Na Oerol

Oerol 2014 is afgelopen en een week lang beleefde ik het mee. Inmiddels al zo vaak dat ik de tel ben kwijtgeraakt. Een keer of acht, schat ik.
Wat resteert, zijn doorgeknipte entreebandjes, een gehavend programmaboekje, een stapeltje dagkrantjes, en natuurlijk herinneringen en beelden.
De wind op de fiets, altijd tegenwind trouwens, felblauwe luchten met bloemkoolwolken, onhandige manoeuvres op het fietspad. Iemand die plots stopt, afslaat of zo tergend langzaam voor me rijdt dat het nog knap is dat de fietser niet omvalt. En ík was natuurlijk een voorbeeldige weggebruiker.
In ieder geval is mijn fiets nooit in het Stoutefietsenvak beland op Westerkeyn en heb ik mijn medefestivalgangers niet lastig hoeven vallen met niet aan te horen losgeld: een liedje zingen op het schavotje ten aanschouwen van geamuseerde goedparkeerders.
Het hoort allemaal bij de folklore en rituelen van Oerol, evenals het goedmoedig in de rij staan, grappen maken met onbekenden en met de glimlach van een kind de wereld speels beleven.
Deze keer zag ik 'slechts' acht voorstellingen. Een ging niet door wegens blessure van een speler en een andere (avond)voorstelling liet ik zelf nota bene schieten vanwege te ver, te fris en te voetbal (#ausned). Cultuurbarbarisme, ik weet het.

Twee voorstellingen sprongen er voor mij uit: Being Arthur van het Kameroperahuis en Het Klooster van Rieks Swarte. Op een mooie plek in het bos bij Hoorn transporteerde de muziektheatervoorstelling de legende van koning Arthur in een busje naar onze tijd. Goede muziek, fris spel, humor en toch wezenlijke vragen als: wat is heldendom en overgave?
Het gezelschap van Rieks Swarte had bij Elvis Plak in Oosterend het oerklooster opgegraven en gaf het publiek in een aanschouwelijke en luchtige lezing inzicht in het franchise-concept van die expansie.
Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? van Toneelgroep Oostpool was trouwens eveneens de moeite waard, ook vanwege de locatie bij de Wierschuur in Oosterend, met riant uitzicht op de Waddenzee. Ook genoot ik van een aantal Expeditie-activiteiten, zoals De zomerbibliotheek, Zonnestand en Tijdelijk Bos.
Zoals andere jaren zijn er ook altijd voorstellingen die ik op zijn best 'aardig' vind, maar er waren ook weer voorbeelden van 'mwah'. Graadmeter: afgeleid worden door niet ter zake doende details, voelen hoe hard het bankje zit of op mijn horloge kijkend hoe lang ik nog moet.
Bij Samurai van Ro Theater bijvoorbeeld blééf ik in Jack Wouterse maar de boodschapper zien van een supermarkt.

En bij Touki Delphine duurde die One Hot Minute wel verrekte lang. Al gauw gaf ik op dat er ook maar enig verhaallijntje in zat. Dat kan ik best aan, maar ik kon de gedachte niet onderdrukken dat ik naar een uitgerekte versie van de lopende band bij Een van de Acht zat te kijken. Maar deze keer was het totaal zinloos om te proberen te onthouden wat ik zag. Nou, vooruit: bakstenen, stoelen, man eet appel, blote man, vaas met bloemen, blote man, fles cola, blote mannen, potplanten, er leek geen eind aan te komen.
Het valt ook niet mee om verwend publiek te boeien. Soms bekroop me ook wel eens de akelige gedachte: dit heb ik al gezien, en beter. Weer hollende en wiekende acteurs die zich geen raad lijken te weten met een groot speelvlak. Weer ballonnen, vuur en vlam, anachronismen en slapstick.

Gelukkig is er dan ook nog het nuchtere eiland zonder fratsen, gewoon zichzelf. Met ook tijdens de Oerolinvasie van 50.000 bezoekers nog onmetelijk lege stranden en de veranderlijke schoonheid van de Waddenzee.
Telkens weer thuiskomen in het kalme Oosterend waar ik in een oogwenk op de Waddendijk sta en mijn longen pure ontspanning inademen. Oerol, graag tot een volgende keer.


