42 dingen - opening online tentoonstelling

Kunstenaars met hun voorwerp 9 mrt (Foto: Manja Mekking)

Eindelijk gaat het gebeuren: vanavond 15 mei om 20 uur gaat de Expo 42 dingen open!
Anders dan gepland deze avond geen live presentatie door de kunstenaars in de bibliotheek van Wageningen. Maar op dat tijdstip begint wel de online expositie en die is voorlopig nog zonder einddatum.

Op 9 maart kregen ruim 40 kunstenaars in de bblthk een voorwerp uit Doos 42 die het Museum aan de Stroom in Antwerpen voor zijn 'Upcycle-project' beschikbaar stelde uit de nalatenschap van denker Jaap Kruithof.
Zij gingen ermee aan de slag om er een kunstwerk van te maken. Het project is een samenwerking van Petra Sips met ons collectief Schrijversharten.

Ik heb de afgelopen weken van een aantal kunstenaars hun 'work in progress' gezien. Het maakte me blij om te zien hoe gedreven zij bezig waren met alledaagse en soms onbenullige voorwerpen. Zij filmden, schilderden, fotografeerden, zaagden en worstelden met hun voorwerp, soms tot brekens toe.
En zojuist heb ik, achter de schermen, het resultaat gezien. Prachtig!
Zoveel verschillende uitingsvormen, disciplines, stijlen. Serieus, ingetogen en hilarisch.
Het is misschien wel een van de eerste corona-tentoonstellingen, althans met  een aantal werken die ontegenzeglijk beïnvloed zijn door deze coronatijd.

Vanaf 15 mei 2020 om 20.00 uur is de online expo 42 dingen te zien via:

https://nl.padlet.com/Schrijversharten/Expo42dingen

Van harte welkom op onze tentoonstelling 42 dingen!
Kijk rond en reageer eventueel in het gastenboek.

Blog over 9 maart: Wat zat er in de doos van Kruithof?

Op tournee met heimwee

Deze maand ging mijn nieuwe boek 'Op reis met heimwee' de wereld in. Ik schreef er dit blog over op 4 oktober.

In de media verschenen al mooie artikelen. Nu ga ik zelf met mijn heimweeboek op tournee, een bescheiden tourneetje overigens.
'Op reis met heimwee' is mijn 33e boek. Dan tel ik alle boeken mee voor kinderen, jongeren volwassenen. 
Maar nooit eerder schreef ik een boek in deze vorm. Het is een combinatie van fictie en non-fictie. Verhalen, gedichten, informatie, tips en journalistieke elementen zoals interviews.

Dit zijn op korte termijn mijn activiteiten rondom dit boek en het thema heimwee.

Presentatie boekwinkel Kniphorst - 3 november
Op zondag 3 november houd ik bij boekwinkel Kniphorst in Wageningen een korte presentatie over mijn boek. Met plezier signeer ik boeken. Ook ga ik graag in gesprek met kinderen en volwassenen over heimwee. Heb je er last van en hoe dan? Of juist niet. Welke tips heb je?

De bijeenkomst bij Kniphorst begint om 15 uur, maar uiteraard is het op deze koopzondag ook mogelijk om later binnen te komen.
Website Kniphorst

Thema-ochtend heimwee Odensehuis Wageningen- 7 november

In het Odensehuis Wageningen begint op donderdag 7 november om 10.30 uur een thema-ochtend over heimwee. Daarbij is iedereen welkom. Sinds een half jaar ben ik in het Odensehuis (voor mensen met beginnende dementie) vakdocent Werken met taal. Ik vertel over mijn boek en hoe het tot stand kwam. Maar vooral ga ik in gesprek met de aanwezigen over heimwee en ook over weggaan en reizen.
De ochtend is gratis toegankelijk. Het is mogelijk om een (gesigneerd) boek te kopen. 
Website Odensehuis Wageningen

Cultureel Café Wageningen - 7 november
In het Cultureel Café Wageningen treed ik op met stadsdichter Ivanka de Ruijter. In ons optreden met gedichten ligt het accent op heimwee, verlangen en missen. Terugkerende thema's in ons beider werk.
Het Cultureel Café in café Loburg begint om 20.15 uur en de toegang is gratis.
Website Cultureel Café Wageningen 

Signeersessie Boekenbeurs Antwerpen 9 november



Op 9 november signeer ik tussen 13 uur en 14.30 uur in de stand van De Eenhoorn, de uitgeverij van 'Op reis met heimwee' en van andere boeken van mij. De Antwerpse beurs is hét boekenevenement van België waar elk jaar veel publiek op af komt.
Stand 203 van De Eenhoorn is in zaal 2 van Antwerp Expo.

