpraten met collega Mariët Meester die ook deze keer weer literaire wandelingen op het kerkhof (het Vierde Gesticht) deed. Zij is geboren en getogen in Veenhuizen en schreef er meerdere boeken over. De mooie roman 'Hollands Siberië' bijvoorbeeld gaat over de pastorie en zijn bewoners, met name de pastoor. Mariët was destijds de initiatiefnemer en beheerder van het bezielde schrijvershuis dat helaas moest wijken voor antikraakbeheer.
En passant kreeg ik ook nog een vleug mee van de vrolijke muziek van Jong NBE dat een pop-up concert gaf in de Kunsttuin.
Tot slot van mijn festivaldag luisterde ik naar Caspar Vos (piano) en Mirjam van Hengel die een programma hadden over componist Frederic Mompou. Jammer genoeg had ik geen gelegenheid om nog bij het afsluitende avondconcert bij Coco Maria te zijn.

Veenhuizen is bijzonder en het Festival Veenhuizen past daar helemaal bij. Een ingetogen festival dat nog meer bekendheid verdient (maar zonder dat te veel bezoekers de sfeer aantasten). Als alles goed gaat, komt Veenhuizen met andere Koloniën van Weldadigheid volgend jaar op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Veenhuizen heeft met het Festival een extra troef. Erfgoed moet je levend houden.

Pastorie nu
Dat is nog een hele klus. Deze week kopte de Volkskrant nogal stoer dat Veenhuizen te koop staat, t.e.a.b. Dat was geen nieuws, want er wordt al lang gezocht naar een goede herbestemming voor al die panden die nu nog in het bezit zijn van de Rijksgebouwendienst.
Ik weet er alvast eentje: de pastorie kan een prachtig schrijvershuis worden. Voor mij en een aantal collega's heeft het zijn bestaansrecht al bewezen. Jezelf opsluiten om in vrijheid te schrijven. De paradox van Veenhuizen in literatuur vervat.
  
Tijdens de concerten binnen heb ik geen foto's gemaakt. Een mooie impressie mét foto's is te vinden op facebook van Festival Veenhuizen: Festival Veenhuizen op facebook

Blog over mijn schrijfverblijf in de pastorie van Veenhuizen

donderdag 25 juli 2019

Op reis met heimwee

Het is de tijd van vakantie, en soms ook van heimwee. Over dat laatste hebben we het meestal niet. Volwassenen zelden is mijn ervaring, maar ook kinderen hebben een zekere schroom om erover te praten.
Heimwee bij vertrek en soms bijna net zo hard bij thuiskomst. Ik ken dat wankelmoedige, vooruit: ook romantische, gevoel van missen en verlangen. (Het helpt me trouwens als schrijver, maar dat tussen haakjes.)

Ik deed de test en ik ben geen heimweewrak, hoor. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik die test wel zelf heb bedacht. Hij staat in mijn nieuwe kinderboek Op reis met heimwee. Een boek vol verhalen, weetjes, tips ... In september verschijnt het bij uitgeverij De Eenhoorn.
Soms heb ik last van heimwee, maar het belemmert me niet om de deur uit te gaan en te reizen. Ik schreef al vaker over heimwee, bijvoorbeeld in mijn prentenboek Logeerbeer. Ook in mijn gedichten of boeken als Stoerewatjeskamp, Papa zonder grenzen en Zeezucht speelt heimwee een rol.
Maar nu is er een heel boek over heimwee. Met ervaringen, verzonnen verhalen en gedichten maar ook met informatieve stukken. Over heimwee vroeger en nu, over hondenheimwee en kattenheimwee en over wat je beter niet kunt zeggen tegen iemand met heimwee. Geen loodzwaar probleemboek maar een praktisch boek waarbij de heerlijk luchtige illustraties van Richard Verschraagen mij in elk geval laten lachen.

Vorige week heb ik de laatste controle van de tekstproeven gedaan voordat het boek naar de drukker ging. Het staat aangekondigd in de nieuwe catalogus (zie afbeelding hierboven) van De Eenhoorn en vanaf september is het te koop en te leen.