Website Oerol
Terug van Oerol - blog 2012
 
 

SUB - suppoost

Vergeleken bij de overweldigende belangstelling vorige week zondag tijdens de opening van onze tentoonstelling SUB in Wageningen was het gisteren rustig. Ik stond ingeroosterd als suppoost. Daar heb ik een beeld bij van oude mannetjes die bijna van hun kruk af dommelen of pinnige vrouwen die vernietigende blikken werpen als je ook maar iets te dicht bij een kunstwerk komt. 

Het was gisteren vooral plezierig om belangstellenden te verwelkomen, ze rustig te laten kijken en soms in gesprek te gaan over hun ervaringen. Maar ik had ook tijd om zelf eens op mijn gemak het heel uiteenlopende werk van de andere zes deelnemers te bekijken.
Bij de kijkkastjes van Nienke Schipper heb ik gedichten gemaakt, dus haar werk had ik al wat beter bekeken. Maar ik aanschouwde rustig de stoffen draperieën van Annemieke Kooijman, zo heel erg op hun plaats in de voormalige ovenruimte van 't Venster. De vrolijke entree van Marjan Verloop, oude vormen vervaardigd uit een moderne lasersnijder.

Het werk van Elisabeth Kristensen roept vragen op en haar vrouwvis is prachtig.
Heel voorzichtig opende ik de laden met de tere en toch krachtige sieraden van Dolyn Kuiper. En af en toe waren er weer die klanken van verre en uit de diepte.
Waarom doet het grote werk van Marij Roex me telkens denken aan 'Die Verwandlung' van Kafka? Het vervreemdende effect van een octopus-arm op een huis-, tuin- en keukentafel.
In het donker moet het helemaal een bizar aanzicht hebben, veronderstelde ik toen ik van buiten een blik wierp door de patrijspoort. Een spiegelende, simpele mobieltjesfoto overdag biedt slechts een schamele indruk.
De komende weken, tot de tentoonstelling op 29 juni sluit, is elke avond tussen 20 en 24 uur de exporuimte verlicht en bieden de kijkramen een bijzondere aanblik.

Elke zondag in juni is de tentoonstelling aan de Wilhelminaweg 5 gratis toegankelijk tussen 13 en 17 uur.

Tentoonstelling SUB op facebook

Platbook: 12

Twelf (twaalf) is het thema van Platbook, inderdaad, nr. 12.
Na thema's als eten, reizen, planten en carnaval staat 12 centraal in het nieuwste Platbook, een serie uitgaven verhalen en gedichten in de uiteenlopende dialecten die Limburg rijk is.
Journalist Hans Op de Coul deed de selectie voor deze uitgave van het Huis voor de Kunsten Limburg.
Zo divers als de dialecten van Limburg zijn, zo gevarieerd is ook deze bundel. Autobiografische bijdragen, fantasieën over spoken en geesten, humoristische verhalen en bespiegelingen over het leven.
Fijn om te merken dat Platbook ook nieuwe namen dialectschrijvers voortbrengt, naast bekende namen als Har Sniekers, Colla Bemelmans, Marleen Schmitz, Leonne Cramers, Maria Scheres en Toos Schoenmakers- Visschers. 
Het thema prikkelde mij en ik stuurde een verhaal in mijn dialect van Weert over de dag van een jonge moeder. In 'Bel mich' lijkt ze zich, zoals Assepoester, even te ontpoppen tot prinses van de avond met een romantische toekomst voor zich. Het zal niet echt een spoiler zijn als ik de laatste zin citeer: Merge bieëzemtj 't de illusie van ein sprookje weg.

Voor Platbook 7 'Springlaevendj' deed ik de selectie van verhalen en gedichten voor kinderen. 

Andere delen van Platbook waaraan ik een bijdrage leverde. Platbook 6, 8 en 10.

