Een goede uitgever

 foto website De Eenhoorn 

Wat is voor mij een goede uitgever? Iemand die mijn boeken uitgeeft, is het voor de hand liggende antwoord. Maar het gaat om meer. Iemand die mijn boek met liefde en aandacht uitgeeft, maar ook iemand die het beste haalt uit mij als schrijver. Vorige week was ik in Gent bij de afscheidsbijeenkomst van Marita Vermeulen, uitgever bij De Eenhoorn. Ze gaat met pensioen en ik zal haar missen, want zij is zo'n uitgever.

Ruim dertig jaar geleden bij het begin van mijn loopbaan als schrijver trof ik tot mijn geluk meteen goede uitgevers bij uitgeverij Elzenga, destijds een fonds van Zwijsen: Richard van de Waarsenburg en Robert Francissen. Een soepele introductie in boekenland (schrijf je in bij stichting Lira voor de leenvergoeding was een van hun tips), gedegen redactie en begeleiding, stimuleren tot nog beter.
Toen ik een keer de eerste hoofdstukken van een nieuw jeugdboek instuurde, zei Richard: 'Het is wel goed, maar jij kunt beter.' Slechts één minuut was ik teleurgesteld. Ik heb het hele idee aan de kant geschoven en een totaal ander boek geschreven, dat meteen goed viel.
Ooit verzuchtte ik tegen hem: 'Ik wil weer iets heel anders schrijven, maar ik weet niet wat.' 'Ik denk dat jij goed een thriller kunt schrijven,' opperde hij. Nooit bij stilgestaan, ik las zulke boeken zelf niet eens (te eng). Ook daar begeleidde hij mij bij en wat een fijn genre, zo ontdekte ik.

De uitgeverswereld is danig veranderd in de afgelopen decennia en vaak is er geen ruimte meer voor zo'n persoonlijke begeleiding. Commerciële haalbaarheid is soms het belangrijkste selectiecriterium.
En dan is er ook nog mijn behoefte aan uitproberen, werken in meer genres, voor verschillende leeftijden en doelgroepen. Het is misschien niet handig, maar het hoort bij mij.
Later zei een uitgever ooit: 'Wij vinden je marketing-technisch moeilijk te plaatsen.' Leuk, dacht ik, maar het was niet bedoeld als compliment maar als complicatie.

Bij De Eenhoorn kan ik die behoefte wel volledig uitleven. Uitgever Marita Vermeulen heeft dat alleen maar gestimuleerd. Ze dacht mee met mijn soms nog vage ideeën. Ooit zei ze: 'Ik zie de vorm nog niet voor dit boek.' Maar ze bleef erover nadenken.
Van haar leerde ik echt hoe woord, beeld en vormgeving verweven zijn en elkaar versterken.
Inmiddels verschenen vijf boeken van mij bij De Eenhoorn. In 2008 kwam er mijn eerste boek 'Papa zonder grenzen' uit en vervolgens het prentenboek 'Logeerbeer', nooit gedacht dat ik ook een prentenboek zou schrijven. Uitgerekend dit boek bracht het tot een vertaling in het Chinees. Boeken van De Eenhoorn worden wereldwijd vertaald. En gewaardeerd.

De zorgvuldige en eigenzinnige vormgeving is voor mij een van de redenen om  mijn boeken juist bij De Eenhoorn onder te brengen. Het is niet verwonderlijk dat deze kleine zelfstandige uitgeverij het al meer dan 25 jaar weet te redden - en veel meer dan dat - in de woelige uitgeverswereld waar schaalvergroting en verdwijnende fondsen aan de orde van de dag zijn.

Marita Vermeulen heeft in de 18 jaar dat ze voor De Eenhoorn werkte bijna 1000 boeken uitgebracht. De uitgeverij heeft al heel lang als motto dat zij buiten de lijntjes kleurt en Marita draagt dat uit in wie ze is.

Op haar afscheidsreceptie waren naast haar collega's (hartverwarmend te zien hoe hecht en gedreven het team is!) schrijvers en illustratoren die ook een bijdrage leverden aan een speciale tentoonstelling voor Marita. Een terecht eerbetoon aan een goede uitgever.
Wij als makers hebben veel aan haar te danken. En de lezers van al die mooie boeken natuurlijk ook. 

Website uitgeverij De Eenhoorn

Op reis met heimwee

Het is de tijd van vakantie, en soms ook van heimwee. Over dat laatste hebben we het meestal niet. Volwassenen zelden is mijn ervaring, maar ook kinderen hebben een zekere schroom om erover te praten.
Heimwee bij vertrek en soms bijna net zo hard bij thuiskomst. Ik ken dat wankelmoedige, vooruit: ook romantische, gevoel van missen en verlangen. (Het helpt me trouwens als schrijver, maar dat tussen haakjes.)

