maandag 20 februari 2017

Schrijfbubbel

Een week lang zat ik in een schrijfbubbel. Ik genoot van geconcentreerd werken én van het permanente zicht op zee. Dat helpt. Voor de concentratie en de woorden die los van agenda en dagelijkse besognes stromen.
 

Een appartement aan de boulevard in Egmond aan Zee biedt mij de vertrouwdheid van een derde thuis (na woonplaats Wageningen en na Weert waar mijn wortels liggen). Mijn favoriete appartement met frontaal zicht op zee en vanuit het zijraam dat ook nog een blik op het dorp biedt. Al zeker twintig jaar kom ik er elk jaar wel een week. Het was nu voor het eerst dat ik uitbundige sneeuw meemaakte.
Zo'n tijdelijke woonplek waar ik blindelings de weg in de keuken vind. Waar ik al zoveel van de omgeving heb gezien dat niets hoeft. Waar alles hetzelfde en toch elke dag weer anders is.

Nu was ik er vooral om veel te schrijven. Mijn laatste schrijfretraite dateerde van maart vorig jaar toen ik drie weken in de pastorie van Veenhuizen verbleef, die toen nog schrijvershuis was. Ik was er met allerlei plannen en ideeën vertrokken, maar in de maanden die volgden, kwam ik er nauwelijks aan toe.

Een week is zo voorbij, maar toch was ik erg productief. Ik heb eindelijk de thriller voor volwassenen weer opgepakt waar ik met grote onderbrekingen aan werk. Daar heb ik twintig nieuwe pagina's voor geschreven, waardoor de vaart er nu hopelijk in zit. Het gegeven en de personages bleken toch te boeiend om ze een zachte dood te laten sterven. Het is per slot van rekening een thriller.

Ook heb ik een plan voor een veelomvattend boek verder uitgewerkt en ik wil dat voorleggen aan een uitgever. Ook heb ik research gedaan voor een biografisch verhaal dat misschien ook nog wel een autobiografische component krijgt. Dat klinkt allemaal behoorlijk vaag. Maar net als veel schrijvers huiver ik ervoor te veel los te laten over een prematuurtje.

Veel nieuwe ideeën voor boeken heb ik deze keer niet gekregen. Gelukkig maar misschien. Eerst maar eens wat afmaken.
Mijn schrijftijd is schaars naast creatieve cursussen, zakelijke schrijftrainingen en allerlei leuke samenwerkingsprojecten. Dat dwingt me tot selecteren waar ik mijn tijd aan besteed. Niet meer het tigste boek schrijven, maar alleen nog boeken waar mijn ziel en zaligheid in liggen.

Minder is meer. Dat komt ook terug in de gedachte die ik noteerde bij schelpen op het strand:

Vroeger nam ik schelpen mee naar huis
nu neem ik alleen de foto.
Ooit lukt het me ze gewoon te laten liggen
tot de zee ze weer meeneemt.   

dinsdag 14 februari 2017

Valentijnsdag

Met Valentijnsdag heb ik een haat-liefdeverhouding. De liefde verklaren, al dan niet anoniem, aan iemand op wie je al lang in stilte verliefd bent, dat bevalt mijn romantische inslag wel.
Maar minder goed verdraag ik het commerciële circus dat zich uit in een topomzet voor rozenkwekers, chocolaterieën en winkels met lingerie en frivolités.

Over de dramatische kant hebben we het liever niet. Van dat ene kind in de klas dat géén valentijnscadeau krijgt. Nog sneuer: kinderen die een valentijnskaart krijgen die ze zelf hebben verstuurd. Of trots een ontvangen cadeautje tonen, dat ze stiekem zelf hebben gekocht.
En van wie is die anonieme kaart? Speurend kijk je rond in de kennissenkring, van hem misschien. Of van hem? Toch hopelijk niet van hem?
En de ander, die had gehoopt dat eindelijk het signaal duidelijk zou zijn, blijft vergeefs wachten op een 'Ik ook van jou.'

Hoeveel harten worden er vandaag in het strand getekend? Hoeveel slotjes opgehangen op de Boulevard in Egmond aan Zee en op andere idyllische plekken in de wereld?
Zo'n slotje, - samen ophangen, sleutel weggooien en voor altijd verbonden - ik weet het niet. Liefde is niet vastkluisteren en verstarren in schijnzekerheid. Zeker, het is mooi wanneer het voor altijd is.
Maar een hart in het zand, of een teer hartvormig schelpje, spreekt mij meer aan. Realistischer ook, lijkt me. Het leven spoelt over de liefde heen, geeft er een andere vorm aan en zelfs als de liefde voorbij gaat, blijft er een zoete afdruk achter in je hart.


