vrijdag 4 oktober 2019

Mijn heimweeboek gaat de wereld in

Het is zover: mijn heimweeboek gaat de wereld in.
Mijn nieuwe kinderboek (10+) 'Op reis met heimwee' is net verschenen bij uitgeverij De Eenhoorn.
En het sluit prachtig aan bij het motto Reis mee! van deze Kinderboekenweek. Ik was al lang met het boek bezig voordat dat thema bekend werd.
Eerlijk gezegd ben ik al jaren met het thema Heimwee bezig. Heimwee hoort bij mij. Is het niet bij het weggaan, dan wel bij het thuiskomen. Terugverlangen naar de zee, Nepal, Afrika, maar ook naar mijn geboortestad Weert en mijn familie. Soms zelfs al bij een dagje uit. En toch blijf ik op reis gaan.

Al eerder schreef ik boeken waarin heimwee voorkwam. Maar dit nieuwe boek gaat helemaal over heimwee. Verhalen, gedichten, ervaringen van kinderen en volwassenen, tips en informatieve stukken. Bijvoorbeeld over het verschil tussen hondenheimwee en kattenheimwee. En over de vraag of heimwee in de toekomst verdwijnt door medicijnen of technologische oplossingen. Je kunt ook testen of je een heimweewrak bent.
Een mix van fictie en non-fictie dus.


Dat het geen loodzwaar probleemboek is geworden komt ook door de geweldige tekeningen van Richard Verschraagen.
Heimwee is lastig, weet ik uit eigen ervaring. Maar heimwee is de prijs voor het ontdekken van nieuwe werelden en het verleggen van grenzen. Ik begin heimwee steeds meer als iets positiefs te zien. Er valt immers iets te missen: waardevolle mensen, plekken, verleden, spullen.

Terwijl ik met het boek bezig was en ook nu rond het verschijnen kom ik erachter voor hoeveel kinderen én volwassenen heimwee een rol speelde of nog steeds speelt. Maar er wordt weinig over gepraat. Het lijkt wel of heimwee niet mag. Dat past wel in het maakbaarheidsdenken van tegenwoordig. Geluk heb je zelf in handen en als je je even wat minder voelt, faal je dus blijkbaar.

Ik ben erg blij met dit boek. Ik hoop van harte dat het herkenning biedt, gerust kan stellen, dat je er ook eens om kunt lachen en vooral dat mijn boek aanleiding is om het samen over heimwee te hebben.

Op de website van uitgeverij De Eenhoorn staat meer informatie. Ook krijg je alvast een voorproefje van een aantal pagina's.






vrijdag 13 september 2019

De gouden schrijftip


In deze Week van het Schrijven blog 3 over schrijven.

Heb jij De Gouden Tip voor schrijvers, werd me ooit in een interview gevraagd. Tja, als ik die had, haalden mijn boeken al jaren topnoteringen op de bestsellerlijsten.

Maar de gouden tip voor welk doel?

Goede recensies? Hoge verkoopcijfers? Goede waarderingen van de lezers? Ik weet niet wat voor mij het belangrijkste is. Liefst alles tegelijk, maar vaak gaat dat niet vanzelf samen.

Die keer kwam ik spontaan tot een antwoord: schrijf dát boek dat alleen jij kunt schrijven.

Het kinderboek over heimwee ('Op reis met heimwee') dat deze maand verschijnt, is echt een AnnievanGansewinkel-boek door het onderwerp. Een mix van verzonnen verhalen, eigen ervaringen, gedichten én informatieve stukken, waarin de oud-journalist weer even boven komt.

Ook werk ik al een tijdje aan een (auto)biografisch boek onder de werktitel Vrome vrouwen. Dat boek gaat zeker over alleen mijn invalshoek, mijn ervaringen, mijn manier van denken.

En ik verwijs naar mijn blog van 9 september. Met de beperkte jaren die mij statistisch gezien nog resten als schrijver wil ik geen boeken meer schrijven die andere schrijvers net zo goed of beter kunnen schrijven.
Dus voor mezelf heb ik nu nog een aanvulling op mijn eerdere gouden tip: schrijf het boek dat alleen jij kunt en wilt schrijven.