Toen ik de afgelopen jaren werkte aan het boek wist ik nog niet dat Reizen dit jaar het thema zou worden van de Kinderboekenweek. Voor de Schrijverscentrale heb ik aan de hand van dit boek een speciaal programma bedacht dat ik op scholen en in bibliotheken breng.
Mijn speciale Kinderboekenweekprogramma vind je hier op de site van de Schrijverscentrale

Website uitgeverij De Eenhoorn


donderdag 11 juli 2019

Schrijfretraite in een kapel

Een schrijfretraite, dat werkt voor mij. Niet alleen in exotische oorden als Spanje of op Curaçao, maar ook gewoon in Nederland.
Mijn schrijfretraites in het Roland Holst Huis in Bergen waren geenszins exotisch maar wel op een bijzondere plek, evenals mijn intense weken in de pastorie van Veenhuizen. Daar lag ook de kiem voor het boek waar ik nu aan werk.

Ik kan thuis altijd goed schrijven. Tuin of balkon, ook prima. Maar bij een schrijfretraite zonder ik me even af uit het gewone leven. Geen afleiding tussendoor, geen praktische klusjes waarmee ik een gebrek aan concentratie kan maskeren.
Vorige week had ik een intensieve schrijfweek in de kapel van het voormalige klooster Sancta Maria in Renkum.
Collega's Raymonde van Santen en Betty van Gelder van het Platform Beroepskunstenaars Wageningen beheren die kapel tijdelijk en ze organiseren er tentoonstellingen. Het koor is per week te huur om te schrijven. 

Ik ben bezig met een non-fictieboek, een mix van bio- en autobiografie. De werktitel is 'Vrome vrouwen' en het startpunt is het leven van mijn oudtante die haar hele leven kloosterzuster was. Meer dan 40 jaar woonde en werkte ze in het katholieke bolwerk Rolduc in Kerkrade.

Vorige week maandag toog ik naar de kapel in Renkum met de aantekeningen die ik de afgelopen maanden heb gemaakt, onder meer van mijn verblijf van drie dagen in Rolduc. 
Om 9 uur installeerde ik mijn laptop op een schrijftafel boven op het koor. En meteen begon ik te tikken. Uit mijn herinneringen puttend, en af en toe mijn aantekeningen raadplegend. Meestal op een harde kruk, een enkele keer op een klapstoel, mét een kussen. De lunch: doorgaans kort en bruinbrood met kaas. Rond 4 uur 's middags klapte ik de laptop dicht en had ik weer een paar duizend woorden geschreven in opperste concentratie. Zo ging dat vijf dagen achter elkaar. 's Avonds vooral niets bijzonders op het programma en bijtijds naar bed om de volgende ochtend weer energiek mijn bed uit te springen.

Werkelijk uitzicht op buiten had ik niet. Daarvoor zaten de ramen te hoog. Maar achter het ronde venster zag ik het groen van de bomen en daarachter wist ik de wereld. Vaag zoefde het verkeer voorbij op de N225. Binnen heerste stilte.
Een leven in het ritme en de soberheid van het klooster. Ik realiseerde me wel terdege dat het goed was om na vijf dagen weer ten volle terug te keren in het leven. Je wordt er toch een beetje raar van, die eenzelvigheid en dat ingekeerde. Maar het past wel volledig bij het onderwerp van mijn boek en de sfeer van de kapel heeft daar zeker aan bijgedragen.

Nu heb ik vele pagina's geschreven. Een half boek, een kwart? Een eerste versie pas, dat is zeker. Ik heb nog veel te schrijven, research te doen, checks en schrappen en schaven. Maar er ligt een stevig begin.
Ook deze schrijfretraite gaf me weer vleugels.

Wie meer wil weten over het huren van een schrijfplek in de kapel:
Kapelexpo Renkum op Facebook  
   

woensdag 26 juni 2019

Cursus Kinderverhalen schrijven in Wageningen

Het is al ongeveer 20 jaar geleden dat ik voor het eerst de cursus Kinderverhalen schrijven gaf. Destijds aan de huiskamertafel in Wageningen, 6 deelnemers, meer paste niet.
Vervolgens kwam er de schriftelijke variant, voor mensen elders in het land, maar ook in het buitenland. En daarna Kinderverhalen schrijven 2, eveneens online. Die schriftelijke cursussen kun je op elk moment beginnen en in je eigen tempo doen. Dat heeft zo zijn voordelen.
Maar bij een mondelinge cursus leer je ook van medecursisten en word je door de cursusplanning gedwongen (lees: gestimuleerd) je 'huiswerk' te maken binnen 1 of 2 weken.
Dit najaar geef ik voor de Volksuniversiteit Wageningen weer eens de cursus Kinderverhalen schrijven. Overigens komen ook gedichten aan de orde en je kunt een opdracht bv. in liedvorm of als theatertekst uitvoeren.

