Vrome vrouwen

Vandaag is het 19 maart. Feest van de H. Jozef weet ik meteen en ik denk aan mijn oudtante, Kleine Zuster van de H. Joseph. Wonderlijk hoe dat geheugen werkt. Op zo'n moment raak ik weer aan mijn katholieke wortels en opvoeding, als laatste generatie van het rijke roomse leven.
Deze week is het Boekenweek met het fijne thema: Bij ons in de familie.
Reden genoeg dus voor dit blog over Vrome vrouwen, de werktitel van het (auto)biografische boek dat mij, naast andere boekprojecten, al een aantal jaren bezighoudt.
Mijn tante Zuster trad op haar achttiende in bij de Kleine Zusters van de H. Joseph. Een groot deel van haar leven woonde en werkte ze in het seminarie Rolduc in Kerkrade. Ze kwam uit het zeer godvruchtige gezin van mijn moeders vader. In het Limburg van de jaren 50 waarin ik opgroeide, was alles en iedereen om ons heen katholiek.
Het eerste idee voor een familieverhaal over de vrome vrouwen in die familielijn ontstond in 2016 toen ik een schrijfretraite had in de pastorie van Veenhuizen. In 2019 ging ik er serieus mee aan de slag tijdens een intensieve schrijfweek in een kapel in Renkum. Toen had ik al in de gaten dat het groter was dan een verhaal.
Als schrijver heb ik er nooit over gedacht om mijn memoires te schrijven, maar deze lijn vond ik wel boeiend om te onderzoeken en te beschrijven. Katholiek zijn in de jaren 50 en 60 ging niet alleen over geloven, het hele leven in Weert (Limburg) was ervan doordesemd. Al mijn opleidingen waren katholiek. Toen ik 20 was, werd ik lerares op een katholieke school en daarna studeerde ik nog aan de katholieke Academie voor de Journalistiek.
Na een actieve rol in de studentenkerk in Tilburg nam ik afstand van de katholieke kerk, maar niet van mijn geloof. Ik had het er zelden over, bang om voor een braaf meisje te worden aangezien. Dat was in mijn jonge jaren net zo erg als om later in mijn post-studentenmilieu als burgerlijk te worden bestempeld. In dit boek schrijf ik wel over mijn geloof en geloofsontwikkeling.
Het schrijven van Vrome vrouwen kost veel tijd, maar levert me veel meer op dan een boek. In deze fase van mijn leven heb ik de rust om terug te kijken en om met zo'n intensief project bezig te zijn. Met de blik van nu zie ik de lijnen en verbinding met mijn ouders en voorouders beter. Ik voel de traditie waar ik in sta. Ik begrijp, en ik ben vooral dankbaar. Voor de kansen die ik wel kreeg en ook voor mijn stevige wortels.

De tastbare oogst tot nu toe: een dik schrijfboek vol aantekeningen, meerdere versies, een kloeke omvang waarin ik nog ongelooflijk veel 'darlings moet killen', de voorlopige structuur tot mindmap vereenvoudigd (zie foto).
En verder mooie ervaringen zoals drie dagen verblijf in Rolduc, waar mijn hotelkamer uitzag op het zusterhuis waar ik als kind tante Zuster meermalen bezocht. Ik stond bij haar graf bij moederhuis De Berg in Heerlen. Toevallig was ik vorige zomer in een kerk in Frankrijk toen een jonge non de eeuwige geloften aflegde. Bezoek aan het klooster van de Birgittinessen in Weert waar ik ook sprak met de plaatsgenote die op jonge leeftijd was ingetreden in het slotklooster. 
Bezoeken aan andere kloosters, kerken en tentoonstellingen, al die boeken die ik las. Een daarvan 'Sodoma' van Frédéric Martel over misbruik en andere misstanden in de kerk, een gedegen boek, voelde als het drinken van een gifbeker, maar ik moest ook dat doen.
Foto's, documentaires, fictie. En vooral ook al die herinneringen waar mijn geheugen me nog telkens mee verrast.

Mijn boek Vrome vrouwen had geweldig in het thema van deze Boekenweek gepast. Jammer dan.
Vrome vrouwen laten zich niet opjagen, en ik ook niet.