Ik deed de test en ik ben geen heimweewrak, hoor. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik die test wel zelf heb bedacht. Hij staat in mijn nieuwe kinderboek Op reis met heimwee. Een boek vol verhalen, weetjes, tips ... In september verschijnt het bij uitgeverij De Eenhoorn.
Soms heb ik last van heimwee, maar het belemmert me niet om de deur uit te gaan en te reizen. Ik schreef al vaker over heimwee, bijvoorbeeld in mijn prentenboek Logeerbeer. Ook in mijn gedichten of boeken als Stoerewatjeskamp, Papa zonder grenzen en Zeezucht speelt heimwee een rol.
Maar nu is er een heel boek over heimwee. Met ervaringen, verzonnen verhalen en gedichten maar ook met informatieve stukken. Over heimwee vroeger en nu, over hondenheimwee en kattenheimwee en over wat je beter niet kunt zeggen tegen iemand met heimwee. Geen loodzwaar probleemboek maar een praktisch boek waarbij de heerlijk luchtige illustraties van Richard Verschraagen mij in elk geval laten lachen.

Vorige week heb ik de laatste controle van de tekstproeven gedaan voordat het boek naar de drukker ging. Het staat aangekondigd in de nieuwe catalogus (zie afbeelding hierboven) van De Eenhoorn en vanaf september is het te koop en te leen.

Toen ik de afgelopen jaren werkte aan het boek wist ik nog niet dat Reizen dit jaar het thema zou worden van de Kinderboekenweek. Voor de Schrijverscentrale heb ik aan de hand van dit boek een speciaal programma bedacht dat ik op scholen en in bibliotheken breng.
Mijn speciale Kinderboekenweekprogramma vind je hier op de site van de Schrijverscentrale. 

Website uitgeverij De Eenhoorn

Een boek voor jou

Deze maanden bezoeken ongeveer 100 schrijvers en illustratoren AZC's in heel Nederland. Daarbij laten ze de kinderen kennismaken met hun werk en met boeken in het algemeen. Dat doen ze in het kader van het project 'Een boek voor jou'.
Marit Törnqvist nam het initiatief voor dit prachtige project dat uitgebreid weerklank vond bij uitgeverijen, IBBY Nederland, schrijvers en illustratoren.
Behalve deze bezoeken op AZC's en de scholen daar krijgen 5000 Arabisch sprekende kinderen onder de vluchtelingen het boek 'Een boek voor jou'. Toen ik het fraai uitgevoerde exemplaar in handen kreeg, besefte ik even hoe het is als je totaal niets kunt lezen. Ik opende het boek dus ook achterstevoren. De illustraties ogen wel vertrouwd.
In het boek maken de kinderen in hun eigen taal kennis met bv. Jip en Janneke, Kikker en Meester Jaap. Zo krijgen zij toegang tot het werk van onder meer Joke van Leeuwen, Paul van Loon, Toon Tellegen, Charlotte Dematons en Marit Törnqvist. Een mooi welkomstcadeau dat de weg opent voor boeken in die vreemde taal, het Nederlands.


Woensdag bezocht ik de school van het AZC in mijn woonplaats Wageningen. In het algemeen blijven de gezinnen hier maar kort voordat ze naar een andere opvanglocatie gaan. De leerkrachten proberen hen in die luttele weken toch zoveel mogelijk bij te brengen. Vaak zijn de kinderen daarvoor al een hele tijd niet meer naar school geweest. De school ziet boeken ook als een belangrijk middel. Zelfs de kleintjes van de onderbouw pakken elke dag even een boekje, ook al kunnen ze nog niet lezen.

Voor de jongste kinderen las ik voor uit mijn prentenboek Logeerbeer aan de hand van grote vertelplaten. Aanwijzen, handen en voeten soms, dan kom je een heel eind. Ze zaten geboeid te luisteren naar het verhaal over logeerbeer Knoef die heimwee heeft.
Heimwee. Naar thuis. Ik besefte terdege hoe thuis een absoluut niet vanzelfsprekend begrip is bij deze kinderen.
In de bovenbouw vertelde ik onder meer over mijn boeken Stijn Klein, De Superhoofdprijs en Deze schelp verdient een kistje.