Hieronder lees je de beknopte cursusinformatie.
Wil je meer weten of wil je je aanmelden, kijk dan op de site van de Volksuniversiteit Wageningen.

De cursus Kinderverhalen schrijven is voor volwassenen die verhalen of gedichten willen schrijven voor kinderen en jongeren. In de cursus zitten uiteenlopende schrijfoefeningen, maar ook schrijftechnische onderwerpen, bijvoorbeeld tijdsverloop, structuur en perspectief. Verder komt er onder meer aan bod: op je hurken of uit de hoogte, uiteenlopende genres, boodschap of amuseren.Bij de lessen zitten huiswerkopdrachten die echter niet veel tijd hoeven te kosten. De cursus, bedoeld voor mensen met en zonder schrijfervaring, bestaat uit drie lessen: 1, 8 en 22 oktober 2019 van 9.30-12.00 uur.

donderdag 13 juni 2019

Odensehuis Wageningen, een bijzondere plek

Bij het ouder worden hopen we allemaal dat het ons niet overkomt: dementie. Een ziekte die het geheugen aantast waardoor kennis, vaardigheden en herinneringen zwakker worden of verdwijnen.
Maar dementie en andere geheugenklachten hebben zoveel verschillende verschijningsvormen.
Bij alles wat niet meer kan, is er ook nog veel wat wél kan. Dat heb ik de afgelopen tijd ervaren in het Odensehuis in Wageningen waar ik sinds dit voorjaar workshops geef aan de bezoekers: Werken met taal. Schrijven, maar ook spelen met taal, luisteren naar gedichten en naar elkaars ervaringen. In een rustige sfeer van openheid en vertrouwen, voor mijzelf ook weldadig. Dit is wat er op dit moment is, en het is goed.

In het Odensehuis zijn voor de vaste bezoekers met geheugenklachten of beginnende dementie uiteenlopende activiteiten. Ze kunnen zich bijvoorbeeld bezighouden met muziek, drama, beeldende kunst, qigong, wandelen, tuinieren, fitness, tango, tai chi en excursies.

Het Odensehuis zit in het prachtige voormalige gebouw van Landmeetkunde aan de Hesselink van Suchtelenweg 6. Ruim en licht, met een geweldig uitzicht over de uiterwaarden. Onlangs is het uitgebreid en vernieuwd.
Daarom is er zaterdag 15 juni 2019 een open dag, niet alleen voor buurtbewoners maar ook voor andere belangstellenden.
In de ochtend zijn er onder meer workshops: Kracht van Kunst door Fransje Smit en Werken met taal door mij. Om 10.30 uur is de inloop en opening.
's Middags zijn er onder meer muzikale optredens.

Meer informatie over het Odensehuis op de website

 

woensdag 5 juni 2019

Over de Berg 2 - tentoonstelling

Renkum is een fraaie expositieplek rijker. In de voormalige Kapel Sancta Maria aan de Utrechtseweg 131 hebben kunstenaars Betty van Gelder en Raymonde van Santen een expositieruimte ingericht. Kunstenaars kunnen die telkens voor enkele weken huren.

Het Platform Beroepskunstenaars Wageningen heeft voor mei en juni de kapel gehuurd. Zojuist is Over de Berg 1 afgesloten.

Van zaterdag 8 juni tot en met zondag 30 juni vindt Over de Berg 2 plaats. Zelf doe ik ook mee aan Over de Berg 2 samen met mijn Schrijversharten-collega's Laurens van der Zee en Martijn Adelmund.
Wij laten in een ruimtelijk werk zien wat voor ons als schrijvers de inspiratiebronnen zijn. Robbert Kamphuis heeft het geheel vormgegeven.
Er is werk van meer dan 10 Wageningse kunstenaars te zien. De toegang is gratis. Openingstijden, zie flyer.