Festival Veenhuizen

Wat was het weer geweldig: Festival Veenhuizen. Niet zomaar een klassiek muziekfestival. Je krijgt er de sfeer en de aansprekende panden van dit bijzondere gevangenisdorp bij, met gisteren als bonus stralend weer. Dat maakte het fietsen van de ene naar de andere locatie extra feestelijk.

Past. Smitslaan

Al vele jaren heeft Veenhuizen een bijzondere plek in mijn hart. Die betrokkenheid is alleen maar groter geworden sinds ik er in 2016 drie weken woonde en werkte in de pastorie, die toen schrijvershuis was. Gisteren moest ik natuurlijk ook nog even door de Pastoor Smitslaan fietsen, waar ik in die weken vaak doorheen wandelde. Zoete weemoed.



Veenhuizen is een dorp van contrasten. De twee gevangenissen Norgerhaven en Esserheem maken nog steeds deel uit van het dorpsgezicht. Maar ook veel andere panden bepalen het beeld van het dorp, waar vrijheid en opgesloten zijn sterk verbonden blijven. Dat voel ik vooral telkens als ik langs PI Esserheem fiets.

PI Esserheem

Klassieke muziek en verhalen staan centraal op het festival. Het was lastig kiezen. Het werd dit jaar: Cellist Leonard Besseling en verteller Nelle Raaphorst, in de cellengang van voormalige gevangenis De Rode Pannen.
Música Temprana speelde en zong oude muziek in de grote rk kerk. In 2016 was ik daar in mijn eentje en bekeek ik gefascineerd de kleurige plafondschildering die Gantzert maakte tijdens zijn periode van detentie.

Huijnen en Hopman op viool en accordeon, een niet voor de hand liggende combinatie. Tussendoor nog even bijpraten met collega Mariët Meester die ook deze keer weer literaire wandelingen op het kerkhof (het Vierde Gesticht) deed. Zij is geboren en getogen in Veenhuizen en schreef er meerdere boeken over. De mooie roman 'Hollands Siberië' bijvoorbeeld gaat over de pastorie en zijn bewoners, met name de pastoor. Mariët was destijds de initiatiefnemer en beheerder van het bezielde schrijvershuis dat helaas moest wijken voor antikraakbeheer.
En passant kreeg ik ook nog een vleug mee van de vrolijke muziek van Jong NBE dat een pop-up concert gaf in de Kunsttuin.
Tot slot van mijn festivaldag luisterde ik naar Caspar Vos (piano) en Mirjam van Hengel die een programma hadden over componist Frederic Mompou. Jammer genoeg had ik geen gelegenheid om nog bij het afsluitende avondconcert bij Coco Maria te zijn.

Veenhuizen is bijzonder en het Festival Veenhuizen past daar helemaal bij. Een ingetogen festival dat nog meer bekendheid verdient (maar zonder dat te veel bezoekers de sfeer aantasten). Als alles goed gaat, komt Veenhuizen met andere Koloniën van Weldadigheid volgend jaar op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Veenhuizen heeft met het Festival een extra troef. Erfgoed moet je levend houden.

Pastorie nu

Dat is nog een hele klus. Deze week kopte de Volkskrant nogal stoer dat Veenhuizen te koop staat, t.e.a.b. Dat was geen nieuws, want er wordt al lang gezocht naar een goede herbestemming voor al die panden die nu nog in het bezit zijn van de Rijksgebouwendienst.
Ik weet er alvast eentje: de pastorie kan een prachtig schrijvershuis worden. Voor mij en een aantal collega's heeft het zijn bestaansrecht al bewezen. Jezelf opsluiten om in vrijheid te schrijven. De paradox van Veenhuizen in literatuur vervat.
  