Eerdere blogs over Valentijnsdag:

Wachten op post 
Een man voor Juf
Valentijn




 

donderdag 2 februari 2017

Beatles-dag in Wageningen


Wie zaterdag in Wageningen was, kon er niet omheen: The Beatles. Het is dit jaar 50 jaar geleden dat het album Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band uitkwam.
Dat werd het thema van het Wageningse Amateurkunst Weekend (WAK).
Verenigingen, clubs, kunstenaars, winkels en culturele centra besteedden er op uiteenlopende manieren aandacht aan.
De oorspronkelijke albumhoes heeft als basis gediend voor de Wageningse versie die fotograaf Guy Ackermans heeft gecomponeerd.
Tout Wageningen - althans bijna - staat erop. V.l.n.r.? Het is een fraaie zoekplaat geworden.


Website 't Venster met meer foto's van Wageningers

https://wakwageningen.nl/

 

donderdag 26 januari 2017

Schrijversharten op Gedichtendag

Werksessie Schrijversharten vandaag
Met de Gedichtendag vandaag luiden Nederland en België de Poëzieweek in. Overal in het land zijn activiteiten.
Ook als Schrijversharten - waarin ik al twee jaar samenwerk met Laurens van der Zee en Martijn Adelmund - laten we deze Gedichtendag van ons horen. Vanmiddag kwamen we echter in een bijzondere samenstelling bij elkaar in Wageningen.
Schrijversharten kreeg namelijk voor 1 dag een 'ruilhart': Lara de Brito, anders wethouder van onder meer Cultuur. Vandaag ruilt Martijn Adelmund, stadsdichter van Wageningen, met haar. Hij neemt afspraken over van haar, en omgekeerd.

Laurens en ik hadden vanmiddag een aangename werksessie met Lara de Brito. We hebben inhoudelijk samen gewerkt aan gedichten en elkaar bijgepraat over lopende en komende activiteiten van Schrijversharten. In maart leveren we een bijdrage aan de theaterproductie Taboes van het Wagenings Werktheater en we doen mee aan de Culturele Ronde in april.
 
En vandaag vieren we Gedichtendag. Dat doen we op twitter met een zogenoemde flashmop, vanwege het thema Humor van deze Poëzieweek.
Ik vind dat zelf een lastig thema. Op het moment dat je een gedicht met humor aankondigt, verwachten mensen al gauw dat ze dubbel liggen van het lachen.
Dat gebeurt geenszins bij mijn gedichten. Laten we het erop houden dat ze in elk geval onder het schrijven een glimlach bij mij opwekken.
Laurens en ik zorgen er met onze tweets mede voor dat Gedichtendag al bijna de hele dag trending is op twitter.
Lara de Brito heeft zich serieus en met toewijding van haar taak gekweten. Haar gedichten zijn in elk geval ook te lezen op het facebook-account van Martijn Adelmund. Zij heeft dat namelijk voor een dag gekaapt.
En Martijn? Die is vandaag met heel andere zaken bezig. Volg hem op het twitter-account van Lara de Brito, want dat heeft hij gekaapt.
Schrijversharten twittert vanavond nog even voort. #flashmop #schrijversharten

http://www.poezieweek.com/ 

woensdag 4 januari 2017

Auto's

Ik las net een boek uit over auto's. Ja, auto's. Het liet me weer eens zien dat ik een boek ook om andere redenen boeiend kan vinden dan schrijfstijl, psychologisch inzicht en diepte.
Paardenkracht van Lars Mytting is geen hemelbestormend boek, maar ik zag het benzinestation annex garage zo voor me in de verlatenheid van Noorwegen. Bij het benzinestation lijkt de tijd stil te staan en dat kun je ook zeggen van de hoofdpersoon Erik Fyksens die zijn dagen vult met het rijdend houden van de auto's van zijn dorpsgenoten. Hij heeft van al die oldtimers elk mogelijk onderdeel op voorraad en anders vindt hij het wel op de sloperij. En als een onderdeel niet vervangbaar is, maakt hij wel iets op maat.
Naast zijn werk is er niet veel anders. Sinds zijn vriendin hem heeft verlaten is zijn woning steeds meer een verlengstuk van zijn garage geworden.
Ambities lijkt hij niet te hebben. Pas als er een nieuwe weg komt, schrikt hij een beetje wakker. Misschien moest hij maar eens mee met de moderne tijd. Maar hij wil geen concessies doen.
Over emoties denkt hij nauwelijks en praat hij al helemaal niet. Een echt mannenboek misschien, als dat al bestaat. Dat vind ik soms wel een verademing. Ik schreef eerder dit blog over mannenboeken, na het lezen van Ventoux van Bert Wagendorp.
Paardenkracht is het debuut van Lars Mytting dat onlangs in Nederland werd uitgebracht. Over zijn eerder verschenen boek Over de man en het hout schreef Bert Wagendorp: 'Door 'De man en het hout' krijg je opeens erg veel zin in een eigen bos om naar hartenlust in te kappen, zagen en kloven.'