Dat laatste boek gaat over Veerle die bij haar opa aan zee woont. Bij een eerder schoolbezoek aan vluchtelingenkinderen realiseerde ik me te laat dat de zee voor een aantal van hen een negatieve bijklank heeft. Voor de kinderen die over zee naar Europa zijn gevlucht.
Toch had ik besloten om het nu ook weer over de liefde van Veerle voor de zee te hebben. Zoals de zee ook mijn geliefde plek is, want zo'n positieve betekenis kan de zee ook hebben.
Ik gaf ook een korte workshop waarbij de kinderen vanuit het woord 'zon' associeerden. Heerlijk om te zien dat ze zo vrij en speels mee verzonnen.
Natuurlijk hadden we het nog even over hoe het is om schrijver te zijn. Een meisje vertelde dat ze het verhaal over haar familie had opgeschreven. Maar helaas was ze het schriftje kwijtgeraakt. Iedereen raakt wel eens wat kwijt, maar ik ben bang dat het ergens in de vlucht verloren is gegaan.
En er was een jongen die graag schreef. Na afloop hoorde ik dat hij diezelfde dag al aan een boek begonnen was.
Ik was onder de indruk bij mijn bezoek. Ik geef het je te doen: zo jong nog en na een vlucht uit de vertrouwde maar vaak gevaarlijke omgeving terechtkomen op een AZC. Onzekerheid over waar je over enkele maanden zult zijn. En dan toch gemotiveerd zijn om te leren en er iets van te maken. Verbluffend hoeveel ze op school in korte tijd leren. Sterke en leergierige kinderen zijn het.

Een boek voor jou is een geweldig project. Het laat zien dat in een nieuw land onderwijs, de taal én boeken de sleutel zijn tot een nieuw leven.

Een boek voor jou - facebook 
Een boek voor jou - website IBBY

Binnenkijken in Roland Holst Huis

Binnenkijken in het Roland Holst Huis in Bergen? Dat kan zelden in dit bijzondere schrijvershuis, waar elke maand een andere schrijver werkt. Maar zondag 30 oktober is er open huis.
Zelf werkte ik er twee keer een maand: in april 2009 en november 2010. Mijn verblijf leverde vooral intensieve schrijftijd op en veel ideeën. Dat resulteerde uiteindelijk in drie boeken: Logeerbeer, Deze schelp verdient een kistje en Niemandsdochters.

Ben je schrijver en denk je erover ook een verblijf aan te vragen in het Roland Holst Huis?
Of ben je gewoon benieuwd hoe het huis van de dichter Adriaan Roland Holst er van binnen uitziet?
Tussen 11 en 17 uur stelt het Letterenfonds het huis aan de Nesdijk 7 open.
 

Website Letterenfonds over open dag Roland Holst Huis

Blog terugblik verblijf november 2010
Blog nov. 2010 schrijven over schrijven

Schoolbezoek in Stockholm

De Kinderboekenweek is elk jaar een feest voor lezers en schrijvers. Dit jaar was voor mij bijzonder omdat ik naast twee leuke dagen in de bibliotheek van Twello ook een school in het buitenland bezocht.
Het begon allemaal begin september met een mailtje dat als onderwerp had: Stockholm. Nieuwsgierig opende ik het. Ik kende niets of niemand in Stockholm.
Of ik op de Culturele Dag tijdens de Kinderboekenweek de Nederlandse school in Stockholm wilde bezoeken.
Dat wilde ik wel. Ik was nog nooit ten noorden van Nederland geweest. Het leek me leuk een kleine bijdrage te leveren aan de taal en cultuur van Nederlandse kinderen die, tijdelijk of permanent, in Zweden wonen.

Het werd een bijzonder feestelijke ontmoeting.
Op zaterdagochtend 15 oktober kreeg ik achtereenvolgens alle groepen voor mijn neus. Vanaf groep 1 en 2 tot en met de leerlingen van het voortgezet onderwijs.
Voor elke groep had ik een eigen programma bedacht. 

Voorlezen, vragen beantwoorden en laten zien hoe ik mijn boeken schrijf. De leerlingen waren aandachtig en leergierig, de kleuters deden goed mee met mijn prentenboek Logeerbeer.
De leerlingen van groep 7 en 8 en het voortgezet onderwijs hadden bovendien van tevoren een schrijfopdracht gemaakt, gebaseerd op het thema van de kinderboekenweek: oma's en opa's. Ik heb met veel plezier al hun verhalen gelezen en van een korte reactie voorzien. Herinneringen aan oma's en opa's, fantasieverhalen, spannend, ontroerend, lief.

De avond van tevoren heb ik aan een aantal ouders een schrijfworkshop gegeven. Het was een aangename opmaat tot het feestelijke schoolbezoek.
Ik vind het altijd fijn mijn lezers te ontmoeten, maar de Nederlandse school in Stockholm heeft daar een extra dimensie aan gegeven.