Tijdens de concerten binnen heb ik geen foto's gemaakt. Een mooie impressie mét foto's is te vinden op facebook van Festival Veenhuizen: Festival Veenhuizen op facebook

Blog over mijn schrijfverblijf in de pastorie van Veenhuizen

Boeiende Bajesdag Veenhuizen

Het was een boeiende Bajesdag op 28 mei in Veenhuizen. Deze jaarlijkse activiteit van het Gevangenismuseum is een mooie manier om het publiek kennis te laten maken met de wereld van gevangenis, politie en rechtsgang.
Ook voor kinderen en jongeren was er veel interessants en luchtigs te beleven. Kinderen lieten zich hullen in een kogelvrij vest. Ze mochten het Intern Bijstandsteam, de ME van een gevangenis, met stenen bekogelen. Het IBT gaf ook demonstraties van hoe weerspannige gevangenen werden 'platgelopen', 'geplukt' (gefouilleerd) en bedwongen.

Er werden rechtszaken nagespeeld, overigens met een echte rechter en officier van justitie. Het publiek mocht zich ook uitspreken over de strafeis.
 
Zelf leverde ik een bijdrage aan het lezingenprogramma. Mijn recente jongerenboek 'Vast' was daarvoor de aanleiding. Het gaat over Jim van wie de vader in de gevangenis zit. Ik vertelde over mijn boek en over mijn research daarvoor.

Ook interviewde ik Terry, jongerenambasadeur van Exodus Nederland, over zijn ervaringen als zoon van een gedetineerde. Kinderen worden immers keihard meegestraft als hun vader of moeder naar de gevangenis gaat. We hadden het bijvoorbeeld over hoe school, vrienden en andere naasten die kinderen kunnen helpen.

Bij onze twee lezingen hadden we zeer geïnteresseerde toehoorders.
Fijn dat mijn boek op deze manier een tikkeltje kan bijdragen aan een beter begrip voor kinderen in zo'n moeilijke situatie.


Website Gevangenismuseum 
Website Exodus Nederland 
Mijn boek 'Vast' 
 

Bajesdag Veenhuizen

In het Gevangenismuseum van Veenhuizen vindt zondag 28 mei de jaarlijkse Bajesdag plaats. Van politieonderzoek tot rechtszaak, van detentie tot vrijlating, en daarna. Presentaties, demonstraties, een rechtszaak met echte rechters, gesprek met een gedetineerde. Ook is de werkplaats van de naastgelegen gevangenis Esserheem te bezoeken. Interessant voor kinderen, jongeren en volwassenen.

Zelf lever ik ook een bijdrage aan het programma. Aanleiding is mijn recente jongerenboek 'Vast' dat gaat over een jongen van wie de vader in de gevangenis zit. Ik vertel erover, maar ook over hoe het boek tot stand kwam en de rol die de gevangenis van Veenhuizen erin speelt.

Mijn research voor het bezoek deed ik namelijk gedeeltelijk in Esserheem, ook tijdens mijn verblijf in 2016 in het schrijvershuis van Veenhuizen.

Tijdens dezelfde lezing (twee sessies: om 13 uur en om 15 uur) vertelt ook Terry over zijn ervaringen. Hij is jongerenambassadeur voor Exodus Nederland dat hulp biedt aan gedetineerden en hun familie. De vader van Terry zat vele jaren in de gevangenis tijdens de jeugd van Terry.
Eerder al interviewde ik Terry daarover voor de website van mijn uitgeverij Eenvoudig Communiceren. Lees het hier.

De Bajesdag duurt van 10 tot 17 uur.
Meer informatie over het programma: website Gevangenismuseum Veenhuizen

Mijn nieuwste: 'Vast'

Het is er, mijn nieuwste: 'Vast'. Boek voor een doelgroep die me na aan het hart ligt, jongeren die moeite hebben met lezen. In gemakkelijke taal, maar zeker geen kinderachtig onderwerp. Het gaat over Jim van wie de vader in de gevangenis zit.
Eerst wil Jim niets meer van hem weten, ook omdat door de gevangenisstraf het gezin in financiële problemen komt. Wat heeft zijn vader gedreven? Hij wil het weten, en ook weer niet.
Als hij na lange tijd zijn vader opzoekt in de gevangenis, krijgt hij de waarom-vraag nog steeds niet over zijn lippen. Hij schaamt zich en praat er met niemand over tot hij ontdekt dat hij niet de enige is.
Het verhaal laat ik voor een deel afspelen in de gevangenis van Veenhuizen waar ik meermalen was, ook voor research. Hoe realistisch het boek ook lijkt, het is helemaal ontsproten aan mijn fantasie.
Ik vond het belangrijk om dit boek te schrijven en hoop dat het ook aanleiding is voor scholen om erover te praten. Van naar schatting 25.000 kinderen zit op dit moment de vader of moeder in de gevangenis.