Website Boekenbeurs Antwerpen

Onderweg (2) naar een beter verhaal

Sommige boeken schrijf ik in luttele maanden, over andere boeken doe ik veel langer. Sowieso zit er geruime tijd tussen eerste versie en boek, en zelfs niet elke definitieve versie brengt het tot een boek.
Gelukkig niet, zeg ik bijvoorbeeld achteraf van mijn eerste twee romans voor volwassenen, in de jaren '80 geschreven en nooit uitgegeven. Ik heb er wel veel van geleerd.

Manuscript 'Schelpen' nov. 2010

Er zijn ook boeken die nog niet meteen hun goede vorm hebben of die eerst nog moeten rijpen. Mijn kinderboek 'Schelpen' (werktitel) is er zo een.
In december 2007 tijdens een schrijfweek in Egmond aan Zee kwamen de eerste flarden binnenwaaien. Ik maakte aantekeningen, tekende zelfs ideeën uit. Tijdens mijn schrijfretraite april 2009 in het Roland Holst Huis in Bergen pakte ik die fragiele draad op en werkte de eerste hoofdstukken uit.
Het duurde tot mijn volgende verblijf in november 2010 in het schrijvershuis voordat ik er weer mee verder ging. Maar toen kreeg het boek me helemaal in zijn greep en schreef ik de eerste versie af. Pas in de zomer van 2011 kon ik er weer mee verder en na gedegen herschrijven kreeg ik een eerste reactie van de uitgever. Bemoedigend en stimulerend, maar ik was het ook eens met haar opmerkingen van twijfel over de verhaallijn. Dus ging ik weer aan het herschrijven.

Een goede uitgever doet veel meer dan je boek uitgeven. Hij of zij zorgt dat er een beter boek uitkomt én dat je ook beter wordt als schrijver. Maar dat kost tijd en geld en in deze moeilijke tijden in boekenland schiet die schone missie voor uitgevers er vaak bij in. Ook redacteuren kunnen vaak minder tijd besteden aan de verbetering van een boek dan nodig is.
Ik heb het zelf als een voorrecht gezien dat ik in mijn beginjaren als schrijver intensieve begeleiding kreeg van de uitgevers en ook bofte ik vaak met mijn redacteuren. Natuurlijk, het is niet altijd leuk als er kritiek komt. Maar wanneer mijn boek er beter van wordt, neem ik de opmerkingen in dankbaarheid aan.

Woensdag had ik in Antwerpen een intens gesprek met de uitgever over mijn gereviseerde versie van Schelpen. Ook wisselden we van gedachten over de vormgeving, want goddank reikt haar blik en ambitie veel verder dan een boek met een kaftje en plaatjes.
Al pratend voelden we beiden dat het boek nog meer te winnen heeft, nog beter kan, en daar ga ik de komende maanden graag mee verder.
Zoals het er nu uitziet, komt het volgend jaar uit, in een bijzondere vormgeving.
Meer kan ik er nog niet over zeggen. Vaag hang ik toch ook het bijgeloof aan van schrijvers dat je onheil kunt afroepen over je boek als je er te vroeg iets over prijsgeeft.
Maar dat het goed wordt, daar heb ik vertrouwen in, want ik heb ook alle vertrouwen in mijn uitgever.
Ik ben trots op het goede verhaal dat er door samenwerking nu al ligt.

Eerder blog over boek 'Schelpen'

Onderweg (1) en het verhaal erachter

Wie ver reist, kan veel verhalen.

Station Antwerpen Centraal

Nou, zo ver reisde ik de afgelopen dagen niet, maar ook dichtbij zijn verhalen zichtbaar of vallen verhalen te vermoeden.
Een inkijkje in mijn reisje van afgelopen woensdag en de mogelijke verhalen daarachter.
Traject: Wageningen - Ede-Wageningen NS - Utrecht - Rotterdam - Antwerpen, v.v.

Vanuit de bus: het huis in Ede met als opschrift 'Sans rancune'. Wat steekt daarachter? Bijvoorbeeld: Jullie was het lot beter gezind, maar we gunnen het jullie/Ons was het lot beter gezind, maar we hopen dat jullie sans rancune zijn/Wij gaan zonder enige rancune door het leven.

Perron CS Utrecht: een jongen met een tattoo op zijn arm van zeker 20 cm hoog. Portret van een veel oudere vrouw. Niet zijn lief, veronderstel ik. Zijn moeder dan? Wat draagt hij uit met deze gegraveerde afbeelding?