Facebook - Nederlandse school Stockholm 

 

Wat wordt de titel?

Hoe vind je de beste titel voor een nieuw boek? Het blijft een spannend proces samen met de uitgeverij. Volgens de meeste contracten heeft de uitgeverij zelfs het laatste woord bij de keuze. Maar als schrijver heb ik wel degelijk inbreng.
Als ik aan een boek begin, geef ik het een werktitel. Soms blijft die uiteindelijk ook zo, bv. bij Stijn Klein en Logeerbeer. Soms is het boek al af en ben ik er nóg niet uit. Dan ben ik heel blij met een goed idee van de uitgever, zoals bij Niemandsdochters.

Mijn eerstvolgende boek heeft als werktitel Vast en de komende maanden ga ik het schrijven. Net als Zat, Sleutelen en Vreemdgaan is het voor de serie Thuisfront van Uitgeverij Eenvoudig Communiceren. Boeken voor 12+'ers die moeite hebben met lezen, een doelgroep die me na aan het hart ligt.

Voor het boek 'Vast' deed ik in maart alvast research in gevangenis Esserheem tijdens mijn schrijfretraite in Veenhuizen. 
De uitgeverij heeft nu een wedstrijd voor jongeren uitgeschreven om een goede titel te bedenken voor mijn nieuwe boek.
In de nieuwe catalogus 2016-2017 staat er meer over te lezen op bladzijde 15.
Ik ben heel benieuwd naar de ideeën! 

Was ich noch zu sagen hätte ...

Zaterdag 12 maart traden we als Schrijversharten met veel plezier op in Cultura/bibliotheek van Ede. We lazen voor en deden een korte Proust-vragensessie.
Het Boekenweekthema is dit jaar Duitsland (Was ich noch zu sagen hätte). Daarom hielden Martijn Adelmund, Laurens van der Zee en ik ook een persoonlijk praatje over onze band met Duitsland en wat die eventueel voor ons schrijven betekent.
Dit was mijn tekst:
 

Ik kom niet vaak in Duitsland, maar de eerste en laatste keer herinner ik me nog goed. De laatste keer was vorig jaar toen ik voor Käthe Kollwitz afreisde naar haar museum in Keulen.

De eerste keer behoort tot een van mijn vroegste herinneringen, jaren 50. Trein en vervolgens tram of bus? Een roomse reis in elk geval: vanuit Midden-Limburg naar Kerkrade waar een tante van mijn moeder in het klooster van Rolduc zat. Op de een of andere manier kwamen we in een grensgebied terecht, misschien wel de Nieuwstraat/Neustrasse. Als er geen mannen in uniformen en een controle was geweest, had ik het me waarschijnlijk niet eens meer herinnerd. Maar er was nu iets spannends. Was het toen dat ontdekt werd dat mijn moeder zelf maar een van de kinderen had bijgeschreven in haar paspoort?

Had ze er geen idee van of had ze geen tijd om dat via de bevoegde instanties te regelen?

In Limburg stond vaak de tv op een Duitse zender en mijn passieve Duits is dus heel behoorlijk. Maar ondanks een degelijke MMS-opleiding met veel aandacht voor de talen durf ik nauwelijks Duits te spreken. Op diezelfde MMS hadden we een indrukwekkende leeslijst. Ik herinner me vooral ‘Die Schachnovelle’ van Stefan Zweig. Gevangen zitten en om niet dood te gaan van verveling  of gek te worden schaakpartijen in je hoofd spelen. Immers ‘Gedanken sind frei’.

Ook ‘Die Verwandlung’ van Franz Kafka maakte veel indruk op me. Het zal je maar gebeuren dat je op een dag jezelf terugvindt als insect.

Was het door die invloed dat een van mijn vroegste verhalen ging over een dag waarop het niet meer licht werd? Het zal je maar gebeuren.

Over mijn eigen werk gesproken. Van mijn ongeveer 30 boeken is er slechts eentje vertaald: Logeerbeer, in het Chinees. Maar veel eerder had er al een vertaald kunnen zijn, als …

Mijn tweede kinderboek ‘Kopje-onder’ was net uit in 1993 toen mijn uitgever na de boekenbeurs van Frankfurt enthousiast belde. Een Duitse uitgeverij had de rechten gekocht. Internationaal succes lonkte in de verte, maar het leek me nog mooier om straks de Duitse versie in handen te houden. Zou het ‘Köpfchen-unter’ of zoiets heten? Helaas, de Duitse uitgeverij stopte ermee.  Ik had wel de rechtenvergoeding gekregen, maar ik had toch liever dat boek in mijn kast gehad.