Hoe noodzakelijk het is dat kinderen van gedetineerden hun verhaal kunnen doen, begreep ik pas echt toen ik Terry in december ontmoette. Tussen zijn 10e en 18e zat zijn vader in de gevangenis. Bijna die hele periode sprak hij er met niemand over. Terry, nu 23 jaar, is jongerenambassadeur voor Exodus dat hulp biedt aan gedetineerden en hun gezinnen. Hij benadrukt dat kinderen van gedetineerden hulp moeten zoeken en erover moeten praten met mensen in wie ze vertrouwen hebben.
Mijn interview met Terry staat op de website van uitgeverij Eenvoudig Communiceren.
Ook is daar nog het interview met mij te lezen over het ontstaan van 'Vast'.



Mijn eerste recensie heb ik al binnen, van Terry. Ik was benieuwd hoe hij als ervaringsdeskundige tegen mijn boek aankijkt. Ik was ontzettend blij met wat hij me schreef:

 

Het boek "vast" geeft een duidelijk beeld over de levensomstandigheden van een kind van een gevangene. De uitdagingen waar de hoofdrolspeler Jim voor komt te staan zijn uiterst realistisch. Ook ik herken veel dingen die Jim meemaakt in het boek omdat ik het zelf ook heb meegemaakt. Het greep mijn aandacht en ik was er zo doorheen omdat het lekker makkelijk weg las.

Als lezen niet zo jouw ding is, gaat dit verandering brengen omdat je niet veel hoeft te lezen maar toch een kijkje krijgt in het leven van een kind van een gevangene! 

 

De site van uitgeverij Eenvoudig Communiceren geeft alvast een inkijkje in de eerste 10 pagina's.

Omdat ik het onderwerp zo belangrijk vind, heb ik er speciaal lesmateriaal bij ontwikkeld. Docenten kunnen dat binnenkort via de uitgeverij bestellen.

 

Voorproefje van boek 'Vast'

In maart 2017 komt mijn nieuwe jongerenboek 'Vast' uit, maar ik kan nu al een voorproefje laten zien: het omslag.
De titel wordt dus 'Vast'. Eerder schreef ik over de wedstrijd die de uitgeverij uitschreef om een titel voor het boek te bedenken. Na rijp beraad is het toch mijn werktitel 'Vast' geworden.
Het wordt mijn vierde boek in de serie Thuisfront, die uitgeverij Eenvoudig Communiceren uitbrengt voor jongeren die moeite hebben met lezen. In 2010 verscheen 'Zat', in 2014 'Vreemdgaan' en in 2015 'Sleutelen'.
Bij mijn bezoeken aan vmbo's en praktijkscholen merk ik dat de boeken goed vallen. De afgelopen maanden bracht ik ook 'Vast' al ter sprake en het onderwerp boeit de leerlingen. Het gaat over Jim van wie de vader in de gevangenis zit. Eerst wil hij niets meer van zijn vader weten. Maar het blijft toch zijn vader.
Voor mijn boek bezocht ik onder meer gevangenis Esserheem in Veenhuizen waar ik op een vader-kinddag was. Het is belangrijk dat kinderen contact kunnen houden met hun gedetineerde ouder.
Op de website van de uitgeverij staat een interview met mij over hoe ik op het idee kwam voor dit boek en hoe ik het schreef.

Website uitgeverij Eenvoudig Communiceren 

Wat wordt de titel?