Van 8-15 september 2019 is de Week van het Schrijven met activiteiten in het hele land. Kijk op de website www.schrijvenonline.org



Tip: Blijf ook na de Week van het Schrijven bezig met schrijven. Je kunt je aansluiten bij een schrijfkring. Die zijn door het hele land te vinden. Dat geldt ook voor schrijfcafés.

Of je volgt een schrijfcursus of workshop. Op Schrijvenonline.org vind je een overzicht.

Mijn eigen schrijfcursussen vind je bij Cursussen op mijn website: www.annievangansewinkel.nl



In 2013 schreef ik voor de Week van het Schrijven elke dag een blog over schrijven. Het overzicht met de links vind je hier: https://annievangansewinkel.blogspot.com/2016/09/week-van-het-schrijven-schrijfdokter.html


woensdag 11 september 2019

Laat je verrassen



In deze Week van het Schrijven blog 2 over schrijven.

Laat je verrassen tijdens het schrijven. Dat overkomt mij ook nog vaak. In een periode lang geleden schreef ik een aantal verhalen die over dood en verderf gingen. Ik had er op zeker moment genoeg van dat ik daar automatisch uitkwam zodra ik mijn fantasie de vrije loop gaf. Dus besloot ik mee te doen aan een schrijfwedstrijd. Onderwerp: de geheime tuin. Ha fijn, iets heel anders.

Maar nee hoor, na zes regels bleek die geheime tuin een kerkhof te zijn.



Bij mijn thrillers had ik steeds gewerkt met strakke concepten. Maar de thriller waar ik nu al een poosje mee bezig ben, ben ik zonder plan begonnen. Het gaf me toch wel een vreemd gevoel toen ik over de helft was en nog steeds geen lijk had. Tot op de laatste bladzijden bleef het voor mij spannend. Maar aan het eind had ik dan toch een dode en een dader. Gelukkig, dat staat anders ook zo slordig in een thriller. Maar het boek is nog lang niet af. Door deze merkwaardige manier van werken zit ik nu nog met allerlei losse eindjes.

Vele jaren geleden deed ik mee aan een schrijfwedstrijd over versterving, ook zo’n gezellig onderwerp. Ik wist toen nauwelijks wat het was, maar ik wilde mezelf laten verrassen. Ik won de wedstrijd niet, maar het verhaal leidde uiteindelijk wel tot de monoloog ‘Stillaeve’ (Stilleven). Die heb ik in mijn moedertaal, het dialect van de stad Weert, in een Limburgs theatertourneetje zelf gespeeld. Zonder die wedstrijd was ik nooit tot een monoloog gekomen.

Laat je dus onder het schrijven van verrassen, overvallen desnoods. Aan het begin of tussendoor, ook als je vooraf een opzet hebt gemaakt. Die mag namelijk geen dwangbuis zijn

Maar neem na de eerste versie de touwtjes in handen en maak korte metten met alles en iedereen die je voor de voeten loopt (kill your darlings of sluit ze op voor een volgend verhaal)
Dat wil dus niet zeggen dat je alleen een eind weg kunt fantaseren. Ook de fantasiewereld heeft zijn eigen wetten. Het ontslaat je evenmin van research. Natuurlijk hoef je niet alles zelf mee te maken (ik heb geen moorden gepleegd of een kind gekregen, om maar iets te noemen), maar maak aannemelijk dat het zo had kúnnen gebeuren.

‘Ik laat me verrassen’ wat tegenwoordig een adagium lijkt voor ontspannen in het leven staan, moet geen gemakzucht worden.


Van 8-15 september 2019 is de Week van het Schrijven met activiteiten in het hele land. Kijk op de website www.schrijvenonline.org


Tip: Doe mee aan schrijfwedstrijden. Je oefent je pen, je hebt te maken met een deadline, een maximale omvang en vaak een voorgeschreven thema of onderwerp. Op de website Schrijvenonline vind je bij Wedstrijden een overzicht.


In 2013 schreef ik voor de Week van het Schrijven elke dag een blog over schrijven. Het overzicht met de links vind je hier: https://annievangansewinkel.blogspot.com/2016/09/week-van-het-schrijven-schrijfdokter.html


maandag 9 september 2019

Lees, lees, lees


In deze Week van het Schrijven blog 1 over schrijven.