Lang geleden las ik, in het Duits zelfs, ‘Die unendliche Geschichte’ van Michael Ende.

Sindsdien lees ik af en toe nog een boek in vertaling. Bijzonder vond ik ‘Axolotl Roadkill’ van Helene Hegemann, een inkijk in een heel andere wereld. Generatie Nix in Berlijn, over een jongere die zich niet weet te hechten.

Maar het meest fascinerend vond ik  Ademschommel (Atemschaukel) van Herta Müller.

Als welvarende westerling kan ik me natuurlijk geen flauwe voorstelling maken van honger, maar Herta Müller is het gelukt dat even voelbaar te maken. Dat holle gevoel in je maag. Hoe het is om gras te eten.

Je wilt het niet, maar het moet. De levensdrang is groter dan de afkeer. Je wilt niet gruwelijk dood zoals de mensen om je heen.

Ik zag vorig jaar een boeiende documentaire over Herta Müller. Zij lijdt nog steeds van de onderdrukking en ontberingen in het verleden. Voor haar is schrijven herbeleven en dus telkens opnieuw lijden en het putte haar uit.

Dat schrijven zo pijn kan doen. En dat je het dan toch doet. Omdat het niet anders kan. Misschien ook omdat de wereld het moet weten. Zoals die welvarende vrouw als ik in Nederland die nooit honger en onderdrukking heeft gekend.  En die huivert onder het lezen.

Dat is waar goede boeken toe in staat zijn.

Foto's: Martijn Adelmund

Blog Käthe Kollwitz Museum

Niemandsdochters - voorproefje

Mijn nieuwe boek Niemandsdochters verschijnt deze maand bij uitgeverij De Eenhoorn. Dit boek voor jongeren gaat over Chantal en Ange die in hetzelfde pleeggezin terechtkomen. Ze begrijpen elkaar totaal niet en hebben ook niets gemeen, althans dat denken ze.
Op de homepage van De Eenhoorn is nu al een voorpublicatie van twee hoofdstukken te lezen.

Begin april is in Bologna de jaarlijkse internationale kinderboekenbeurs. Niemandsdochters gaat mee met de uitgever en in de catalogus van De Eenhoorn voor Bologna staat het op p. 10 als Nobody's daughter. En nu maar hopen dat een buitenlandse uitgever enthousiast wordt voor een vertaling. Hoe blij was ik toen ik hoorde dat mijn prentenboek Logeerbeer in het Chinees werd vertaald.
Ook Deze schelp verdient een kistje, mijn kinderboek van vorig jaar bij De Eenhoorn gaat mee naar Bologna (catalogus p. 16) 

Logeerbeer in China

Het is dan toch zo ver: Logeerbeer is te koop in China!
Mijn prentenboek waarvoor Elisah De Bruycker de prachtige tekeningen maakte, is verschenen.
Uitgeverij De Eenhoorn had me in 2013 al bericht dat zij de vertaalrechten had verkocht aan de Chinese uitgeverij Petrel Publishing House en toen begon het wachten.

Vreemd genoeg was het toch een grote verrassing toen ik het boek deze week werkelijk in handen hield. Zo vertrouwd, en toch ook zo vreemd. De tekeningen zijn hetzelfde als van het boek dat in 2012 verscheen. Maar ik kan er geen letter, geen karakter beter gezegd, van lezen. De vertaling is van Sun Yuan.

Overigens staat er op de achterflap ook een tekst in het Engels door Koen Van Bockstal, directeur van het Vlaams Fonds voor de Letteren. Hij uit lovende woorden voor de verbeelders in woord en illustraties en een compliment voor de uitgever met lef.

Bijzondere gedachte dat kindertjes in China nu voorgelezen kunnen worden uit mijn Logeerbeer.



Eerder blog: Logeerbeer gaat naar China

Uitgeverij De Eenhoorn besteedt er op facebook ook aandacht aan
 

Trouwe lezers

Je zou het bijna vergeten bij alle ellende-berichten uit de boekenwereld: dat schrijven een prachtig vak is. Alleen al de gedachte dat op dit moment een kind of volwassene ergens in Nederland of Vlaanderen een boek van mij zit te lezen.

