Annie van Gansewinkel

Een stuk of wat heuvelen

2012-01-28T22:41:00.000+01:00

Zeven heuvelen bestreek onze wandeling niet, - we liepen meer door het naastgelegen gebied tussen Beek en Berg en Dal -, maar de wandeling van vanmiddag valt wel onder de noemer hoogtetraining. Uiteraard binnen de mogelijkheden van ons platland.
Het werd een prachtige tocht in goed gezelschap door een afwisselend landschap.

Nu was het grotendeels nevelig, maar ik kan me wel voorstellen hoe weids de uitzichten zijn bij helder weer. Reden te meer om hier nog eens terug te komen.
Een oude houten richtingwijzer naar enerzijds Nederland en anderzijds Duitschland wil de kracht van vriendschap laten zien: 'Laat vriendschap heelen wat grenzen deelen'.

De Duivelsberg gingen we op en af, en op en af. De berg heeft een historie van offerplaatsen, middeleeuwse burchten en de moord op een meisje, in 1905 aangetroffen in het meertje van de Heksendans.

Het lied 'Moord op de Duivelsberg' herinnert aan haar wrede lot.
Juist de nevel boven het meertje bood het bijpassende sinistere aanzicht, wat nog werd geaccentueerd door de ontbladerde bomen die wanhopig naar de hemel reikten.

Website met lied en informatie over 'Moord op de Duivelsberg'

Voor straf lezen

2012-01-28T12:15:00.000+01:00

Twitblog:

Een roekeloze automobilist in België moet voor straf 'Tonio' lezen van A.F.Th. van der Heijden # vraag of je een beter mens wordt van lezen

Nieuwsbericht over opmerkelijke uitspraak rechter
Weblog 14 aug. 2011 over 'Tonio'

Superlezers

2012-01-27T22:45:00.000+01:00

Vers voor de Pers ligt al weer enkele weken achter ons. Op dit jaarlijkse evenement voor de boekenbranche in Amsterdam presenteren uitgeverijen aan boekhandel en pers hun boeken.

Zij laten bijvoorbeeld brochures maken met de boeken uit hun fonds en de verwachte uitgaven voor de komende tijd.

Uitgeverij Maretak bracht ook nieuwe brochures uit waarvan een zich richt op Villa Alfabet, boeken die vooral bestemd zijn voor superlezers.
Tot mijn grote plezier siert het omslag van mijn boek 'Stoerewatjeskamp' (2010) de voorkant van de brochure. Dat is natuurlijk vooral te danken aan het mooie werk van Els van Egeraat, de illustrator van het boek. Erg leuk dat het omslag van mijn boek deze keer dient als uithangbord voor de hele boekenserie van Villa Alfabet.

Eerder weblog over Stoerewatjeskamp

http://www.maretak.nl/

Stadsdichter Wageningen (2)

2012-01-26T23:34:00.001+01:00

Laurens van der Zee is vanavond gekozen tot stadsdichter van Wageningen. Tijdens een drukbezochte verkiezingsavond in de bblthk presenteerden vijf kandidaten zich en ik heb veel moois gehoord: gevoelige, prikkelende, kritische en ironische gedichten. Wageningen heeft dus ook nog een toekomstig potentieel aan stadsdichters in huis.

Maar voor de komende drie jaar gaat Laurens van der Zee de opdracht vervullen. En dat is hem van harte gegund én toevertrouwd. De afgelopen jaren heb ik hem leren kennen als iemand die Wageningen en de dichtkunst een warm hart toedraagt en bovendien veel tijd steekt in initiatieven die kleur geven aan de stad.
Laurens, gefeliciteerd en veel succes!

http://www.laurensvanderzee.nl/

Eerder weblog over stadsdichter Wageningen

En nu al op YouTube

Onder stroom

2012-01-26T00:01:00.004+01:00

Gedichtendag 2012 is begonnen en dit jaar is het thema: Stroom.

Speciaal voor deze dag schreef ik het volgende gedicht.

onder stroom

bedaard en dromerig in de bedding

de stroom van begin naar einde.

tot plots

vanuit de diepte

een werveling kolkt

vloedgolf breekt baan

belaagt de oevers

brengt blokken basalt

op drift

tot twee vuurstenen

botsen vonken

ontlading

hoogspanning

knettert

stroom zet in vuur en vlam

en blust, en gaat voorbij.

Meer over Gedichtendag 2012 en het thema Stroom

Meer gedichten op mijn website

Gevoelige plaat

2012-01-25T19:01:00.000+01:00

In een halfslachtige poging om iets in te lopen van mijn missing link gisteren in het rondje uiterwaarden benaderde ik de rivier vandaag via de Pabstendam en het weggetje naar Wolfswaard. In de wei ter rechterzijde stond een hele kudde schapen. Op de terugweg zag ik pas de einzelgänger die in de wei aan de overzijde stond. Het ras kon ik niet thuisbrengen, dus ik weet ook niet zeker of de horens duidden op een ram of een ooi. In elk geval vond ik het een prachtig schaap met indrukwekkende horens.
Het dier kwam naar het hek lopen en maakte een geluid dat ik interpreteerde als een vraag om aandacht. Dus hoorde ik mezelf ineens terugpraten.
Zo aanhankelijk bleef het dier me aankijken dat ik me verstoutte om onze vriendschap op de gevoelige plaat vast te leggen. Het wendde zijn hoofd af en vanaf dat moment keek het mij niet meer aan, en dus ook niet mijn lens.
Nukkig vrouwtjesgedrag of toch stoer bokkig?