Het boek Paardenkracht is doortrokken van olie- en benzinegeur. In het verhaal buitelen automerken en onderdelen als spruitstukken, carburateurs en aandrijfassen over elkaar. Ik zie het gereedschap en de blikken trommel met kogellagers zo voor me. Heerlijk vind ik dat.
En ik denk aan de garage thuis van mijn vader. Voor zijn werk was hij automonteur en ook voor hem liep werk en privé door elkaar. Je liet een familielid toch niet met een kapotte auto staan? Alleen even een rondje rijden en luisteren, zo suste hij mijn moeder die wilde voorkomen dat hij met zijn zondagse kleren onder de motorkap dook.
Een kapot onderdeel vervangen door een nieuw, dat was zijn eer te na. Er kon altijd wel iets gesoldeerd, gelast, gepopnageld worden. Ook op de sloperij kwam hij voor oude onderdelen.
Van mijn vaders technisch inzicht heb ik helaas niets in mijn genen meegekregen. Maar wel was ik vroeger geboeid door het mechaniek van auto's. Ik keek met hem mee naar 'Wereld op wielen' op tv met Fred van der Vlugt, de autotests, keek de autobladen in en bladerde zelfs in de ingewikkelde handboeken die hij bestudeerde.
Hij leerde veel meer uit de praktijk. Zo had hij zichzelf immers ook het vak van automonteur geleerd. Het begon met klooien aan brommertjes en uiteindelijk onderhield hij het hele wagenpark van de fabriek waar hij werkte: vrachtwagens, bestelbusjes, maar ook sportauto's van de directie.
Ongelooflijk knap, maar dat had ik destijds niet door.
Hij begreep destijds niet dat ik als meisje toch geïnteresseerd was in hoe een auto werkt. Pas veel later nam hij me mee de garage in om te laten zien welke auto hij onderhanden had en wat er aan mankeerde.
Mijn jongerenboek Sleutelen is indirect ook een eerbetoon aan mijn vader en zijn vakmanschap.

Bij het lezen van Paardenkracht telden voor mij dus andere dan literaire criteria om het boek te waarderen. Emotie, nostalgie, herinneringen oproepen met beelden, geluiden en geuren. Minstens zo waardevolle criteria bij het lezen van een boek.

Meer schrijven

Meer schrijven - het is niet echt een goed voornemen te noemen. Ik reserveer het immers niet alleen voor het begin van elk nieuw jaar. Het is eerder een doorlopende wens.
Maar het blijft lastig om er voldoende tijd voor vrij te maken. Gebrek aan ideeën, dat is het punt niet. Maar gebrek aan tijd, voldoende lege ruimte om te komen tot voorbij het vanzelfsprekende.
Er zijn ook nog zoveel andere fijne en nuttige bezigheden. Schrijfcursussen geven en zakelijke schrijftrainingen, bezoeken aan scholen en bibliotheken. En er is ook nog het 'gewone' leven met zijn lusten en lasten.

Ondanks al die verschillende werkactiviteiten voel ik me toch op de eerste plaats schrijver. Waarom komt schrijven dan zo vaak op de laatste plaats?
Voor de komende maanden heb ik in mijn agenda ferm een aantal schrijfweken geblokt. Dat helpt, een beetje. Ook probeer ik nog op een andere plek te gaan schrijven. Vorig jaar maart was ik in een schrijvershuis in Veenhuizen. Die ideeën schreeuwen om uitwerking.