Toch nog, ondanks dat er steeds minder boeken worden gelezen, gekocht en ook minder geleend. Bibliotheken hebben minder budget of sluiten complete vestigingen, dus er komen minder boeken in de uitleen.
In Nederland zorgt de stichting Lira voor het incasseren en verdelen van leengelden. Die leenvergoeding komt elk jaar in december binnen bij schrijvers. In het verleden hadden we het onder collega's wel eens over het goudschip dat dan binnenvoer. Relatief gezien, want de meeste schrijvers halen geen riant inkomen uit hun vak.
In 1992 verscheen mijn eerste boek 'Reisgenoten gezocht' en daarna volgden er nog ongeveer 25. Zolang bibliotheken een boek in hun collectie hebben én uitlenen, krijg je daar als schrijver dus geld voor. Als ik het goed heb, is dat ongeveer een dubbeltje per uitlening. Bij grote aantallen en veel boeken tikt dat leuk aan.
De afgelopen jaren heb ik, maar ook mijn collega's, het goudschip zien afbladderen en zeker de laatste jaren werd de vracht telkens 25% minder. Van een substantiële inkomstenpost dreigt het te krimpen tot een speelgoedboot. Niet zeewaardig meer, eerder een aardigheidje, maar evenzeer van harte welkom. Het is niet anders, het boekenvak verkeert nu eenmaal in zwaar weer en de meeste schrijvers zitten in hetzelfde schuitje, om te vissen in dezelfde, steeds kleinere vijver.
Maar laat ik ophouden met mijn schipbreuk lijdende beeldspraak.

Collega Marcel van Driel schreef het blog 'Wat je aandacht geeft groeit'. Het biedt troost en herkenning.
Ook ik wil vooral kijken naar de positieve dingen in het vak. Als ik me laat verlammen door de paniek die soms toeslaat, kan ik niet meer schrijven.
Laat ik bijvoorbeeld kijken naar de enthousiaste kinderen tijdens mijn schoolbezoeken, en geraakt worden door mails van lezers die iets herkennen in een boek.
Ik neem het overzicht van mijn leenvergoeding erbij en kijk voorbij het bedrag onder de streep. Dan krijg ik een ander beeld. Van bibliotheken die zuinig (moeten) zijn op hun collectie, die ook boeken beschikbaar houden die geen uitleentoppers zijn. Op de lijst zie ik dat ook mijn oude boeken nog steeds geleend worden. Trouwe lezers, die niet alleen de bestsellers willen lezen.
Mijn meest uitgeleende boek in 2013 is nog steeds 'Eén meisje, twee jongens', een 12+boek uit 2005. Dat mijn prentenboek Logeerbeer uit 2012 op nummer 2 staat is minder vreemd.
 
Maar de trouw van bibliotheken en lezers gaat verder terug. Op 3. Kampioen Superbraaf (2004), 4. De Superhoofdprijs (1996 en remake 2009), 5. Zat (2010) 6. Stoerewatjeskamp (2010).
Zelfs mijn tweede boek 'Kopje-onder' uit 1993 is nog 21 keer uitgeleend. Alleen mijn eerste 'Reisgenoten gezocht' (1992) is dit jaar voor het eerst niet meer uitgeleend. Maar vorig jaar had het boek toch nog 1 lener.

Dank aan Lira, maar dank vooral aan al die trouwe lezers en ook aan de bibliotheken die onze schat bewaren die cultuurgoed heet.

http://annievangansewinkel.nl/boeken.cfm 
 

Centraal Boekhuis

Waar zouden míjn boeken liggen?
Ik wist dat het een naïeve en belachelijke vraag was, maar toch dook die nieuwsgierigheid even op. Alsof ergens op een lopende band ineens 'Logeerbeer' of een van mijn thrillers in het oog zou springen.
Donderdag bracht ik een bezoek aan het Centraal Boekhuis in Culemborg, als excursie van de Volksuniversiteit Wageningen. Eindelijk de gelegenheid om te zien waar praktisch de hele voorraad (nog) onverkochte boeken ligt opgeslagen, en dus ook die van mij.
Met de getallen die onze rondleider noemde, duizelde het me al gauw. Het bedrijf is de schakel tussen uitgeverijen en boekhandels en particulieren. Veertig miljoen boeken heeft het Centraal Boekhuis op voorraad en vandaaruit gaan ze naar boekwinkels en ook rechtstreeks naar particulieren die via internet hebben besteld.
Overigens heet het bedrijf tegenwoordig CB want naast opslag en vervoer van boeken waarmee het in de 19e eeuw begon, is er nu ook een kledingtak en een 'healthcare'-afdeling.
Ook bij CB laat de teruggang van het papieren boek zich zien. Uit de grote gevelafbeelding dachten we op te maken dat het boek bijna wat achteloos werd losgelaten. Niet echt een aandachtig lezertje, maar de afbeelding blijkt al van lang voor de terugloop te dateren.
De rondleider zei terecht dat er in ons land meer wordt gelezen dan ooit, alleen neemt dat lezen tegenwoordig steeds meer andere vormen aan.