Veel rivier

2012-01-24T20:41:00.000+01:00

Vandaag moest het maar weer eens een trainingsrondje uiterwaarden worden, besloot ik. Nou ja, rondje, dat zat er niet in met al dat water. Veel rivier is er nog steeds in het gebied van de Bovenste Polder in Wageningen. Stevige stappers had ik wel aan, maar ik had beter uit de voeten gekund met mijn laarzen. Dus ben ik maar ten halve gekeerd in plaats van ten hele in de modderprut weg te zinken.

Een mooi gezicht was het wel, die breed uitdijende Neder-Rijn die nonchalant van de aanlegsteiger een eiland had gemaakt, alle kribben heeft verdonkeremaand en een mangrovebosje heeft gecreëerd.

Fraai ook om de zwanen te zien, zo rustig vlakbij elkaar voedsel opdiepend of speelden ze beurtelings fuut?
Een half uur later zaten ze er nog en ik stel me zo voor dat ze dat jaaaren doen. Samen in een rustige vanzelfsprekendheid zoals een goed huwelijk op leeftijd. Ineens werd voor mij daar de monogamie - in de dierenwereld vrij uitzonderlijk - van zwanen heel aanschouwelijk, en hoe ontroostbaar ze schijnen te zijn als hun levensgezel wegvalt.

Stadsdichter Wageningen

2012-01-21T11:55:00.000+01:00

Wageningen krijgt donderdag op Gedichtendag zijn eerste stadsdichter. Dat werd tijd ook. In januari 2009 zei ik dat al toen even de roep om een stadsdichter opklonk tijdens een dichtersavond in de bibliotheek. Inmiddels heeft zowat elke stad of dorp zijn dichter. De rollen kunnen verschillen en zijn vaak zelf in te vullen: verslaggever, chroniqueur, luis in de pels, hofnar, griot, spiegel of rustpunt in turbulentie. Allemaal mooie rollen en zinvol.
Donderdagavond kiest een commissie uit de kandidaten, die zich presenteren met onder meer een actueel gedicht over Wageningen. De uitverkorene mag zich drie jaar stadsdichter van Wageningen noemen.
Hij - of zij natuurlijk - treedt op bij hoogtijdagen in de stad en maakt een gedicht bij belangwekkende gelegenheden. Volgend jaar viert Wageningen zijn 750-jarig bestaan als stad, om maar een van de toekomstige hoogtepunten te noemen. Maar ik kan me voorstellen dat de dichter ook van zich laat horen op de treurige momenten, waarover iedereen het in de stad heeft. En dan bedoel ik niet per se het actuele feit dat Chris Hordijk gisteren toch niet The Voice of Holland heeft gewonnen.
The Voice of Wageningen is hij in elk geval wel en dat is ook eervol, evenals het me eervol lijkt om stadsdichter van Wageningen te zijn.

Voor alle duidelijkheid: ik stel me niet kandidaat. Ik hou van deze stad en ik schrijf en dicht er ook over, maar dat doe ik op mijn eigen momenten en podia.
Volgens de functieomschrijving krijgt de stadsdichter alle ruimte en zijn er geen verboden of verplichte onderwerpen. Het ligt dus niet aan de functie, het ligt aan mijn hang naar vrijheid. Ik wil geen twee heren dienen: de dichtkunst én Wageningen. Dan heb ik voortdurend het gevoel dat ik ze beide moet behagen en komt mijn eigen wezen in de knel.
Dat klinkt allemaal wat zwaar, maar een gevoel is moeilijk te verwoorden, zelfs voor een schrijver.
Ik kijk uit naar de verkiezingsavond en ben benieuwd wie de eerste stadsdichter van Wageningen wordt.
Iets voor jou? Je hebt nog enkele dagen om je aan te melden.

Stadsdichter van Wageningen worden?

Archief bblthk - discussie 2009 over stadsdichter

Hoogtetraining (2)

2012-01-17T10:36:00.000+01:00

Niks Blue Monday gisteren, wel een strakblauwe lucht en ideale omstandigheden om weer een flinke trainingswandeling te ondernemen. Mijn wandelrondjes van de afgelopen maanden lijken wel hun vruchten af te werpen.
Was mijn eerste hoogtetraining voor Nepal, in oktober vorig jaar, na de Grebbeberg nog geëindigd in een roemloos enkeltje bus naar huis, gisteren verliep de tocht moeiteloos.

Na een wandeling door het Binnenveld beklommen we de Grebbeberg vanaf Onderlangs via een trap, die volgens de plaquette 76 treden telt. Een metalen trap met royale treden van gelijkmatige afmetingen. Kom daar in Nepal eens om, dus als training stelt het natuurlijk niets voor. Maar na een wandeling, en koffie met punt, op de Greb, daalden we langs een andere trap af.
Vermolmd hout, ongelijke treden en hobbelig. Daar moest je tenminste bij elke stap opletten en dat leek dus enigszins op het geconcentreerd 'in het moment' afdalen, van bv. de '3280 steps van Ulleri'. Via de dijk terug - prachtige hoogwaterplaatjes in de Blauwe Kamer - naar Wageningen waar zich na drie uur wandelen nog geen beginnetje van blaar aandiende.
Dat opent perspectief op een goede startconditie voor drie weken wandelen in Nepal, wat al aardig dichtbij komt.
Hoogtetraining in Nederland blijft natuurlijk een lachwekkende vertoning, evengoed als een middagje wandeling in platland in geen verhouding staat tot een paar weken achter elkaar in minder geplaveide omstandigheden. Er zijn de komende tijd dus nog veel wandelkilometers nodig, geen opgave overigens. Ik begin zelfs lichtelijk verslaafd te raken aan wandelen. Een dag niet buiten geweest, is een dag niet geleefd.