Platbook is te koop in boekhandels in Limburg en via Uitgeverij TIC

SUB - lokroep van de zee

Voor de tentoonstelling SUB in Wageningen heb ik gedichten gemaakt bij beeldend werk van Nienke Schipper.
Tijdens de opening op 25 mei speelden Nanja Bakker en Anouk Platenkamp geweldig op hun Keltische harpen. Speciaal voor die gelegenheid heb ik enkele nieuwe gedichten geschreven, geïnspireerd op twee nummers die ze speelden: Arran Boat Song en Sea Invocation. Ook heb ik die gedichten voorgelezen bij hun optreden.

veiligheid golft lieflijk

verslikt zich soms een tel

dobberend op de rug

blik geheven waar

wit jaagt in blauw.

maar onder deze bodem

is het niets

geeuwt de hongerige zee

verslindt levens

verbrakt drinkwater.

hoe ver is veilige ree

hoe vast is het vasteland

van een eiland op drift

sleurt wat leeft mee

in zijn kolk.

vanbinnen doemt een gapend gat

met weldra voor wie gelooft

rusten op de rug

dobberen op stilte.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~        

neem hem niet mee, niet, niet

breng hem terug

laat onze hartenklop weer samenvallen.

vaar niet uit, blijf.

er helpt geen lieve moederen aan

zijn schip vaart

tot het verdwijnpunt. en verder.

zij blijft achter, stopt haar oren dicht

voor de knallen op de klif

waar witgewolkte dromen te pletter slaan.

herpakt zich en slechts even

beeft in haar Doorgaan!

het voorland van alleen

en voorgoed verlaten zijn.

mi lanct na di, gheselle mijn

waar ben jij nu

vrouwen die nog altijd

smeken over water

overstemd door de echo

van de eeuwige lokroep.

de zee houdt zich doof

voor haar lamento.

    

De tentoonstelling SUB is nog te zien tot en met 29 juni 2014, elke zondag tussen 13 en 17 uur, Wilhelminaweg 5, Wageningen

SUB op facebook 

SUB - de opening

Een overweldigend aantal bezoekers was zondag getuige van de opening van onze tentoonstelling SUB in Wageningen. Er was hard gewerkt om het atelier aan de Wilhelminaweg 5 te transformeren tot de diepzeewereld zoals beeldend kunstenaars die verbeeld hebben.




Tot eind juni is SUB elke zondag vrij toegankelijk tussen 13 en 17 uur.
 





Er is uiteenlopend werk te zien, zoals textielkunst van Annemieke Kooijman, sieraden van Dolyn Kuiper, lasersnijder-objecten van Marjan Verloop en beeldend werk van Nienke Schipper, Marij Roex en Elisabeth Kristensen.
Bij werk van Nienke Schipper heb ik gedichten geschreven.

Tijdens de opening las ik een van die gedichten voor, evenals twee gedichten die ik speciaal geschreven heb bij harpmuziek die Nanja Bakker en Anouk Platenkamp tijdens de opening speelden.




Er is een speciale facebookpagina over SUB. Daar is ook een verslag te zien van de opening.



 

1 jaar op Twitter

Ik twitter me nu precies een jaar door het leven. Op 26 mei 2013 besloot ik, na jarenlange weerstand, toch maar eens aan het twitteren te slaan. Vooral uit nieuwsgierigheid naar het medium.
Onvoorstelbaar dat ik al die jaren twitterloos geleefd had. Een dag niet getwitterd is een dag niet geleefd.
Nee, dat is onzin, maar ik heb wel gemerkt dat twitteren het afgelopen jaar zeker deel uitmaakte van mijn social mediabestaan.
Vanmorgen stuurde de firma Twitter mij een virtuele taart, vergezeld van de wens:

Gelukkige Twitter-verjaardag

Je bent 1 geworden.

Zelf schreef ik een blog na mijn eerste 100 dagen op Twitter.
Conclusie toen: voorlopig ga ik er nog mee door, want ik vind het vooral leuk. Dat geldt nog steeds. Op een makkelijke manier even reageren op tweets van collega's (felicitaties, troost, herkenning), berichten uit het boekenvak, human interest, glimlachen om een flauwe grap, vluchtig gezelschap voor mij als zzp'er dat ik naar believen ook weer de deur uit kan zetten.
Voor de statistieken: gemiddeld ga ik per dag een twitteraccount erbij volgen en krijg ik er zelf een nieuwe volger bij, niet noodzakelijkerwijs 1 op 1. En grof gerekend verstuur ik bijna 10 tweets per dag. Dat is behoorlijk veel en neigt misschien wel naar verslaving. Toch zijn er ook dagen dat ik niet of nauwelijks twitter.
Voorlopig twitter ik dus lustig verder.