Bij het CB is alles groot. Het hart van de opslag bestaat uit onmetelijk hoge stellingen waartussen machines manoeuvreren die de pallets even meenemen om er de bestelde boeken uit te halen.

'Kleine' magazijn

Een iets menselijker maat is er bij het kleinere magazijn waar medewerkers op een karretje razendsnel de bestellingen verzamelen uit vakjes. Via lopende banden stoppen verderop in het bedrijf mensen bestellingen voor elke boekhandel afzonderlijk in dozen.
Voor de internetbestellingen aan particulieren komen er nauwelijks meer mensen aan te pas: doosje passeert, bestelbon glijdt op de bodem, folder erbij en even later het bestelde boek.

Het mag duidelijk zijn: de streepjescode is van doorslaggevend belang. Een misser met een streepje en je krijgt het verkeerde boek in huis of de foutieve rekening, of het wordt elders bezorgd.

Als je via internet boeken bestelt, kun je die als cadeau naar iemand laten versturen. De rollen kleurig inpakpapier deden aandoenlijk kleinschalig en persoonlijk aan tussen al die geautomatiseerde grootheden.

Van mijn 25 boeken is niet alles meer nieuw leverbaar en alleen nieuwe boeken liggen bij het CB. De boeken die nog regelmatig worden verkocht, verblijven in het grote hoofdgebouw, de minder verkochte aan de overkant. We hoorden dat daar soms wel eens een dag helemaal geen enkel boek wordt opgehaald. Treurig lot. Misschien maar goed ook dat ik niet weet waar mijn boeken precies liggen.
Mijn e-book Zeezucht dat onder meer via Kobo wordt verkocht, is opgeslagen op computers bij het CB.
Het hoofdgebouw is onderkelderd met een soort zwembad en voorzien van megasprinklers. Je moet er niet aan denken dat er een fatale brand uitbreekt, want dan zou in een klap praktisch de boekenvoorraad van ons land vernietigd worden.

Het tv-programma Het Klokhuis heeft een kort filmpje dat mooi laat zien hoe de weg van het boek loopt: Filmpje over het Centraal Boekhuis

Logeerbeer in de klas

Na Logeerbeer het prentenboek, het liedje, de kamishibai, en de postkaart is er nu ook Logeerbeer, de lesbrief.
Leerkrachten, maar ook ouders, kunnen op de site van uitgeverij De Eenhoorn gratis de lesbrief downloaden. Met bv. telopdrachten, knutseltips en andere ideeën. Op de kleurplaten kunnen de kinderen zelf de prachtige tekeningen van Elisah De Bruycker opnieuw tot leven brengen.
Erg leuk om te zien tot welke activiteiten mijn boek Logeerbeer kan leiden, zoals pannenkoeken bakken, een dag- en nachtkalender maken en een fluisterspelletje.

Lessuggesties van uitgeverij De Eenhoorn (Logeerbeer, prentenboek 3+) 
Logeerbeer 
Eerder blog: Logeerbeer gaat naar China 

Logeerbeer in China

Logeerbeer op tweede plank, vierde van rechts

De afgelopen dagen was uitgeverij De Eenhoorn in China op de Beijing Book Fair. Ik wist al dat Petrel Publishing House de vertaalrechten had gekocht van mijn prentenboek Logeerbeer (met illustraties van Elisah De Bruycker).


Zojuist zie ik op de Facebook-pagina van De Eenhoorn foto's van de beurs. Daarbij is onder meer een foto van de stand van de uitgeverij.
Maar tot mijn grote verrassing zie ik op een plank tussen andere Eenhoorn-boeken ook mijn Logeerbeer staan. In het Chinees.
Ik vermoed dat het nog maar een dummy is, maar toch wordt de Chinese versie zo al iets tastbaarder.
Ik kijk ernaar uit!

Eerder blog: Logeerbeer gaat naar China
Nieuwsitem VRT over Vlaamse illustratoren en uitgeverijen op de Boekenbeurs in Beijing

September, Logeerbeer op de kalender

Na een schier eindeloze zomer is het nu september, en het weer laat vandaag niet na dat te benadrukken.

Toch sloeg ik vanmorgen met plezier de bladzijde om van de kalender op mijn bureau. Tadaa!
Na Logeerbeer, het boek, het liedje, de postkaart, de kamishibai-vertelplaten en binnenkort in het Chinees, nu: Logeerbeer, de kalender.

Ho, geen complete Logeerbeer-kalender, maar wel een van de bijzondere tekeningen van Elisah De Bruycker uit het prentenboek.
Nog een hele maand om ervan te genieten. Hoogstens jammer dat september slechts 30 dagen telt.