Wintertje

2012-01-16T12:37:00.000+01:00

Twitblog:

Zijn de ijsmeesters al bij elkaar geroepen?

# ijs op mijn vijver # Elfstedentocht 2012 # tocht der tochten

Logeerbeer

2012-01-14T19:29:00.000+01:00

Nog zo'n dertig nachtjes slapen, dan is het eindelijk zo ver. Mijn eerste prentenboek verschijnt: Logeerbeer.

Ik kan bijna niet wachten, zo blij ben ik er op voorhand mee.

Uitgeverij De Eenhoorn
brochure Nederland
voorjaar 2012
(klik om te vergroten)

Het is niet alleen een goed verhaal, - al zeg ik het zelf -, maar het ziet er ook nog eens prachtig uit. De talentvolle illustrator Elisah De Bruycker heeft er warme en schattige illustraties bij gemaakt. Ik ben blij dat uitgeverij De Eenhoorn er alle tijd en aandacht aan heeft besteed om het tot zo'n kloppend geheel te maken, volledig in kleur. In de fonkelnieuwe brochure typeert de uitgeverij het terecht als: Een boek met een hoog knuffelgehalte.

Telkens als ik de afgelopen tijd het ontwerp bekeek, begon ik vertederd te glimlachen.
De geboortegrond van mijn logeerbeer Knoef is Bergen, waar ik het in april 2009 schreef toen ik voor de eerste keer een maand werkte in het Roland Holst Huis. Nooit had ik de ambitie gehad om voor jonge kinderen te schrijven en daar gebeurde het ineens.
Op het moment dat het idee bij me binnenkwam, wist ik niet dat er op veel scholen zoiets bestaat als een logeerbeer of logeerpop, of klaspop zoals ze in Vlaanderen zeggen.
Knoef komt bij Kas logeren en kan niet slapen. Het woord heimwee komt in het hele boek niet voor, maar daar gaat het dus wel over.
De kinderboeken die ik tot dusver schreef, waren voor oudere kinderen, vanaf een jaar of zeven. Ik had niet kunnen vermoeden dat ik ooit voor kleuters uit eigen werk zou voorlezen. Toch hebben kleuters in Gastel in de kinderboekenweek 2011 al de primeur van Logeerbeer gehad en ik vond het een waar genoegen om voor dit veel jongere publiek op te treden.
Overigens moeten de kinderen in Vlaanderen nog wat extra nachtjes slapen, daar verschijnt het boek in maart.

In 2008 gaf Uitgeverij De Eenhoorn ook al mijn kinderboek Papa zonder grenzen uit.

Filmhuis

2012-01-12T21:09:00.000+01:00

In Wageningen zijn we in het gelukkige bezit van twee goede filmtheaters: het Heerenstraattheater en filmhuis Movie W.

Jaren geleden leek het Heerenstraattheater, toen nog Molenstraattheater, geen lang leven meer beschoren. Maar dankzij enthousiaste ondernemers kon het een doorstart maken en floreert het, ook door allerlei mooie activiteiten en kruisbestuiving met andere disciplines zoals beeldende kunst, mode en culinaire kunst.

Nu is het voortbestaan van Movie W bedreigd, vooral omdat het filmhuis zijn onderkomen aan Lawickse Allee 13 (LA 13) moet verlaten. Wageningen Universiteit, eigenaar van het pand, wil het namelijk afstoten.
Toen ik 19 jaar geleden in Wageningen kwam wonen, zat Movie W nog in 't Hemeltje, op de zolder van Hotel de Wereld. Een sfeervol en knus onderkomen, maar op LA 13 is de beenruimte toch heel wat rianter.
Het filmhuis dat van oudsher studenten trekt, maar waar oud-studenten ook blijven komen, heeft nu een nieuwe zaal op het oog bij 't Venster aan de Wilhelminaweg. Maar voor de verhuizing en huur op de nieuwe locatie is veel geld nodig. Bovendien moet het filmhuis technisch ook mee in de digitale tijd.
Wageningen Universiteit stelt geld beschikbaar en maandag besloot de gemeenteraad een bijdrage te leveren. Dat stemt hoopvol en is ook een erkenning van het werk van gedreven filmliefhebbers.
Maar er is meer geld nodig, van sponsors en sympathisanten. Daarom heeft het filmhuis een Comité van Aanbeveling in het leven geroepen, een bont gezelschap van mensen uit de wereld van wetenschap, politiek en cultuur. Zij wonen niet allemaal meer in Wageningen, maar voelen zich op de een of andere manier wel verbonden met het filmhuis.
Ik zit ook in dat Comité en ik beveel een bijdrage aan Movie W van harte aan. Wij moeten in deze schrale tijden, ook in Wageningen, zuinig zijn op ons cultuurbezit en dus ook op filmtheaters die meer doen dan alleen kaskrakers draaien.

Comité van aanbeveling roept op tot steun aan Movie W

Vroeg voorjaar

2012-01-12T18:25:00.000+01:00

Twitblog:

Toen ik vanmorgen om 6.30 uur # ook zielig naar de bus liep, waren de vogels al voluit aan het twitteren # voorjaar in de kop.