Het gebeurt regelmatig dat iemand tegen me zegt: ‘Ik wil ook een boek schrijven.’ Moet je doen, zeg ik dan in gedachten. Laat ze alsjeblieft hun droom najagen. Ik ben niet zo beducht voor nog meer concurrentie.
Waarschijnlijk verkijken veel mensen zich op het vak van schrijver, want een vak is het. Het is meer dan ontspannen op een plek mijmeren of je fantasie haar gang laten gaan. Je moet er wel wat voor doen. Schrappen, redigeren, lezen, veel lezen.

Soms zeggen die mensen er nog bij dat ze hun vervelende baan graag inwisselen voor die van schrijver. Waar willen ze dan van leven? Niet elke schrijver, bijna geen zelfs, kan bestaan van louter het schrijven. Maar dat is allemaal sombere praat. Schrijver zijn is immers een prachtig vak. Dat ervaar ik na ongeveer 30 jaar nog steeds.

Toch bekruipt me af en toe de gedachte dat mensen liever willen schrijven dan lezen. ‘Ik wil me niet laten beïnvloeden door andere schrijvers,’ is soms de redenering.

Met lezen breid je je woordenschat uit, je maakt kennis met andere stijlen, beeldspraak en structuur. Taalgevoel moet zich ontwikkelen, moet rijpen. De schrijver moet zich scherpen aan nog betere schrijvers. Als ik een goed boek lees, raak ik niet ontmoedigd. Integendeel, ik word juist gemotiveerder om mijn volgende boek nog beter te maken.

Schrijven is voor mij in al die jaren niet makkelijker geworden. Integendeel. Ik weet des te beter waar het mis kan gaan en hoe nauw het luistert.

Leg ik de lat te hoog? Nee, ik vind het zonde om mijn tijd te verspillen aan ‘Zo moet het maar goed zijn’-werk. Ik wil graag oud worden en zo lang als kan blijven schrijven. Maar ik ga ervan uit dat ik geen 30 schrijversjaren meer voor me heb liggen.

Lees ik dan boeken van andere schrijvers alleen als studiemateriaal? Kan ik nog wel onbevangen lezen?

Jazeker, ik laat me nog altijd meeslepen in een goed boek. Soms ga ik na waar en waarom ik het goed vind, zoals ik omgekeerd ook doe bij boeken die me tegenvallen.

Wil je serieus met schrijven bezig zijn: lees, lees, lees!





Van 8-15 september 2019 is de Week van het Schrijven met activiteiten in het hele land. Kijk op de website www.schrijvenonline.org



Tip: doe eens een schrijfcursus of workshop. Op Schrijvenonline.org vind je een overzicht.

Mijn eigen schrijfcursussen vind je bij Cursussen op mijn website: www.annievangansewinkel.nl



In 2013 schreef ik voor de Week van het Schrijven elke dag een blog over schrijven. Het overzicht met de links vind je hier: https://annievangansewinkel.blogspot.com/2016/09/week-van-het-schrijven-schrijfdokter.html