Hoe vind je de beste titel voor een nieuw boek? Het blijft een spannend proces samen met de uitgeverij. Volgens de meeste contracten heeft de uitgeverij zelfs het laatste woord bij de keuze. Maar als schrijver heb ik wel degelijk inbreng.
Als ik aan een boek begin, geef ik het een werktitel. Soms blijft die uiteindelijk ook zo, bv. bij Stijn Klein en Logeerbeer. Soms is het boek al af en ben ik er nóg niet uit. Dan ben ik heel blij met een goed idee van de uitgever, zoals bij Niemandsdochters.

Mijn eerstvolgende boek heeft als werktitel Vast en de komende maanden ga ik het schrijven. Net als Zat, Sleutelen en Vreemdgaan is het voor de serie Thuisfront van Uitgeverij Eenvoudig Communiceren. Boeken voor 12+'ers die moeite hebben met lezen, een doelgroep die me na aan het hart ligt.

Voor het boek 'Vast' deed ik in maart alvast research in gevangenis Esserheem tijdens mijn schrijfretraite in Veenhuizen. 
De uitgeverij heeft nu een wedstrijd voor jongeren uitgeschreven om een goede titel te bedenken voor mijn nieuwe boek.
In de nieuwe catalogus 2016-2017 staat er meer over te lezen op bladzijde 15.
Ik ben heel benieuwd naar de ideeën! 

Schrijvershuis Veenhuizen gaat verloren

Over twee maanden is het er niet meer, het Schrijvershuis in de pastorie van Veenhuizen. Niet omdat schrijvers geen belangstelling meer hebben en niet omdat er geen tijdelijke bewoning meer mogelijk is.

Nee, omdat de Rijksvastgoeddienst liever bewoners anti-kraak heeft dan schrijvers.

De monumentale pastorie staat leeg sinds 2011 en wacht nog op een koper en een goede bestemming.

In 2012 nam schrijfster Mariët Meester het initiatief voor het Schrijvershuis en sindsdien werkt er elke maand een andere schrijver. Auteurs als Marcel Möring, Hans Maarten van den Brink, Mirjam Boelsums en Rob Schouten waren er aan het werk. Zelf verbleef ik er in maart en in ten minste een van mijn nieuwe boeken gaat Veenhuizen een rol spelen.

Van Mariët Meester ontstonden er in de pastorie liefst twee boeken over Veenhuizen. Zij heeft de pastorie voor eigen rekening ingericht en heeft er een prima schrijversplek van gemaakt. Ze beheert het monument met liefde en ‘als een goed huisvader’.

Per 1 juli houdt haar tijdelijk contract met de Rijksvastgoeddienst op en ondanks haar aandringen kreeg Mariët niet te horen welke definitieve bestemming het pand zou krijgen. Die blijkt er dus ook niet te zijn. De Rijksvastgoeddienst gaat verhuren voor anti-kraak. Ik gun toekomstige bewoners een sfeervol pand als de pastorie, maar waarom deze nieuwe tijdelijke invulling? Een geldkwestie omdat meer bewoners in het pand meer opleveren?

In elk geval zie ik het als een gemiste kans op cultureel gebied. Niet alleen van de rijksoverheid, maar ook van de provincie Drenthe en de gemeente Noordenveld die de bijzondere bestemming als schrijvershuis laten wegglippen.

Veenhuizen dingt immers naar plaatsing in 2018 op de Unesco Werelderfgoedlijst. Schrijvers in de pastorie doen direct in hun werk of indirect een goed woord voor Veenhuizen.

Hoe mooi zou het zijn als Veenhuizen telkens een ‘writer in residence’ kan uitnodigen in een van zijn meest karakteristieke monumenten?

Mariët Meester heeft daar een fantastische aanzet toe gegeven.

Mariët Meester schreef voor Dagblad van het Noorden een opiniestuk. De tekst staat te lezen op de website van Tzum