Debuut op het groene laken

2012-01-09T19:39:00.000+01:00

Ergens in 1974 zal ik mijn debuut hebben gemaakt op het biljart en daarna heb ik het een aantal jaren vrij intensief gedaan. Zoals ik eerder al op dit weblog schreef (Oud sportnieuws), ben ik nooit lid geweest van een club, laat staan dat ik competitie heb gespeeld. Lekker libre spelen in de kroeg, niet goed maar enthousiast. Zo eind jaren '70 deed ik dat toch wel een keer of twee per week.
Dat ik na mijn eerste pogingen de smaak te pakken kreeg, heb ik te danken aan twee mensen (en uiteraard ook aan de mannen die met/tegen me wilden spelen).
Natuurlijk was dat mijn echtgenoot die toen mijn leermeester was en geduldig wist om te gaan met mijn eigenwijsheid. 'Die zou ik linksom over wit en dik spelen' leidde bij mij al gauw tot rechtsom over rood en dun. Irritant natuurlijk als ik 'm dan toch maakte.
En achteraf gezien speelde Engelien Voskens ook een belangrijke rol bij mijn eerste schreden/stoten op het groene laken. Zij was de eigenaresse van café Voskens in Tilburg, officieel café De Roskam, dat jarenlang mijn stamcafé was.
In het bruine café in het centrum kwam een gemengd publiek, maar studenten, oud-studenten en eeuwige studenten maakten een aanzienlijk deel uit van het publiek. Ook kunstenaars waren meer dan gemiddeld vertegenwoordigd.
Engelien was een kleine vrouw met een zachtmoedig gezicht en een grijze krullenbol, maar ik heb boomlange kerels zien krimpen onder haar bliksemende ogen waarna ze afdropen. Er kon veel bij Voskens, maar als ze je niet mocht, hield ze je kort of keek ze je buiten.
Als biljartende vrouw, meisje eigenlijk nog maar, was ik ook in dat café een uitzondering. Maar ik heb me altijd gesteund gevoeld door Engelien. Vaag herinner ik me dat ze een man op zijn plaats zette toen hij een opmerking over mijn biljarten maakte. Of misschien was het dat hij wilde voordringen terwijl ik had afgeschreven.
Doordat ik me in haar café op mijn gemak voelde, kon ik mijn spel en mijn zelfvertrouwen verbeteren. Daar heb ik, hoe weinig ik ook speel, nog steeds plezier van. Het is en blijft een mooie sport, een goede oefening in concentratie en mindfulness.
Ze beschermde het biljart angstvallig. Als iemand met een sigaret ook maar in de buurt kwam of iemand tegen het biljart wilde hangen, kwam Engelien met driftige pasjes aangestevend. Later op de avond was het vaak zo druk dat het biljart zorgvuldig werd afgedekt.

1989 De Tilburgse Koerier meldt het
overlijden van Engelien Voskens.
(Klik op afbeelding om te vergroten.)

Kinderen konden bij haar altijd een potje breken. Sommige stamgasten liet ze ook toe in haar privé-leven, zo ver brachten wij het niet. Maar dat wij aardig hoog stonden op haar favorietenlijstje, merkten we eens met Pasen toen we eindelijk ook het boterlammetje kregen dat ze zelf maakte voor haar vaste klanten.
Eind jaren '80 werd Engelien ziek en in 1989 is ze op 70-jarige leeftijd overleden. Hoewel ik toen niet meer zo veel in de kroeg kwam, ben ik blijkbaar wel bij de uitvaart geweest. Ik vond namelijk in mijn archief het herinneringsprentje en ook het artikel uit het weekblad de Tilburgse Koerier waarin haar overlijden werd gemeld.
Met de dood van Engelien verdween de laatste Voskens uit het café dat Adrianus Voskens in 1797 begon. Gelukkig staat het pand er nog en het heeft blijkbaar nog steeds een horecabestemming, al staat er vermoedelijk geen biljart meer.

Engelien, peetmoeder van mijn voorliefde voor biljarten. Soms besef ik pas jaren later welke belangrijke rol mensen in mijn leven hebben gespeeld.

Regionaal archief Tilburg over café Voskens

Het Huys van Voskens - geschiedenis

Oud sportnieuws

2012-01-04T23:40:00.000+01:00

Toen was 2011 toch ineens nog snel voorbij. En dat terwijl ik nog een hele stapel ideeën voor weblogs had liggen. Al die tijd moesten ze wijken voor andere onderwerpen die zich opdrongen en soms kwam het er gewoon niet van, geen tijd of geen zin.

Er zijn ideeën die ook nog wel in 2012 kunnen, maar het 100-jarig bestaan van de KNBB is echt achterhaald. De wat? De Koninklijke Nederlandse Biljartbond dus. Niet dat ik daar lid van ben geweest, maar ik biljart wel graag. Het is ook de enige sport waarmee ik ooit een sportprogramma heb gehaald.

Klik op de afbeelding om
te vergroten. (Ik ben overigens
niet de vrouw op de foto.)

Nieuwsgierig? Oké, vooruit dan. Ik vind het ook wel leuk om een herinnering van bijna 35 jaar geleden op te diepen uit mijn archief. Eind 1977 kreeg ik in een café in Nijmegen te horen dat ik er niet mocht biljarten. Ik was geen biljart-ster, maar ik was ook geen stuntelige beginneling. Ik was zo verbolgen dat ik een ingezonden brief stuurde naar onder meer de Volkskrant. Plaatsing daarvan leidde tot een media-aandacht die me verbaasde.

Het tv-programma 'Hoe bestaat het?' heeft er aandacht aan besteed aan en ik kreeg een telegram (een wat?) van de Vara met het verzoek ze te bellen. Ik werd uitgenodigd voor de proefopname van een nieuw tv-programma van Sonja Barend. Jammer genoeg bleek ik ziek op die dag.