Trein Rotterdam-Antwerpen: vriendelijke enquêtrice vraagt me mee te werken aan onderzoek naar reizigerstevredenheid van NS. Ik hoef nu alleen mijn mailadres op te schrijven en vervolgens krijg ik eenmalig een mailtje met de onderzoeksvragen. Onvermoed daadkrachtig zeg ik nee.
Invullen van mijn mailadres en de enquête had me uiteindelijk minder tijd gekost. Nu bleef ik namelijk mijn beweegredenen onderzoeken. Waarom had ik nee gezegd, terwijl ik doorgaans vrijwel elke enquête bereidwillig en consciëntieus invul? Had ik even genoeg van mijn plichtsgetrouwheid en het 'pleasen'? Maar moest ik die plotselinge aanval van gewoon-geen-zin-in nou juist botvieren op deze vriendelijke mevrouw die ook maar gewoon haar niet benijdenswaardige baan uitoefende?
En van rancune tegenover de NS was toch geen sprake. In het algemeen ben ik een tevreden treinreiziger.

Na Roosendaal begon het nauwlettend speuren naar de exacte overgang tussen Nederland en België. Letten op andere nummerplaten was niet eens nodig, want ineens zie je het verschil: de variatie in (vaak vrijstaande) huizen, donkerrode baksteen en rolluiken.

Op Antwerpen Centraal: van de passant wordt verwacht dat hij zijn afval scheidt in vier verschillende bakken. Heel goed, en ik zag het mensen nog doen ook.

Aan de achterzijde van station Antwerpen Centraal wachtte me een tropische verrassing: de stoffenwinkel Sonna die onder meer de 'wax hollandais' van Vlisco verkoopt.

Ik vind de stoffen prachtig, maar ze misstaan mij als bleekhuid (eerder blog Textiel met een verhaal). Toch móest ik er even naar binnen, de stoffen door mijn handen laten gaan. Ik was de enige blanke in de winkel. Ik luisterde naar de talen die ik niet verstond, met tóch vertrouwde klanken. Een scheutje heimwee door mijn ziel. Hoe ver was Afrika?

Boekenfeestje

Met Diet Groothuis in de
stand van De Eenhoorn

Vandaag had ik weer eens een boekenfeestje. Tienduizenden boektitels op vele honderden vierkante meter, een schare auteurs en vooral ook veel boekenliefhebbers. Ik was op de Boekenbeurs in Antwerpen waar ik vanmiddag in de stand van uitgeverij De Eenhoorn zat om te signeren, maar vooral om lezers te ontmoeten. Maar ook is het leuk om collega schrijvers te treffen, zoals de Vlaamse auteurs Moniek Vermeulen en Brigitte Minne en mijn Nederlandse collega Diet Groothuis. Ook zij signeerden onder meer in de stand van De Eenhoorn.
Het viel me weer op dat deze grote Vlaamse boekenbeurs ook echt een familieuitstapje is. Hele gezinnen trekken voorbij de stands, met vaak nog jonge kinderen. Zoals ik al verwachtte, waren er ook verschillende smeltpapa's, een woord dat me gisteren te binnen schoot. Ik vertelde een vriendin over vaders met kinderen op hun schouders of in een draagzak op hun buik. Voor zo'n plaatje smelten wij vrouwen en masse.
Maar ik dwaal af. Terug naar de core business: boeken.

Met een moeder raakte ik in gesprek over mijn boek 'Papa zonder grenzen', dat in 2008 verscheen bij De Eenhoorn. Zij kocht het voor haar zoon die ook een biologische vader en een stiefvader heeft. Hij had er nooit expliciet over gesproken hoe hij mijn boek vond. Nu is hij een puber van dertien en geen echte lezer. Maar vanmorgen toen zijn moeder naar de boekenbeurs ging, had hij gezegd: 'Zo'n soort boek mag je wel weer voor me kopen.' Toch mooi om zo'n verhaal te horen.
Voor haar dochtertje dat moeite heeft om uit logeren te gaan, kocht de moeder mijn boek 'Logeerbeer'. Wie weet, helpt het.

Logeerbeer stond trouwens in de kast met de top 10. Leuk natuurlijk, maar ik tel in de gauwigheid toch minstens een top-19.