Logeerbeer op mijn website 
Eerdere blogs over Logeerbeer 
 

Logeerbeer gaat naar China

Logeerbeer gaat naar China!

Gisteren hoorde ik van uitgeverij De Eenhoorn dat zij de rechten heeft verkocht aan Petrel Publishing House.

Ik ben heel blij dat mijn prentenboek met de prachtige tekeningen van Elisah De Bruycker de wijde wereld in gaat.

Wanneer het precies uitkomt, is nog niet bekend. Eind augustus is de Beijing Book Fair. Het zou mooi zijn als de Chinese Logeerbeer daar al te zien is.

Website De Eenhoorn (pagina verkochte rechten)

Beijing Book Fair 2013

Eerdere blogs over Logeerbeer, het liedje, de kamishibai, in de cloud en de postkaart

Logeerbeer als postkaart

Na Logeerbeer, het boek, het liedje, de kamishibai (platen voor het vertelkastje) is er nu ook de postkaart.

Uitgeverij De Eenhoorn brengt de postkaarten uit met een van de schattige illustraties van Elisah De Bruycker. De afbeelding siert de achterkant van mijn prentenboek. Daarop staat Knoef, de logeerbeer, die op pad gaat met zijn knuffelkonijn Moemeltje.
Deze kaarten (nr. 222) zijn te bestellen bij uitgeverij De Eenhoorn

Eerder weblog over de kamishibai-platen van Logeerbeer

Kamishibai met Logeerbeer

Mijn prentenboek Logeerbeer is me dierbaar. Ik veerde dan ook verheugd op toen ik hoorde dat er een kamishibai op de markt komt met Logeerbeer.

Een kamishibai is een van oorsprong Japans vertelkastje dat vooral gebruikt wordt in peuterspeelzalen en kleuterklassen. Uitgeverij De Eenhoorn brengt vanaf deze maand de vertelplaten uit die de voorlezer achtereenvolgens in de kamishibai plaatst. De uitgeverij signaleert een groeiende belangstelling voor vertelplaten.
Jaren geleden zag ik een demonstratie van een voorlezer met een kamishibai. Naast alle digitale geweld in deze tijd doet het wellicht wat archaïsch aan - gedateerder nog dan een viewmaster [google maar wat dat ook alweer was] -, anderzijds is het een toonbeeld van rust.

Ik ben heel blij dat de prachtige tekeningen van Elisah De Bruycker nu in de kamishibai alle aandacht krijgen. Grappig om te constateren dat mijn Logeerbeer, behalve het boek, voortaan twee tegengestelde verschijningsvormen heeft. Aan de ene kant zijn er de vertelplaten van de kamishibai, aan de andere kant van het spectrum hangt Logeerbeer in de 'cloud' tot de abonnees van Boekenwolk hem daar uit plukken.


En dan is er ook nog Logeerbeer, het liedje:
Heimwee-liedje voor Logeerbeer


Uitgeverij De Eenhoorn: kamishibai van Logeerbeer
Boekenwolk: Logeerbeer
Eerder weblog over Boekenwolk

In de wolken

Nog maar net in de lucht: Boekenwolk!

Een bieb met kinderboeken die je thuis op je iPad binnengaat. De boeken worden niet gedownload, maar blijven 'in the cloud'.

In de toekomst komt Boekenwolk ook beschikbaar voor andere tablets. Kinderen, althans hun ouders, kunnen een abonnement afsluiten voor verschillende leeftijdsgroepen, vanaf 0 jaar tot 12+. Daarbinnen kunnen kinderen onbeperkt boeken ophalen, doorbladeren, van A tot Z lezen en herlezen, en nog eens.

Boekenwolk is een initiatief van Rikky Schrever.
In het weblog op Boekenwolk staat: “Boekenwolk is misschien niet de enige online bibliotheek, maar wel de eerste met uitsluitend kinderboeken,” vertelt Rikky Schrever,freelance redacteur en bedenker van de digitale bieb. Zij wil met haar initiatief kinderen stimuleren om meer digitaal te lezen. ‘Je kunt films bekijken op de iPad, of spelletjes doen, maar kinderboeken zijn er niet of nauwelijks. Zo kwam ik op het idee van Boekenwolk.’

Een aantal uitgeverijen werkt inmiddels al mee met Boekenwolk en er komen steeds meer boeken die je kunt lenen.

Mijn prentenboek Logeerbeer (uitg. De Eenhoorn) staat ook al in the cloud. Abonnees van Boekenwolk kunnen het zo uit de lucht plukken.

Website Boekenwolk