Wat wel doorging, was de reportage in het radioprogramma 'Tussen start en finish' van Harry Vermeegen. Later hoorde ik dat het item zelfs was herhaald in het jaaroverzicht. Harry Vermeegen toog naar mijn toenmalige woonplaats Tilburg en interviewde mij tijdens het biljarten. De tweede carambole - tikt zo lekker weg op de radio - becommentarieerde hij met: 'Je begint nu echt warm te draaien, je begint achter elkaar te scoren.'
In een ander café vroeg hij de aanwezige mannen wat ze van vrouwenbiljart vonden. Tot Vermeegens grote plezier debiteerden ze in smeuïg Tilburgs alle clichés over biljartende vrouwen, zoals: Dan liggen er te veel ballen op het biljart. Zoveel jaar na dato denk ik pas: Kék naor oe eige.
Maar er was ook een man die ruimhartig zei: 'Ze meuge wel biljarten, moete nie.'
In het begin van mijn journalistenloopbaan heb ik zelf ook nog eens aandacht besteed aan het vrouwenbiljart met een artikel voor de Viva.
Er is gelukkig veel veranderd. Tegenwoordig schijnen er zelfs bij ouderenverenigingen vrouwen te biljarten.
Ik doe het te weinig, maar het kan dus altijd nog, later als ik oud ben.

Eerder weblog over biljarten (14 juli 2011)

Gelukkig nieuw jaar!

2012-01-01T10:18:00.000+01:00

Ik wens iedereen veel geluk en gezondheid in het nieuwe jaar!

Een jaar vervuld van mooie woorden - gesproken, geschreven, gelezen, gehoord, gevoeld - en daden.

Afrika in verhalen

2011-12-31T12:19:00.000+01:00

Uit mijn leeslogboek 2011 blijkt dat ik verhoudingsgewijs veel boeken heb gelezen die over Afrika gaan. Op zich is dat niet zo verwonderlijk, ik heb iets (veel zelfs) met Afrika.
Dit jaar besteedde ik in dit weblog al aandacht aan enkele boeken die ik las: 'Wilde wereld' van Eric Corton, 'Een vlinder in Afrika' van Hans Bronswijk over het Rwanda-project van scholengemeenschap Pantarijn in Wageningen, 'Het land van Legba' van Marnel Breure over voodoo in Afrika. Dan waren er nog Aya de Yopougon, de strip uit Ivoorkust, en de roman 'Hoe laat eigenlijk' van Jannah Loontjens die speelt in Senegal.

Vorige week heb ik met bewondering 'De roeiers van Port Dauphin' van Cees Nooteboom uitgelezen. Alle Afrikaanse reizen, zo luidt de ondertitel. Jammer dat hij er niet meer heeft gepubliceerd, want dit smaakt naar veel meer. Sommige verhalen zijn al 50 jaar oud, toen reizen nog meer ontdekken was en toch staat daar ook veel herkenbaars en voorstelbaars in.
Maar Nooteboom is er dan ook een meester in om woorden te geven aan situaties waarvoor ik zelf soms geen woorden vind. Zo beschrijft hij op p. 110 de steeds feller wordende dans 'alsof ze samen één groot, woedend, zwetend, stampend lichaam waren (...). Zelf staat zijn lichaam daarbuiten, in het pijnlijke besef dat hij alles weet van westerse beschaving maar zich voelt als 'de armoedige bediende van betere tijden.'
Hij verwoordt ook goed het dilemma: moet je de mensen daar willen behoeden voor de valkuilen van onze westerse levenswijze, en zo opnieuw bevoogdend zijn? Op p. 128: 'Zover is het gekomen met onze onverdraaglijke arrogantie: niet alleen hebben we bij onszelf de boel verziekt en vinden we maar met moeite een weg in de doolhof van onze eigen vooruitgang, het liefst zouden we, met onze pijnlijke wetenschap gewapend, de nog onbedorvenen willen waarschuwen, om ze zo puur te houden dat wij er ons, per vliegtuig, en uitstekend bediend, nog aan kunnen komen laven.'

Nu ben ik bezig in maar liefst twee boeken tegelijk over Afrika. Ze lagen al een poosje op mijn leesstapel en ze zijn totaal verschillend, maar daarom ook goed ter afwisseling.

'Toubab', een bundel van Nederlandse en Vlaamse schrijvers over Afrika, en 'Congo', het terecht geprezen meesterwerk van David van Reybrouck.

Kunstje

2011-12-30T17:39:00.000+01:00

Twitblog: Ik ben een vlaamse gaai en ik dóe een koolmees # vogelsvoeren

Verhalen over leven en dood

2011-12-29T15:18:00.001+01:00

Doorgaans lees ik vooral eigentijdse romans, maar dit jaar zaten er opvallend veel biografieën en autobiografieën in mijn leesvoer.
Gisteren schreef ik al over de rouwboeken die ik las. Uit mijn leeslogboek 2011 kan ik daar nog een juweel aan toevoegen: 'Gestameld liedboek' van Erwin Mortier.
Als ego-documenten las ik 'Knock-out' van Rein Gerritsen, 'De dood heeft mij een aanzoek gedaan' van Kristien Hemmerechts en 'Liefs van Annie', brieven van Annie M.G. Schmidt.

