De wereld in een fietstas

Wageningen viert dit jaar zijn 750-jarig bestaan als stad en het hele jaar door zijn er activiteiten. Een daarvan is de ontwikkeling van Wiki Wageningen 750 waaraan iedereen bijdragen kan leveren over bijvoorbeeld geschiedenis, personen en cultuur. Zelf leverde ik in februari mijn gedicht Dolf dat ik ook plaatste op dit weblog.
Nu staat op Wiki Wageningen 750 mijn gedicht uit 2009, opgedragen aan de stad, die vele nationaliteiten kent: De wereld in een fietstas


De wereld in een fietstas                  Voor Wageningen


Aan de zoom speelt het wolkenkrabber
staat op zijn tenen
vraagt de hemel deemoedig:
‘Mag ik meedoen?’
In de hoofdstraat meet het zich confectie aan
alles mag hier,
behalve uitspatten in luxe
Spreidt zijn armen voor wie van ver
ontheemd, ontaard, ontworteld
verzamelt nationaliteiten
als Noach diersoorten
en komt trots tellend tot: 171
van veel slechts een of twee.
Geeft ruim baan
aan onderdanen
van het grootste land op de kleinste fietsen
Verheft ons persoonlijke klagen
en zagen tot politiek
schijngevechten van dwergen in het stadhuis
worden afgezoend bij de reus.

Hier ben ik thuis
en bekijk de wereld
veilig vanuit mijn fietstas.


http://www.wikiwageningen750.nl/

Theeboekje

Je hebt thee en thee. Vroeger had je alleen losse thee, waarbij je met zeefjes, theeëieren en theelepels moest voorkomen dat de theebladeren in je mond terechtkwamen. De mensheid maakte een enorme sprong voorwaarts met de komst van de theezakjes.
Daardoor kon je ook slingerthee zetten, handig voor snel een kop. Uit mijn studententijd herinner ik me dat goedkope theezakjes hun intrede deden, daarbij was het touwtje wegbezuinigd. Geklungel met lepeltjes om ze eruit te vissen of gloeiende vingertoppen als ik dacht dat het zo wel even kon.

De afgelopen jaren is theedrinken steeds meer een beleving geworden. Hele kisten met thee worden gepresenteerd waaruit het moeilijk kiezen is. Zakjes werden driehoekjes (geen idee wat daar beter aan is, behalve dat ze er kek uitzien), er kwamen aluminium sticks en de losse thee kreeg een revival. In de horeca komt die tegenwoordig in alle gedaanten voor. Meer dan eens krijg ik een bouwpakket voorgeschoteld van bakjes en zeefjes. Bestel je muntthee, dan krijg je de halve plant meegeleverd.

Soms heb ik helemaal geen zin om te kiezen zoals zaterdag in een grand café. Mijn bestelling: 'Mag ik een kop thee, alstublieft?'

De ober: 'Welke thee, mevrouw?'

Mijn zucht was onhoorbaar. 'Doet u maar gewone.'
De ober keek zo hulpeloos dat ik hem redde met: 'Earl grey.'
Heel gewoon was die trouwens ook niet, want ik maakte kennis met een nieuwe verschijningsvorm: het theeboekje. Binnenin bevond zich een doosje waarin het theezakje schuilging. Binnenin het verhaal van het ontstaan van earl grey, en gelukkig op de cover een Fair trade etiket.
Klantgerichtheid en keuzestress, soms zijn ze voor mij verweven.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat mijn eigen keukenkast doorgaans ook minstens acht verschillende theesoorten telt, en een aantal koffiesoorten.
Ik denk weer met enige nostalgie terug aan Hotel Van der Werff op Schiermonnikoog. Met drie andere sarah's vierde ik er mijn 50ste verjaardag en na het eten bestelde ik een cappuccino.
'We hebben alleen koffie.' Het zelfbewuste antwoord was van een verpletterende eenvoud, en eigengereidheid. Het hotel had geen moderne fratsen nodig om klanten te binden.
Die verjaardag is al weer een tijdje geleden, maar als ik de website (dat dan weer wel) bekijk, lijkt er niet veel veranderd. In het gastenboek lees ik: Tot de volgende keer en vooral niets veranderen.

http://www.hotelvanderwerff.nl/

Tussenseizoen

Ik ging naar Egmond om de zee te zien. Dat móest onderhand weer eens, te lang geleden al.

Er was vanmorgen praktisch geen wolkje aan de lucht, maar de noordenwind blies onverdroten.

Manmoedig liet ik muts en handschoenen in mijn rugzakje, het moest maar eens afgelopen zijn met die attributen. Mensen waren neergestreken op de terrassen van de paviljoens, lieten bezonnebrilde gezichten koesteren door de zon. Ik zag zelfs twee kinderen blootsvoets in het zand.

Bruin water



Afvalbakken werden geplaatst, grondwerk voor de strandhuisjes werd verricht en het eerste strandhuisje stond zelfs al op zijn plek.