Grote stad

Een mooie jeugdboekenconferentie dus in Antwerpen, maar de hernieuwde kennismaking met de stad is me ook bijzonder goed bevallen.
In een grijs verleden kwam ik er vaker, maar de laatste jaren beperkte zich dat tot een bezoek aan de Boekenbeurs in november. Dan bleef ik liever uit het centrum weg.
Antwerpen had zich namelijk voor mij in het rijtje grote steden gevoegd en ik heb steeds meer een hekel gekregen aan grote steden.
Dat dacht ik tenminste. Maar mijn stedentrip naar Parijs in december en nu weer mijn bezoek aan Antwerpen logenstraffen mijn zelfbedachte axioma. Weer een zekerheid aan diggelen.

Hoewel het conferentieprogramma weinig vrije ruimte liet, vond ik het alleen al aangenaam om mijn doelgerichte wandelingen te maken. Antwerpen lag er ontspannen en vertrouwd bij en toch was het echt buitenland.

gedicht 'Klein' van
 Bart Moeyaert

Grandeur van monumenten naast verkrotte onooglijkheid, levensernst naast bourgondische joie de vivre. Alledaags proza naast poëzie.
Het viel me trouwens op dat Antwerpen zijn dichters ruim baan geeft. Geen benepen plaquette, maar royaal in de openbare ruimte.
Zo staat op de gevel van de Stadsschouwburg megagroot het gedicht 'Klein' van Bart Moeyaert.
Hij verzorgde overigens ook het prachtige sluitstuk van de conferentie met een inspirerend verhaal over zijn inspiratiebronnen.
Daarin maakte hij voor mij weer eens duidelijk hoe onnavolgbaar het schrijfproces
is, hoe onvoorspelbaar en hoe dankbaar stemmend ook. Eerst is er niets, en dan...

http://www.bartmoeyaert.com/nieuws_start.php?width=1440&height=900
http://annievangansewinkel.blogspot.com/2011/02/mooi-vak.html

Mooi vak

Wat een mooi vak heb ik toch, en wat is het heerlijk om te verkeren in gezelschap van mensen die iets, beter gezegd: veel, hebben met het kinderboek.

Drie dagen was ik in Antwerpen op de Drielandenconferentie met meer dan 200 deelnemers uit Vlaanderen, Duitsland en Nederland. Eens in de paar jaar ontmoeten schrijvers, illustratoren, vertalers en kinderboekspecialisten elkaar. Deze keer kwamen we bijeen in het eerbiedwaardige universiteitsgebouw Hof van Liere in het centrum van Antwerpen.
Naast lezingen en discussies is er gelukkig altijd ruimte voor gesprekken met oude bekenden en zijn er verrassende kennismakingen met gelauwerde collega's en aanstormend talent.
Vergis ik me of kijken kinderboekenschrijvers toch opvallend vaak anders uit hun ogen? Een open blik, oprechte verwondering om de gekte die wereld heet en sprankelende jeugdigheid, zoals bij die tachtigplus collega.
De conferentie 'Kinderboekenkinderen' had als thema: Kindbeeld in de jeugdliteratuur, zowel in woord als beeld.
Mooi ook om te zien hoe taal- en cultuurverschillen wegvallen tegen zoveel gedeeld enthousiasme. In een ratatouille van Engels, Frans, Duits en Nederlands had ik gistermorgen bijvoorbeeld een vermakelijk ontbijt met Duitse collega's.

Aanvankelijk had ik niet eens zoveel zin om naar Antwerpen af te reizen, ik was de afgelopen weken met heel andere dingen bezig, en al helemaal niet met schrijven. Wanneer zou ik daar ooit weer de energie en aandacht voor kunnen opbrengen?
Bij de eerste gesprekken met andere schrijvers donderdagochtend bij aankomst hadden we het ook vooral over de negatieve ontwikkelingen in kinderboekenland. Boeken verdwijnen steeds eerder uit de winkel en in de ramsj, uitgevers kiezen steeds vaker voor de snelle verkoopsuccessen en dan is er ook nog de mogelijke dreiging van het e-boek.
Maar 's middags gaf ik een lezing in de bibliotheek van Mechelen en bij de intens belangstellende gezichten van twaalfjarigen was al dat doemdenken helemaal verdwenen.
's Avonds werden we officieel ontvangen op het monumentale Stadhuis door de schepen van Cultuur en vrijdag begon het inhoudelijke programma. Historische kaders, prikkelende vragen en tot nadenken stemmende antwoorden.

Morgen begint een nieuwe werkweek, en ik kan bijna niet wachten.
Ik ga schrijven!

http://www.stichtinglezen.be/NewsFlashDetail.aspx?id=289
http://duijx.net/ibby/?p=930
http://overlezenenschrijven.blogspot.com/2011/03/onder-elkaar.html#links