Meer informatie op de facebookpagina van KAPELexpo

Hieronder enkele foto's van Over de Berg 1



donderdag 2 mei 2019

Expo Lost gloves bij herdenking 4 mei Wageningen

Foto: Gelske Kwikkel
Ons kunstproject Life in Lost Gloves is op 4 mei in Wageningen te zien tijdens de Herdenkingsexpositie in de Grote Kerk op de Markt.

Vorig jaar augustus exposeerden Jacqueline van Bergeijk (sculpturen), Gelske Kwikkel (foto's) en ik (gedichten) drie weken in Wageningen. Nu heeft de gemeente Wageningen ons werk opgenomen in de Herdenkingsexpositie. Centraal staat daarbij de geschiedenis van Wageningen en de Wageningers tijdens de Tweede Wereldoorlog, zoals het verhaal van Herman van Brussel en het verhalenproject Oorlog in mijn buurt. Tijdens de expositie treden twee koren op: All for One Choir uit Hull en het Cantatekoor uit Wageningen.

Op 4 mei is de expositie gratis toegankelijk van 11 tot 18 uur, - dan een onderbreking voor de stille tocht -  en van 20.15 tot 21.30 uur.
Om 13 uur openen burgemeester G. van Rumund en Herman van Brussel officieel de Herdenkingsexpositie.

http://4meiwageningen.nl/

Blog over tentoonstelling 2018 Life in Lost Gloves

woensdag 10 april 2019

Culturele Ronde bij de Theekoepel

Foto: Catalijn Adelmund
Komend weekeinde, 13 en 14 april, vindt in Wageningen weer de Culturele Ronde plaats. Tientallen kunstenaars stellen hun ateliers open en treden op.
Ook ons collectief Schrijversharten (Martijn Adelmund, Laurens van der Zee en ik) doet weer mee aan de Culturele Ronde. In 2017 wonnen we met ons project Landschapspoëzie de juryprijs.
Dit jaar sluiten we ons aan bij de Vrienden van de Theekoepel die aandacht vragen voor een nieuwe culturele bestemming van dit bijzondere monument langs het Wallenpad.

Meer hierover in het persbericht:


Foto: Hans van der Beek
Wethouder opent miniatuur theekoepel
betrokken kunstenaars tonen inzet bij culturele ronde

Op 13 april, de eerste dag van de Culturele Ronde wordt aan het Wallenpad in Wageningen door wethouder Dennis Gudden een miniatuur onthuld van de 18e eeuwse theekoepel op die plek.
Publiek is welkom, en wordt naderhand - onder het genot van thee - vermaakt met kunst en poëzie. Het is een kans om zowel de maquette als de koepel op één plek te bewonderen.Het miniatuur is gebouwd door modelbouwer Hans van der Beek, die al diverse plekken uit de stad uitvoerde, zoals de haven en het kasteel uit 1520, dat te bezichtigen is in het Museum De Casteelsepoort. Vijf jaar geleden bouwde hij een verkleinde versie van de Bergpoortbrug, om een actiecomité kracht bij te zetten, dat zich inzette voor herstel van de stadsgracht. Ook voor deze theekoepel is een groep betrokken Wageningers op de bres gesprongen. Zij willen graag een culturele bestemming voor dit unieke plekje tussen stad en Uiterwaarden.
Aangezien een aantal van hen kunstenaar is, laten zij tijdens de Culturele Ronde aan het Wallenpad zien hoe de theekoepel hen heeft geïnspireerd. Onder meer stadsdichter Ivanka de Ruijter, het collectief Schrijversharten (Laurens van der Zee, Martijn Adelmund en Annie van Gansewinkel), fotografe Catalijn Adelmund en folkgroep Madlot maken er hun opwachting.
Er wordt thee geschonken van 11.00 tot 17.00 op zaterdag 13 en zondag 14 april. De opening door de wethouder vindt plaats op zaterdag de 13e om 14:00 uur ‘s middags. Madlot treedt enkel op op zondag.