Ook de vuistdikke biografie van Vasalis door Maaike Meijer kon me boeien, evenals de biografie van Eva Rovers over Helene Kröller-Müller (1869-1939) die ik deze week uitlas.
De grondlegster van het Kröller-Müller Museum op de Hoge Veluwe heeft kosten noch moeite gespaard om haar ideaal te bereiken. Eva Rovers laat zien hoe de gedrevenheid van de kunstverzamelaarster vooral werd ingegeven door teleurstelling over haar kinderen.
Omdat haar kinderen niet beantwoordden aan haar ideaalbeeld stortte ze zich op een ander levensdoel, de kunst. Huisvriend Sam van Deventer bleek wel gevoelig voor haar lessen over kunst en hij begreep beter wat haar dreef. In de nalatenschap van Sam van Deventer zat ook een kist met 3400 brieven van Helene Kröller-Müller waaruit Eva Rovers kon putten voor haar biografie 'De eeuwigheid verzameld'.
Daarin volg je als lezer op de voet de ontwikkeling van deze sterke vrouw, die het zichzelf en anderen niet gemakkelijk maakte.
Meermalen bezocht ik het Jachtslot St. Hubertus op de Hoge Veluwe en elke keer weer fascineert me de discipline en orde die tot in de theekopjes is doorgevoerd. Ik krijg echter ook een ongemakkelijk gevoel van die overmaat aan perfectie waaronder ik een (dwang)neurotisch karakter vermoed.
Uit het boek wordt me veel duidelijker hoe moeizaam die ogenschijnlijke perfectie tot stand is gekomen en hoeveel offers het heeft gekost, ook van haar omgeving.
Tegelijkertijd bewonder ik het doorzettingsvermogen waarmee zij alle weerstand en tegenslagen heeft getrotseerd. Van het marktdenken dat nu van de culturele sector wordt gevraagd, was Helene Kröller-Müller een exponent avant la lettre.
Ze heeft de rijkdom uitdrukkelijk niet voor zichzelf willen houden, waardoor wij nog steeds kunnen genieten van de kunstschatten en een museum in een kostbaar landschap.

Eerder weblog over: Gestameld liedboek, Erwin Mortier
Eerder weblog over: Vasalis. Een biografie

Rouwboeken

2011-12-28T19:38:00.000+01:00

Nog nooit gingen er in een jaar zoveel mensen uit mijn omgeving dood als dit jaar. Wellicht wordt dat er niet beter op naarmate ik ouder word.
Heel dichtbij mijn ouders en een geliefde nicht van mijn leeftijd, maar ook mijn eerste 'baas', de directeur van de Stefanusmavo in Tilburg waar ik op mijn 20ste lerares werd. Zeven jaar lang heb ik hem daar meegemaakt als ruimhartige, beminnelijke man. Achteraf gezien een voorrecht om onder zijn hoede mijn entree te maken in het beroepsleven.
Verder overleden onder meer de moeder van, de broer van, en een vroegere buurvrouw.
Mijn hoofd stond lange tijd niet naar schrijven dit jaar en slechts mondjesmaat heb ik iets geschreven over het verlies, gemis en verdriet. Het meeste was hooguit voor kleine kring bedoeld en vooralsnog kan ik me niet voorstellen dat ik 'de hele wereld' wil laten delen in die gevoelens.

Uiteraard gaat iedereen, en dat geldt ook voor schrijvers, anders om met verlies. Maar hoe anders was het blijkbaar voor A.F.Th. van der Heijden die in 'Tonio' zijn rauwe verdriet uitschreef over het verlies van zijn zoon.
En voor Connie Palmen van wie vorige maand het boek verscheen over het verlies van haar man Hans van Mierlo: 'Logboek van een onbarmhartig jaar'.
Gelukkig waren de twee schrijvers wel in staat erover te schrijven, want ik vond het prachtige boeken. Allebei benadrukken ze dat ze ook niet anders konden dan dit schrijven.
48 dagen na het overlijden van haar man begon Connie Palmen al te schrijven, uit angst dat ze anders de ergste pijn zou vergeten, ze wilde 'met de pen op de huid van de pijn zitten' (p. 14).
Ze schrijft aangrijpend over de diepste wanhoop, in puin liggen. 'Voor geliefden geldt de harde wet: zodra het wij verdwenen is dondert het ik in elkaar, in brokken uiteen, stukgesmeten, kapot, door niets anders bij elkaar te houden en te definiëren. Niet alleen hij is dood, mijn liefste ik is ook dood.' (p. 27).
In het boek lees ik de aandoenlijke en manhaftige pogingen om zichzelf weer bij elkaar te rapen. Het wordt de kunst om na zo'n verlies toch weer tot leven en tot overgave te komen. 'Wie de angst voor de dood ontvlucht, loopt het geluk mis.' (p. 166) en op p. 220: We hebben de illusie van oneindigheid nodig, anders is het leven niet te doen.'
De schrijvers geven onverbloemd weer hoe verlies diep en meedogenloos zijn wonden slaat. Beide boeken ontstijgen de particuliere rouwverwerking en raken indringend aan de universele emoties rond leven, liefde en dood.

Weblog over Tonio, van A.F.Th. van der Heijden

Uitglijer

2011-12-27T16:09:00.000+01:00

Op mijn wandelrondje vanmiddag heb ik eens niet het water opgezocht van Binnenveld, Grift of de dijk, maar via de campus heb ik een stukje van De Eng gedaan. Ook mooi, al mis ik al gauw zicht op water. Het slootje langs de Droevendaalsesteeg is dan toch wat karig.
Ook bezocht ik het kerkhof en het viel me op dat veel graven waren voorzien van kerststukjes, soms van kerstballetjes en zelfs een enkele kerstboom. Zo laten we onze doden 'meeleven' met de seizoenen en hoogtijdagen.

Ik kom niet vaak op de campus van Wageningen Universiteit, ik heb daar ook meestal niets te zoeken. Ook nu weer viel me op dat die zich blijft uitbreiden. Bouwwerken in uiteenlopende stadia, kunstwerken die her en der gedropt lijken, hopelijk in afwachting van een betere plek.
Even waande ik me in het buitenland met louter Engelstalige bordjes, bijvoorbeeld naar gebouwen als Restaurant of the Future. Ik keek vergeefs of op de achterkant wellicht de Nederlandse vertaling stond.
Bij elk bruggetje staat een gele waarschuwing: Slippery when icy. De universiteit maakt serieus werk van haar internationale oriëntatie, maar ik dacht dat zij wel voor tweetaligheid had gekozen. Getuige de bordjes is het Engels toch richtinggevend op de campus.
Bij het driehoekig waarschuwingsbord van een voorrangskruising stond dan weer wel een onderbord: Voorrang verlenen. Kijk, dat zou nou nuttig in het Engels (eventueel ook het Chinees) zijn.