Sluiting Schrijvershuis op RTV Drenthe 

Een rondje Veenhuizen

Zicht vanuit pastorie Veenhuizen bij ochtendlicht

Een rondje Veenhuizen, dat valt nog niet mee. Alles is namelijk recht in Veenhuizen: de vaarten (wieken genoemd), de gebouwen en de wegen. Vanaf de hoofdweg Kolonievaart leiden alle wegen in rechte lijn naar de gevangenissen (gestichten). Veenhuizen is zo te zien op de tekentafel ontworpen.
De strengheid van heropvoeding, aanpak van landlopen en bedelarij en bestraffing van criminelen, het dorp is ervan doordesemd. De huizen van het hogere gevangenispersoneel dragen de moraal in opschriften: Orde en tucht, Bid en werk, Bitter en zoet, Controle. Het huis met het bord Levenslust springt naar mijn gevoel dan ook danig uit de band, al oogt het even streng.
Tot 1983 woonden er in Veenhuizen alleen mensen die iets met het gevangeniswezen te maken hadden. Hun woningen weerspiegelden hun positie. Promoveerde pa, dan verhuisde het hele gezin naar een woning met meer status en bijbehorende privileges.

Dood gaan we allemaal, maar ook bij de doden was er onderscheid, zoals te zien is bij het Vierde gesticht, de begraafplaats.
Ook het geloof verdeelde, zoals zichtbaar is op het terrein bij de katholieke en de protestantse koepelkerk. Daar staan nog altijd twee urinoirs. Toen de gedetineerden in het dorp ter kerke gingen, hadden de twee kerkelijke stromingen hun eigen urinoir.

Die bouwwerkjes hadden een licht gebogen vorm, evenals het naastgelegen Domineesbosje waar volgens de verhalen tussen de kronkelpaden soms van alles gebeurde wat God verboden had.

Beuk Domineesbosje

Want ogenschijnlijk is alles recht in Veenhuizen en het onderscheid tussen goed en kwaad duidelijk gemarkeerd. Maar wat is goed en kwaad?

Drie weken woonde ik in de pastorie die tijdelijk schrijvershuis is. Vaak keek ik door het raam naar de belendende katholieke kerk, de oprijlaan en dan rechts de eikenbomen van de Pastoor Smitslaan, waar ik graag even wandelde.
Op de foto is te zien hoe een zonsopgang links het domineesbosje en rechts de pastoor Smitslaan in dezelfde gloed zette. Even was alles één.
Veenhuizen, in de drie weken dat ik er echt woonde, is het me nog liever geworden en fascineert dit ongewone dorp me nog meer.


Nog nooit in Veenhuizen geweest? Alleen al voor het Gevangenismuseum loont de reis.
En verder: Het stuk Koloniekak waarover ik eerder schreef, wordt in 2016 en 2017 nog een aantal keren vertoond.
In juni gaat het theaterstuk naar Het Pauperparadijs van Susanna Jansen in première.


De pastorie eens met eigen ogen zien? Laatste kans in juni 2016.
Dan geeft schrijfster Mariët Meester lezingen over haar boek Hollands Siberië en rondleidingen in dit bijzondere monument. Data en meer informatie op de website van Mariët Meester.



Eerdere blogs over mijn schrijfretraite in Veenhuizen 

Eerder blog over Koloniekak 

Theater Het pauperparadijs 

De pastorie in Veenhuizen

Bijna drie weken verbleef ik in de pastorie in Veenhuizen, een bijzondere plek. Ik hield er een schrijfretraite en maakte daar eerder dit blog over.
Schrijfster Mariët Meester beheert de pastorie die tijdelijk als schrijvershuis dient en zij schreef er zelf onder meer Hollands Siberië.

In die roman beschrijft ze de tijd van 1936 tot 1950 waarin pastoor Peter Pex, zoals zij hem noemt, de rooms-katholieke zielenherder van Veenhuizen was. Ik las het boek begin dit jaar al geboeid, vanwege mijn fascinatie voor Veenhuizen maar ook door de manier waarop zij een goedwillende man tot leven brengt die ten onder gaat omdat hij zijn hart volgt.
Gelukkig hebben de inwoners hem achteraf toch een eer bewezen door de eikenlaan, voor mij een van de mooiste plekken van Veenhuizen, vlakbij de pastorie zijn naam te geven. 


Tijdens mijn verblijf in de pastorie heb ik het boek herlezen. Heel bijzonder om een paar weken te wonen in het huis waar het verhaal zich afspeelt. Ik kookte in de keuken waar zijn huishoudster veel tijd doorbracht. Ik wist precies waar de kamer was van de kok, de koster, de kapelaan en waar tijdens de oorlog de vergaderingen van het verzet waren. Mijn bed stond in de slaapkamer van meneer pastoor. En de vele vogels in de tuin heeft hij destijds ook gehoord.

