Levendig

Mijn tuin is deze weken extra levendig en houdt me meer dan eens van mijn werk. Een groot aantal vliegbewegingen, vogelgeluiden en alle mogelijke verschijningsvormen van ontluiken.

Zo heeft de sierrabarber een spannende knop waaruit de grote bladeren zich ontvouwen.

In de naastgelegen vijver is ook van alles te beleven. De kikkers zijn wel het meest opzichtig in hun avances. Vorige week kreeg ik een plaatsvervangend gevoel van betrapt! toen ik met de verrekijker twee kikkers beschouwde. Het voelde toch wat voyeuristisch.

Nu ligt het resultaat van hun actie breeduit in twee klodders kikkerdril.

Vorig jaar kreeg ik na lezingen op een vmbo-school een zelfgemaakt nestkastje cadeau. Meteen dit eerste voorjaar lijkt het raak. Na bezichtigingen en verkenningsvluchten heeft een koolmeesje bezit genomen van het onderkomen.

Toch hangt het huisje niet volgens de regels op het noordoosten, maar op het zuiden, en te laag om echt veilig te zijn voor katten  uit de buurt. De mezen zien geen bezwaar.

Naast het nestkastje hangt voor het optisch effect van de tuin een spiegel en die heeft me de afgelopen weken enige hoofdbrekens gekost. Al geruime tijd hupt een meesje voor de spiegel, onvermoeibaar dartelend op takjes en soms tikkend tegen het glas.

Kleine kinderen ontdekken op zeker moment hoe dat werkt met een spiegel, maar ik vrees dat de hersens in een vogelkopje niet groot genoeg zijn om ooit tot dat besef te komen.

Ik vond zijn acrobatische toeren toch een wat zielige vertoning. Waarom zich uitsloven en indruk proberen te maken op een vermeende soortgenoot? Het diertje kon de energie immers beter besteden aan een potentiële vrijer van vlees en bloed. De spiegel dan maar afdekken? Maar dan zou het beest zijn maatje gaan missen en wellicht doodgaan van verdriet? Ik geef toe, ik kan doordraven in empathie.
Vorige week was het glas 's morgens geheel beslagen van de dauw en was er geen spiegelbeeld te zien. Toch bleef de mees druk bewegen voor de spiegel. Al te ver heen in zijn obsessieve-compulsieve stoornis of een typisch voorbeeld van een narcissus die geen partner nodig heeft? Ik besloot me er niet meer mee te bemoeien. Mijn hersens zijn eenvoudigweg niet in staat zich te verplaatsen in de beweegredenen van vogels.

Ik snap er namelijk ook niets van dat de merels zojuist besloten hebben hun nest vrij laag te bouwen tussen de klimop. Voor het blote oog zichtbaar en makkelijk binnen bereik van katten.

Levendigheid in mijn tuin en ogenschijnlijke onhandigheid. Zelf ben ik trouwens geen haar beter. Het vogelhuisje hangt namelijk om nóg een reden niet op de goede plek. Onnadenkend heb ik het opgehangen naast de haak voor mijn hangmat. Die kan ik dus pas in gebruik nemen nadat de jonge meesjes zijn uitgevlogen. Zo te zien zijn de mezen nog niet eens aan broeden toe, dus het kan nog wel even duren voordat ik mijn hangmat eindelijk van zolder kan halen.

Herfstmoois

Veel herfstmoois viel er gisteren in Wageningen te bewonderen tijdens mijn zondagse fietstochtje. Vaarwel weemoed om de voorbije zomer, welkom herfst! Zeker als zulke vriendelijke temperaturen je vergezellen.

Over de Grebbedijk raasden de laatste zomerfietsers me voorbij, voordat hun fietsen binnenkort in het vet gaan. Onderlangs de Wageningse Berg knalden de kleuren van bessen en boomblad.

Bij Oranje Nassau's Oord dwarrelden de blaadjes achteloos op mijn pad, maar de bomen lijken ze nog niet te missen. Het is echter een kwestie van tijd voordat de kale takken het beeld in de natuur bepalen. Kale takken, zoals de permanente staat van het hertengewei.

Bladeren knisperden onder mijn wielen.

Op het landgoed was een keur aan paddenstoelen, soms kunstig voorzien van camouflagekleuren en vaak in niet te zuinige aantallen. Verval en sterfelijkheid kan prachtig ogen.

Het kón niet op. Zo was er die eekhoorn die zowat onder het voorwiel van mijn fiets kwam. Nooit eerder van zo dichtbij gezien.