woensdag 4 september 2019

Thuis en het Roland Holsthuis

In 2009 en 2010 bracht ik een maand door in het schrijvershuis van Roland Holst in Bergen.
Het was heel anders dan mijn thuis in Wageningen. Dat is misschien ook wel een van de redenen dat ik graag werk in een schrijvershuis. Los van de comfortabele en vertrouwde omgeving kom ik tot nieuwe ideeën en werkwijzen.
Het Roland Holsthuis neemt in mijn schrijfverblijven een bijzondere plek in. De kleine villa aan de Nesdijk geeft zich niet heel gemakkelijk gewonnen. Er zweeft nog altijd iets rond van de illustere gasten die Adriaan Roland Holst ontving, de somberte waar hij soms aan leed, en daarna al die schrijvers die elkaar opvolgden sinds het Letterenfonds het huis tot schrijvershuis bestemde. Er is genoten, maar er is ook veel gezwoegd in dat huis. En zelf deed ik dat ook. Je hebt immers maar een maand, dus er moet gewerkt worden.
Het is geen geruststellend huis, het heeft ook wel iets spartaans. De steile trap, de zware deuren, en dan die wonderlijke spiegel in de slaapkamer. Ik weet niet of hij er nog steeds is. Maar er wás iets met die verweerde spiegel.
Tot mijn verbazing lees ik er niets over in het boek 'Thuis' van Pieter Hoexum, dat onlangs verscheen. Hij verbleef ook meerdere malen in het Roland Holsthuis. Het staat zelfs centraal in dit boek met als ondertitel 'Filosofische verkenningen van het alledaagse'.
Omdat ik het huis ken, was het zeker interessant om te lezen. Maar ook om met Pieter Hoexum te verkennen wat nu een thuis-gevoel is.
Onder het lezen opende ik de achterdeur, die eigenlijk voordeur is, liep ik allengs zekerder over de steile trap, stond ik weer in de royale badkamer met de beschutte douche. Zag ik weer de briefjes van  een zorgzame beheerdershand. De spiegeling van de terrasdeuren. Voelde ik opnieuw het soms wat unheimische gevoel 's avonds in mijn eentje in dat huis met zoveel historie.
Ik voelde me er thuis en ook weer niet. En dat is mooi, want anders had ik net zo goed thuis kunnen blijven.
Met al die herinneringen in mijn achterhoofd heb ik 'Thuis' van Pieter Hoexum gelezen. In zijn onderzoek naar het begrip Thuis komt hij niet tot een definitief antwoord - gelukkig maar -, zijn zoektocht is al interessant.
In een van de pogingen tot definitie slaat Hoexum de plank mis: 'Home is waar de wifi mij herkent' (illustratie p.104). Maar de wifi herkent mij ook bij vrienden en familie, zelfs in hotels  en al die andere plekken waar ik ooit gebruik maakte van de huiswifi.
Al met al was het leuk om dit boek te lezen. Zelf was ik de afgelopen tijd bezig met mijn kinderboek (10+) over heimwee, een pendant van thuis. Deze maand verschijnt 'Op reis met heimwee' bij uitgeverij De Eenhoorn.


Een van de blogs die ik schreef over het Roland Holst Huis

zondag 1 september 2019

Festival Veenhuizen

Wat was het weer geweldig: Festival Veenhuizen. Niet zomaar een klassiek muziekfestival. Je krijgt er de sfeer en de aansprekende panden van dit bijzondere gevangenisdorp bij, met gisteren als bonus stralend weer. Dat maakte het fietsen van de ene naar de andere locatie extra feestelijk.
Past. Smitslaan
Al vele jaren heeft Veenhuizen een bijzondere plek in mijn hart. Die betrokkenheid is alleen maar groter geworden sinds ik er in 2016 drie weken woonde en werkte in de pastorie, die toen schrijvershuis was. Gisteren moest ik natuurlijk ook nog even door de Pastoor Smitslaan fietsen, waar ik in die weken vaak doorheen wandelde. Zoete weemoed.



Veenhuizen is een dorp van contrasten. De twee gevangenissen Norgerhaven en Esserheem maken nog steeds deel uit van het dorpsgezicht. Maar ook veel andere panden bepalen het beeld van het dorp, waar vrijheid en opgesloten zijn sterk verbonden blijven. Dat voel ik vooral telkens als ik langs PI Esserheem fiets.
PI Esserheem



Klassieke muziek en verhalen staan centraal op het festival. Het was lastig kiezen. Het werd dit jaar: Cellist Leonard Besseling en verteller Nelle Raaphorst, in de cellengang van voormalige gevangenis De Rode Pannen.
Música Temprana speelde en zong oude muziek in de grote rk kerk. In 2016 was ik daar in mijn eentje en bekeek ik gefascineerd de kleurige plafondschildering die Gantzert maakte tijdens zijn periode van detentie.
Huijnen en Hopman op viool en accordeon, een niet voor de hand liggende combinatie. Tussendoor nog even bijpraten met collega Mariët Meester die ook deze keer weer literaire wandelingen op het kerkhof (het Vierde Gesticht) deed. Zij is geboren en getogen in Veenhuizen en schreef er meerdere boeken over. De mooie roman 'Hollands Siberië' bijvoorbeeld gaat over de pastorie en zijn bewoners, met name de pastoor. Mariët was destijds de initiatiefnemer en beheerder van het bezielde schrijvershuis dat helaas moest wijken voor antikraakbeheer.
En passant kreeg ik ook nog een vleug mee van de vrolijke muziek van Jong NBE dat een pop-up concert gaf in de Kunsttuin.
Tot slot van mijn festivaldag luisterde ik naar Caspar Vos (piano) en Mirjam van Hengel die een programma hadden over componist Frederic Mompou. Jammer genoeg had ik geen gelegenheid om nog bij het afsluitende avondconcert bij Coco Maria te zijn.