In de huiskamer hangt een prachtig portret van de pastoor dat vaak mijn aandacht trok. Het is geschilderd door Adolf Gantzert, die in Veenhuizen gedetineerd zat vanwege zijn oorlogsverleden.
Hij is ook de schilder die tijdens zijn gevangenisstraf de indrukwekkende gewelfschildering heeft gemaakt in de apsis van de katholieke kerk.

Sinds enkele jaren is de kerk gesloten en alleen bij bijzondere gelegenheden toegankelijk. Ik was dankbaar dat ik de gelegenheid kreeg om binnen te kijken.
Daar liep ik in mijn eentje en in stille bewondering naar de schildering in het gewelf te kijken. De verder sobere kerk krijgt er iets lichts door en de christusfiguur zweeft bijna langs het uitspansel.
In de schildering van de hemelvaart van Christus blijkt de schilder zichzelf ook te hebben afgebeeld. Het verhaal wil dat zijn kleindochter hem herkende in de figuur linksonder met de stok.


De pastorie eens met eigen ogen zien? Laatste kans in juni 2016.
Dan geeft schrijfster Mariët Meester lezingen over haar boek Hollands Siberië en rondleidingen in dit bijzondere monument. Data en meer informatie op de website van Mariët Meester.


Video Mariët Meester over boek Hollands Siberië, pastoor en pastorie

Website Katholieke Kerk Veenhuizen

Schrijfretraite Veenhuizen

Sinds enkele dagen ben ik weer thuis in Wageningen na een schrijfretraite van bijna drie weken in Veenhuizen.
Thuis kan ik prima schrijven, maar een andere plek weekt me los van de dagelijkse besognes, verruimt mijn blik en leidt op zijn minst tot nieuwe ideeën.
In het Drentse Veenhuizen verbleef ik in de pastorie die tijdelijk in gebruik is als schrijvershuis.
Schrijfster Mariët Meester doet het beheer en dankzij haar kan elke maand een schrijver zijn intrek nemen in het monumentale pand, met heuse oprijlaan. Heel jammer dat de Rijksvastgoeddienst vanaf juli een andere bestemming voor het pand heeft. De afgelopen jaren zijn er mooie dingen ontstaan in de pastorie. Alleen al twee goede boeken van Mariët: 'Koloniekak' en 'Hollands Siberië', overigens ooit bijnaam voor Veenhuizen.
Op slechte dagen heeft Veenhuizen en omgeving iets desolaats en toch vind ik het vooral een fascinerend dorp. Nog steeds zijn er twee gevangenissen in bedrijf: Esserheem en Norgerhaven, waar Noorse gedetineerden zitten.

Ik vertrok met onderhanden werk naar de pastorie, maar hoopte ook op nieuwe ideeën te komen. In mijn eentje en in stilte leidde dat tot concentratie en inkeer. Het was goed dat ik enkele keren voor training en cursus terug moest naar Wageningen. Je wordt toch een beetje raar als je alleen alleen bent.

Naast enkele kleine schrijfklussen zag ik ineens de vorm voor een boek waar ik al jaren over denk.
Ongetwijfeld onder invloed van de omgeving - in de schaduw van de rk kerk en onder het oog van pastoor Smits wiens fraaie portret in de woonkamer hangt - begon ik ook te graven naar mijn roomse wortels. Aanzet tot een verhaal over vrome vrouwen in onze familiegeschiedenis.
Voor een nieuw jongerenboek mocht ik zelfs 'veldonderzoek' doen in gevangenis Esserheem waar ik uitgebreid informatie en een rondleiding kreeg.
Ik ben vaker in gevangenissen geweest, maar het maakt elke keer indruk.
Nu ik weer thuis ben, wordt het de kunst om alle ideeën uit te werken en ook hier rust en concentratie te vinden. Misschien moet ik mezelf af en toe maar huisarrest geven.