Bij thuiskomst heette een groene kikker me welkom in mijn eigen tuin. Hij leek nog niet toe aan zijn winterslaap. In elk geval hoop ik dat hij daarvoor niet mijn vijver uitkiest. Een wisse dood is zijn lot als we weer een beetje winter krijgen.

De vogels zongen uit en thuis uitbundig alsof ze een afscheidsconcert gaven.

Alles in de natuur leek op de valreep eventjes uit te pakken. Verschillende planten in mijn tuin bleken besloten te hebben nog één keer te bloeien, zoals de phlox, cosmea en leeuwenbek. Extra aandacht en waardering valt ze ten deel tussen vergelende, verbruinende en verdorrende planten. De uitslovers!

Maar ik mag dat wel: nog even vlammen voor de grote rust.

Stedeling ontdekt natuur

Stedeling ontdekt natuur. Dat is de ondertitel van het boek 'Ontpopt' van journalist Caspar Janssen. Maar de ondertitel zou ook mijn eigen ontwikkeling van de afgelopen jaren kunnen weergeven.
Als stads meisje (opgegroeid in Weert en vervolgens 22 jaar wonend in Tilburg, inmiddels zesde stad van het 'laand', geleuf ik) kwam ik in 1993 in Wageningen wonen. Ook een stad, - gisteren 749 jaar geleden kreeg Wageningen stadsrechten -, maar groen van huis uit en omgeven door een rijke natuur.
In mijn laatste jaren als journalist was ik kortstondig correspondent Wageningen voor het Agrarisch Dagblad en daarna werkte ik tot 1997 twee jaar als freelancer en redacteur voor het agrarisch vakblad Boerderij.
Landbouw is niet hetzelfde als natuur, maar dat werk heeft ongetwijfeld mijn blik meer verlegd naar het platteland.
Vooral de laatste jaren zoek ik de natuur meer op, om te fietsen en te wandelen en steeds vaker voel ik de behoefte om etiketjes te plakken op planten, vogels, vlinders en andere schepsels. Ik kocht zelfs vogel- en plantengidsen. Toch is dat niet nodig om de schoonheid ervan te ervaren, maar het zal wel te maken hebben met de menselijke behoefte om orde te scheppen in de chaos.
Het hoeft niet spectaculair, ook dat heb ik ontdekt. Het Binnenveld op een steenworp van mijn achterdeur en zelfs mijn achtertuin brengt de natuur binnen handbereik. Elke dag bezie ik de ontwikkeling van de kinderkamer die mijn vijver momenteel is. Het wemelt van de kikkervisjes die de massale bevriezingsdood van hun 9 soortgenoten van enkele maanden geleden ruimschoots compenseren.
Caspar Janssen, studiegenoot destijds trouwens aan de Academie voor Journalistiek in Tilburg, blinkt uit in alledaagse observaties van de natuur om de hoek. Verwondering,  weemoed om wat verloren ging en een groeiende deskundigheid.
Hij praat met kenners, actievoerders en natuurbeschermers in het hele land. Zo bezoekt hij het arboretum in Wageningen. Ook beschrijft hij de paradox van projecten om in bepaalde gebieden de natuur terug te brengen.

In zijn nawoord schrijft hij hoe belangrijk de natuur voor hem werd na een groot persoonlijk verlies. Of de natuur troost biedt, kan hij niet zeggen.
Zelf heb ik ervaren dat de natuur mij in al haar schoonheid rust biedt en soms ook troost. Natuur is er, zonder meer, in zekere zin beschermend en zo veelzeggend op die momenten dat woorden te kort schieten.

Kikker op wit paard

Struikel ik net bijna over een kikker in mijn tuin. Gekust?

Pas als hij op een wit paard zit, weet je het zeker!

Ik ga er dus vanuit dat het geen prins in spe was, al probeerde hij wel hogerop te komen. Heel slim koos hij daarvoor de klimop.

Toevallig schreef ik gisteren een verhaal waarin een kikker en een prins op een wit paard een rol speelden. Het verhaal is nog te pril om er al meer over te schrijven (ik bén niet bijgelovig).

Ook scharrelde mijn tuinmuis weer rond. We speelden een tijdje kiekeboe tussen de planten.

Ik vind het comfortabeler te denken dat het een veldmuis is en geen huismuis. Evenzeer blijft het een schattig diertje om te zien. Blijf jij maar lekker buiten spelen.