Voor het eerst zag ik dat het WUR-terrein een Golf Disc Course rijk is. Een soort trapveldje voor frisbees, als ik het goed begrijp.
Met uitleg in het Engels, maar ook in het Nederlands. Daar wordt uitgelegd wat het eindoel van het spelletje is.
Maar wat is in hemelsnaam een oel?

Twee kerststallen

2011-12-24T12:46:00.000+01:00

Had ik vorig jaar even twee kerstbomen, nu heb ik twee kerststallen. Voor het eerst van mijn leven kocht ik in 2010 een kerststalletje, deze week heb ik een tweede stal gekocht.

Dat was nodig omdat ik in het gelukkige bezit kwam van een kerstgroep. Nou ja, gelukkig? Het is de kerstgroep die ik al bijna mijn hele leven ken, die van mijn ouders namelijk.

Vorig jaar heb ik de beeldjes nog samen met mijn moeder uitgepakt. Mijn vader heeft later de kerstspullen mee opgeruimd en weer naar de zolder gebracht.
Dit jaar zijn onze ouders er niet meer met Kerstmis. Er kan veel veranderen in korte tijd.

Het beeld van een kerststal naast mijn kerstboom is nog wat onwennig. Maar de beelden zijn zo vertrouwd. Meer dan 50 kerstmissen waren ze erbij in onze familie. Ze zijn de kinderhandjes en al die jaren niet helemaal ongeschonden doorgekomen. Subtiele lijmresten verraden breuken en onhandige onthoofdingen. Er is wat bijgepleisterd of bijgeschilderd, maar hier en daar bladdert er toch wat af, zie ik. Volgend jaar misschien maar eens een likje verf. Niet helemaal in de geest van mijn vader, die klusjes niet uitstelde, en zeker geen jaar.

Ik herinner me dat in onze jeugd niet elk beeldje meer te redden was, maar een restant van een schaapje bleek perfect stoepkrijt.
Ook weet ik nog dat we ons bij het uitpakken soms even afvroegen: was dit nou de zwarte koning? Waarom had hij dan geen kroon en hermelijnen mantel zoals de andere twee? Een sterk gevoel voor rechtvaardigheid zit nu eenmaal in onze genen. Maar er bleek ook een zwarte herder te zijn.

Net als vroeger thuis wachten de koningen nu met hun gulle gaven nederig naast de kerststal tot ze op audiëntie mogen komen.

Delen wat je hebt, aandacht, liefde, zorgzaamheid, eenvoud. En bezinning. Dat is voor mij de essentie van de kerstgedachte.

Goede kerstdagen!

Blog 2010: Twee kerstbomen en de eerste kerststal

Licht in deze dagen

2011-12-21T21:50:00.000+01:00

De donkere dagen voor Kerstmis, maar het zijn dit jaar eerder de drukke dagen voor Kerstmis. Geen sprake van kalmpjes naar het kerstreces toedrijven, maar nog flink in touw, met bedrijfstrainingen bijvoorbeeld.
Tussen die bedrijven door heb ik toch nog de kerstboom weten op te tuigen en die brengt licht en ogenschijnlijk rust in huis.
Tot overmorgen eindelijk echt de rust en stilte losbarsten.

Weblog 23 dec. 2010 Twee kerstbomen

Nieuwer

2011-12-14T15:32:00.000+01:00

Als ik een weekje ben weggeweest, ga ik er zomaar van uit dat alles thuis min of meer hetzelfde is gebleven.
Maar maandagmiddag keek ik vreemd op toen ik nog een rondje Binnenveld wandelde.
Natuurlijk, de wijk Nieuw Kortenoord in Wageningen ontwikkelt zich voortvarend, maar er blijkt plotseling een nieuw kanaaltje te zijn gegraven, haaks op de Nieuwe Kanaal. Een nieuwer Nieuwe Kanaal dus.
Het maakt me wel een beetje onrustig, al die grondverzetmachines en megamolshopen die opduiken tot verder in het Binnenveld dan ik verwachtte.

Eerder weblog over de nieuwe wijk Kortenoord

Dag zee!

2011-12-11T19:39:00.000+01:00

Het zit er bijna op, een week Egmond aan Zee. Uitgewaaid, uitgewoed, ingekeerd. In evenwicht.
Balans tussen werk en rust, gezelschap en alleen, zon en regen, buiten en binnen, warm en koud.

Uitzicht vanaf mijn werktafel

Mooi dat lichaam en geest zo goed zelf weten wat ze nodig hebben. Fijn dat ik ze deze week hun gang kon laten gaan. Onbegrensde ruimte en toch (dus?)oneindig hard werken.
Mijn kinderboek 'Schelpen' heb ik rigoureus omgegooid en herschreven. Hoewel er revisie nodig is, lijkt het me nu evenwichtiger en nog beter dan de eerdere versie.
Het 12+boek 'Winkeldochters' heb ik na bijna een jaar opnieuw ter hand genomen en ik was aangenaam verrast over hoe goed het al bleek te zijn. Ik heb weer zin om ermee verder te gaan.
Aanzetten tot gedichten en enkele flarden van ideeën. Een onvermoede oogst van een week retraite.
Plus flink wat wandelkilometers in de benen, gezonde zeelucht in de longen en nieuwe energie om drukke werkweken thuis tegemoet te gaan.
Wat voelde ik me weer een bevoorrecht mens dat ik een week lang kon werken met het altijd inspirerende zicht op zee.