Meer informatie via de Facebookpagina: Vrienden van de theekoepel
---------
Informatie over de Culturele Ronde en de deelnemende kunstenaars:

dinsdag 5 maart 2019

Gedicht verklankt in Krokus Salon


Muzikant Herman Groenestein heeft een van mijn gedichten verklankt en de première is tijdens de Krokus Salon op 17 maart om 15 uur in Wageningen.
Voor mij is het nog een verrassing welk gedicht hij heeft gekozen om op muziek te zetten.
Eerder al verklankte hij gedichten van (oud-)stadsdichters Ivanka de Ruijter, Martijn Adelmund en Laurens van der Zee.
De Salon vindt voor de 26e keer plaats en is een mooi initiatief van Herman Groenestein, Oda Gerritsma en Finn Groenestein. In een ontspannen sfeer met thee en taart geven zij een podium aan muzikanten en dichters.
Zelf zal ik met gedichten optreden. Ook zijn er uiteenlopende muzikale optredens van Dan Tuffy en van Nynke (zang, cello, performance).
Vooraf per mail aanmelden is nodig. 
Meer informatie: De Salon op Facebook

dinsdag 12 februari 2019

Het wonder van Le petit prince

Al 50 jaar draag ik het boek met me mee: Le petit prince (De kleine prins) van Antoine de St.Exupéry. Sinds ik het op de middelbare school las, heb ik het herlezen en herlezen. Elke keer weer lees ik er iets nieuws in, begrijp ik er steeds meer van, zoals ik ook steeds meer van het leven begrijp. Denk ik. Want aanzetten tot twijfel en vragen stellen doet het boek gelukkig ook.

Ik lees het nu voor de zoveelste keer nadat ik zondag in de bioscoop de recente documentaire zag van Marjoleine Boonstra: 'Het wonder van Le petit prince'.


In de film zoekt ze vier vertalers op van het boek in talen die dreigen uit te sterven of onder druk staan, zoals het Sami en het Tibetaans.
De kleine prins is sinds het verscheen in 1943 met zijn ongeveer 375 talen na de Bijbel het meest vertaalde boek. Het is zeker niet alleen voor kinderen bestemd, als volwassene zie je er ook telkens nieuwe lagen in.
De vertalers hebben een persoonlijke motivatie om het boek te vertalen. Ze houden ervan omdat het hun bijvoorbeeld herkenning en troost biedt. Daarnaast geven zij met hun vertaling een impuls aan hun bedreigde taal. Zolang er een boek is, zolang er verhalen zijn, blijft de taal bestaan. Daarom ook is De kleine prins een belangrijk boek en dat laat de docu van Marjoleine Boonstra goed zien.
Prachtige landschappen en weidse verten zijn te zien in de film, maar daarnaast zoomt hij in op de dagelijkse details van de levens van de vertalers.

Ik werd me weer eens bewust van de kracht van de moedertaal die verbindend werkt en de rijkdom van culturen onderstreept. Vanuit zo'n zelfbewustzijn kun je je juist openstellen voor andere culturen.
Daarom prijs ik me gelukkig dat ik de eerste jaren van mijn leven alleen mijn moedertaal (het Weerts, dialect van de stad Weert in Limburg) hoorde en sprak. Verwevenheid met je wortels en een goede hechting zijn van onschatbare waarde.
De kleine prins is poëtisch, filosofisch en actueel. En zo is de film van Marjoleine Boonstra ook. Het leven, de dood, de liefde, kleinzieligheid, macht, angst, kortom: alle thema's waar wij als mensen, - waar ook ter wereld - mee te maken hebben.


Eerder blog over De kleine prins

Informatie en trailer van 'Het wonder van Le petit prince'

woensdag 23 januari 2019

Festival Sjiek

Festival Sjiek beleeft zondag 27 januari zijn tweede editie. ECI Cultuurfabriek in Roermond zal dan gevuld zijn met muziek, theater, film en literatuur. In het Nederlands maar ook in de vele dialecten die Limburg rijk is.
Zelf treed ik 's middags op in de grote filmzaal tijdens het programma voor kinderen met onder meer jeugdboekenschrijvers Jacques Vriens en Tim Gladdines. Ik lees voor uit mijn boeken in het Nederlands maar ook teksten in mijn moedertaal, het Weerts.

's Ochtends zijn er uiteenlopende workshops. Ook wordt die dag de Sjiek Literatuurprijs 2019 uitgereikt, dit jaar voor een boek in het Limburgs.
De toegang tot Festival Sjiek is gratis.

Meer informatie: Website Festival Sjiek