Plat water



Dat klinkt allemaal naar voorjaar, maar tegelijkertijd was de wind nog koud en onder de blauwe lucht staken de bruine moddergolven toch wat sombertjes af.

Drieteenstrandlopertje

Ik raakte in verwarring toen ik drieteenstrandlopertjes zag. Die hadden toch al weg moeten zijn?

Tussenseizoen. Heerlijke uren in de zon bij de zee, maar bij thuiskomst is het ook weer heerlijk bij de verwarming.

Poëzie op straat

Gisteren mocht ik meelopen met het project 'Utrecht Domstad' van School der Poëzie. Deze organisatie voert in het hele land poëzieprojecten uit op scholen waarbij ze leerlingen laat kennismaken met gedichten en ze ook zelf aan het werk zet.

Darja de Wever heeft het programma opgezet voor Utrecht. De afgelopen dagen kregen vmbo-leerlingen van het Globe College op school eerst een inleiding over gedichten en hun stad. Maar ook liedjes, teksten en afbeeldingen kwamen aan bod. De leerlingen kozen er met aandacht de regels uit die hen troffen zoals: aanstormend opspattend water, alleen maar een dropje op mijn knie als ik gevallen ben, zoals ik ziende de zon op het water, na de storm staat ie alleen.
Daarna gingen ze met Darja de Wever de stad in en vervolgens maakten ze zelf gedichten. Het is de bedoeling dat een selectie daarvan binnenkort tentoongesteld wordt in het stadhuis.


Leerlingen bekijken de
recente vleugel van het Stadhuis



Utrecht heeft een rijke geschiedenis en de wandeling is dan ook meteen een cultuurwandeling. Het stadskasteel, de werfkelders langs de gracht, het oude postkantoor, de denkende haas op de Neude, uiteraard de Dom, maar ook de 'walk of fame' waar vaderlandse filmsterren hun hand- of voetafdruk hebben geplaatst. 



In het Stadhuis mochten we de raadszaal bekijken, evenals de grote (gewoontjes) en de kleine (kleurrijke, zoniet edelkitsch) trouwzaal.

Kleine trouwzaal
Stadhuis Utrecht



De meeste pubers verdiepen zich niet vanzelf in poëzie, maar ik gun ze van harte projecten zoals die van School der Poëzie.

Zeker in combinatie met wandelingen kunnen ze ervaren dat poëzie op straat ligt, schuilgaat in het alledaagse. Mooi als je ze even met andere ogen kunt laten kijken. 

School der Poëzie website
Project Utrecht Domstad

Dit blog staat sinds 11 april ook als gastblog op de site van School der Poëzie.

Op de valreep

Het is in Nederland de best bezochte Franse film, in Wageningen heeft hij zelfs een heel jaar gedraaid en hij trok er zowat eenderde van het inwoneraantal. Iedereen in mijn omgeving was lovend, sommigen gingen zelfs tweemaal of nog vaker, en ik had Intouchables nog steeds niet gezien.

Combinatie van wars van hypes (moet je gezien/gelezen hebben) en eigenwijs (ik moet niks).
Vanavond draaide hij voor het laatst in Wageningen en op de valreep ben ik hem toch maar gaan zien.
Ik heb er geen spijt van, want er wordt goed geacteerd in een heerlijke film die korte metten maakt met het a priori zielig verklaren van mensen met een handicap. De levenslust spat ervan af en deze keer kon ik zelfs een feelgood happy end waarderen.
Intouchables moet je gezien hebben.

Uit het vet

De meubelboulevard werd het niet, maar wandelen in goed gezelschap in Brabant. Ondanks de soms snijdende wind (soms moet je nu eenmaal in noordoostelijke richting lopen) bood de zonnige dag een voorproefje van hoe lente kan zijn. Het was duidelijk hoe we er met zijn allen naar hadden uitgekeken.

Veel mensen lieten honden, kinderen en zichzelf uit. Op grote schaal waren racefietsen, motors, skeelers en oldtimers uit het vet gehaald.

Ik trok mijn wandelschoenen aan voor weer eens een echte wandeling, van meer dan drie uur. Dat is overigens nog niets vergeleken met de afstanden en de conditie waarin ik precies een jaar geleden door Nepal liep.

In de natuur steeds meer tekenen van voorjaar. Vandaag zag ik het eerste speenkruid van het jaar en, schuchter nog, maagdenpalm in bloei.

Bij de zandver-

stuiving speelden kinderen en volwassenen uitgelaten.

En voor ijscokar 'De ijsbeer' had zich zelfs een hele rij wachtenden gevormd.

Zelf streken we neer op een terras, verrassend aangenaam. Uit de wind, in de zon.

Bij thuiskomst gloeiden mijn wangen, licht verbrand zelfs. Die had ik dus beter in het vet kunnen zetten. 

Wooninspiratie

Twitblog:

De spreeuwen in mijn tuin zijn druk bezig nestmateriaal te verzamelen. Zullen we vandaag naar de meubelboulevard gaan?

#zozouiknooitworden

#anti-burgerlijkeprincipes#zojaren70

#huppekeewegermee!

#1april !!