Veenhuizen is bijzonder en het Festival Veenhuizen past daar helemaal bij. Een ingetogen festival dat nog meer bekendheid verdient (maar zonder dat te veel bezoekers de sfeer aantasten). Als alles goed gaat, komt Veenhuizen met andere Koloniën van Weldadigheid volgend jaar op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Veenhuizen heeft met het Festival een extra troef. Erfgoed moet je levend houden.

Pastorie nu
Dat is nog een hele klus. Deze week kopte de Volkskrant nogal stoer dat Veenhuizen te koop staat, t.e.a.b. Dat was geen nieuws, want er wordt al lang gezocht naar een goede herbestemming voor al die panden die nu nog in het bezit zijn van de Rijksgebouwendienst.
Ik weet er alvast eentje: de pastorie kan een prachtig schrijvershuis worden. Voor mij en een aantal collega's heeft het zijn bestaansrecht al bewezen. Jezelf opsluiten om in vrijheid te schrijven. De paradox van Veenhuizen in literatuur vervat.
  
Tijdens de concerten binnen heb ik geen foto's gemaakt. Een mooie impressie mét foto's is te vinden op facebook van Festival Veenhuizen: Festival Veenhuizen op facebook

Blog over mijn schrijfverblijf in de pastorie van Veenhuizen

donderdag 25 juli 2019

Op reis met heimwee

Het is de tijd van vakantie, en soms ook van heimwee. Over dat laatste hebben we het meestal niet. Volwassenen zelden is mijn ervaring, maar ook kinderen hebben een zekere schroom om erover te praten.
Heimwee bij vertrek en soms bijna net zo hard bij thuiskomst. Ik ken dat wankelmoedige, vooruit: ook romantische, gevoel van missen en verlangen. (Het helpt me trouwens als schrijver, maar dat tussen haakjes.)

Ik deed de test en ik ben geen heimweewrak, hoor. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik die test wel zelf heb bedacht. Hij staat in mijn nieuwe kinderboek Op reis met heimwee. Een boek vol verhalen, weetjes, tips ... In september verschijnt het bij uitgeverij De Eenhoorn.
Soms heb ik last van heimwee, maar het belemmert me niet om de deur uit te gaan en te reizen. Ik schreef al vaker over heimwee, bijvoorbeeld in mijn prentenboek Logeerbeer. Ook in mijn gedichten of boeken als Stoerewatjeskamp, Papa zonder grenzen en Zeezucht speelt heimwee een rol.
Maar nu is er een heel boek over heimwee. Met ervaringen, verzonnen verhalen en gedichten maar ook met informatieve stukken. Over heimwee vroeger en nu, over hondenheimwee en kattenheimwee en over wat je beter niet kunt zeggen tegen iemand met heimwee. Geen loodzwaar probleemboek maar een praktisch boek waarbij de heerlijk luchtige illustraties van Richard Verschraagen mij in elk geval laten lachen.

Vorige week heb ik de laatste controle van de tekstproeven gedaan voordat het boek naar de drukker ging. Het staat aangekondigd in de nieuwe catalogus (zie afbeelding hierboven) van De Eenhoorn en vanaf september is het te koop en te leen.

Toen ik de afgelopen jaren werkte aan het boek wist ik nog niet dat Reizen dit jaar het thema zou worden van de Kinderboekenweek. Voor de Schrijverscentrale heb ik aan de hand van dit boek een speciaal programma bedacht dat ik op scholen en in bibliotheken breng.
Mijn speciale Kinderboekenweekprogramma vind je hier op de site van de Schrijverscentrale

Website uitgeverij De Eenhoorn