Plannen genoeg voor dit jaar. In maart komt mijn nieuwe jongerenboek 'Vast' uit. Over het thema, kinderen van gedetineerde ouders, ben ik nog niet uitgeschreven. Ook is er die thriller, waarvan een aantal hoofdstukken klaar zijn. Het wordt wel weer eens tijd voor nieuw werk voor volwassenen.
Voor mijn samenwerking in Schrijversharten met Laurens van der Zee en Martijn Adelmund staan al enkele plannen op stapel. Ook verken ik een samenwerking met beeldend kunstenaars.
En ... en ..., en.
En ik wil meer focussen. Maar dat betekent dus keuzes maken. Enthousiasme is mijn valkuil.
Ik hoef geen helderziende gaven te hebben om nu al te voorspellen dat ik over een jaar weer een blog kan schrijven met de titel: Meer schrijven.


Hoe zit het met jouw goede voornemens?
Wil je ook meer schrijven of eens uitproberen of schrijven iets voor jou is? Een schrijfcursus kan helpen.
Zelf heb ik acht schriftelijke cursussen in mijn aanbod. Meer informatie vind je  hier.

Voor Etadoro heb ik een online cursus ontwikkeld die sinds december beschikbaar is. Zes lessen met video's, theorie, oefeningen en opdrachten.
Bekijk de video en download meteen vrijblijvend een proefles. Het cursusboek is nu tijdelijk gratis.

Ik wens je een goed (schrijf)jaar!

vrijdag 30 december 2016

Kwaadschiks

Goedschiks of kwaadschiks. Nou, in het leven van Nico Dorlas gebeurt zowat alles kwaadschiks. Dorlas is het hoofdpersonage in Kwaadschiks, de nieuwe roman van A.F.Th. van der Heijden, deel 6 van zijn mega-cyclus De Tandeloze Tijd.
Bij Van der Heijden is alles mega. De omvang van zijn boeken, het exuberante taalgebruik, de vele personages.
Ik hou niet eens van dikke boeken. En toch las ik deze Van der Heijden, maar liefst 1280 pagina's binnen 5 dagen uit. Meegesleept, zoals ook in zijn eerdere boeken. Ik ben geen hardcore fan van geweld in boeken en van uitvoerige beschrijvingen. Ook dit nieuwe boek tartte weer mijn leesvoorkeuren.
Als lezer wil ik de hoofdpersonages aardig vinden, me kunnen vereenzelvigen. Maar dat lukt bij Nico Dorlas met geen mogelijkheid. Even, bijna, als ik de kwetsbare puber zie die verleid wordt door de minnares van zijn vader. Maar later neemt hij excessief wraak.
Dorlas wappert verontschuldigend met een eerdere diagnose uit het Pieter Baan Centrum: hij is immers een theatrale narcist. Van der Heijden is als schrijver in de huid gekropen van dat onsympathieke personage die zichzelf als het middelpunt van de wereld ziet.
Geen enkele zelfreflectie heeft hij bij zijn eigen aandeel in het kwaad. Hij ziet zichzelf als held. Tegen het eind blijkt hij slechts een enorme loser te zijn die anderen meesleept in zijn val. Niets van al zijn plannen lukt. Brengt hem dat dan tot inkeer? Geenszins.
Hij blijft hopen op gratie, zodat hij daarna zijn boze plan eindelijk goed tot uitvoer kan brengen.
Van der Heijden dwingt bij mij bewondering af. Hij bouwt autonoom en eigenzinnig aan een oeuvre. Hij durft groot te denken, én hij voert zijn schrijfplannen nog uit ook.
Is er dan niets negatiefs te zeggen over het boek?
De schrijver maakt nergens aannemelijk waarom die vrouwen allemaal op Dorlas vielen, en vooral waarom ze bij hem bleven? Maar dat is vaak de crux bij huiselijk geweld.
Er was een fragment in het café waarbij een personage iets doorvertelt (was het Quist, Staf of Albert?) wat hij volgens mij niet gehoord kon hebben. Ik wilde terugbladeren, om de schrijver te betrappen op een fout. Had hij even het overzicht verloren in die veelheid van zijn boeken, personages en gebeurtenissen? Mijn reactie was echter vrijwel meteen: ach, laat maar. Het maakt niet uit. Normaal vind ik inconsistentie en ongeloofwaardigheid storende fouten van een schrijver, die daarvoor ook niet behoed is door een strenge redacteur.
Heel even zakte het verhaal voor mij in toen de rechercheurs Dorlas bijpraatten over wat er is gebeurd, terwijl je dat als lezer al lang weet. Maar hoeveel bladzijden had dat gescheeld? 10, 20 misschien.
En het laatste hoofdstuk als een soort epiloog. Tikkeltje mwah. Dat heeft dit boek niet nodig.

Het zij A.F.Th. van der Heijden allemaal vergeven.
Als je zo'n lezerservaring kunt opwekken, ben je een groot schrijver.