Dag zee!

Blog na aankomst in Egmond aan Zee

Monument

2011-12-11T19:04:00.000+01:00

Al een jaar of vijftien kom ik minstens eens per jaar een aantal dagen in Egmond om te werken met zicht op zee. Dan huur ik op mijn vertrouwde adres een appartement aan de boulevard.
Elke keer zie ik dan ook weer het huis van de buren, een eigenwijs geel houten huis. Het doet me deugd dat het heeft standgehouden ondanks de vernieuwingsdrift en hoogbouw die culmineerde in de sterflat van 10-hoog, de buren aan de andere kant.

Vandaag viel mijn oog voor het eerst op een verweerd bordje voor het huis dat een naam heeft: de Geveerde Kikker. Het blijkt een rijksmonument uit 1922, relict van het vroege strandtoerisme in begin 20e eeuw en het kwam als bouwpakket uit Silezië.
Een geruststellende tekst, want zijn monumentenstatus zal de villa wat beter behoeden tegen eventuele megalomane skylineprojecten voor Egmond. Helemaal gerust ben ik niet op het aanzien van de boulevard, want wat gaat er een eind verderop verrijzen na de sloop van voormalig hotel Bellevue?
Ik kom graag terug om het proces nauwlettend te volgen.

Website Geveerde kikker

Zaterdag aan Zee

2011-12-10T20:17:00.000+01:00

Zaterdag aan Zee, zo totaal anders dan, ik noem maar iets, zaterdag in Wageningen. Wat viel hier deze dag zoal te beleven?

Renners en fietsers maakten een rondje of deden een lijntje heen en weer.

Als voorbereiding misschien voor de Strandrace Egmond-Pier-Egmond voor mountainbikers of de Halve (marathon) van Egmond begin januari, of vandaag al voor het echie in de Derp Bikers Beachrace 2011.

Derp, zoals de Derpers hun eigen dorp Egmond liefkozend noemen.

Verder werd er gedart in het Masters tournooi en stoer gekitesurft.

De Egmonder reddingsboot voer zijn zaterdagse trainingsrondes en kon zich uitleven in de indrukwekkende golven.

Ook werd er gezweefvliegd.

En gebadmintond.

Gebadmintond? Met die wind?

Hoe ik zelf mijn zaterdag heb doorgebracht?

Kijken naar de zee, wandelen langs het strand én schrijven. Een werkdag dus, maar wel weer een heerlijke werkdag.

Verdwalen

2011-12-09T17:52:00.000+01:00

Wat is verdwalen in dit land? Dit land vergeven van bordjes en richtingaanwijzers en met overal mensen aan wie je altijd de weg kunt vragen ('je hebt een Hollandse mond en je mag altijd alles vragen. Als je het maar netjes doet', zoals het adagium van mijn schoonmoeder vroeger luidde).

Verdwalen is ergens terechtkomen waar je niet wilde zijn. Maar soms brengt het je wel op plaatsen waar je anders niet was gekomen.

Vanmiddag liepen we in een rechte lijn over het strand van Egmond naar Bergen aan Zee. De weg terug zouden we door het duingebied afleggen. Maar ergens moeten we een afslag hebben gemist en dus raakten we steeds verder van zee af.
Zo bleek later pas. De duinvalleien lagen er prachtig bij. Een bordje waarschuwde voor een afdaling van 10 %, dus die mag ik weer bijschrijven in mijn logboekje hoogtetraining en de paarden en runderen stoffeerden prachtig het landschap.
Wat maal je om een paar extra kilometer als het lopen lekker gaat en je in goed gezelschap verkeert. Bovendien kwam ik zo wel voor het eerst van mijn leven in Wimmenum.
Dacht ik dat ik de afgelopen 15 jaar toch wel alles had gezien in Egmond en omgeving. Mooi dat verdwalen zelfs in dit land nog kan waar alles in kaart is gebracht.
Overigens is dat voor mij ook geen bovenmenselijke opgave. Weinig gevoel voor richting en een grote portie eigenwijsheid blijken regelmatig een fatale combinatie te zijn. Maar ik kom nog eens ergens.

Palm Beach

2011-12-09T17:17:00.000+01:00

Twitblog: Palm Beach in Egmond # hoezo winter?

Trendwatching

2011-12-08T21:33:00.000+01:00

Twitblog: Haken is in opkomst, breien wellicht spoedig passé, maar in Egmond heb ik vandaag de nieuwste trend gespot: macramé # zo helemaal 2012

Kwallendag

2011-12-08T21:24:00.000+01:00

Had ik het in mijn blog gisteren over kwallendag, en jawel, vandaag dus.
Ik was er helemaal niet op bedacht. Naar mijn weten heb je dan hier een noordwestelijke wind nodig en vandaag was hij immers zuidwest.
Die kwallen hadden zich trouwens wel een schutkleur aangemeten. Het waren niet van die grote, prachtige inktblauwe exemplaren, maar kleine, snotterige klodders.
Dat klinkt niet erg respectvol. Bovendien, nu ik de foto bekijk, vind ik deze kwal vooral stemmig en subtiel.

Wederhelft (2)

2011-12-07T21:03:00.000+01:00

In de serie Strandvondsten vandaag: de handschoen. Vroeg ik me gisteren bij de aangetroffen schoen af waar de wederhelft was, vandaag struikelde ik op het strand van Egmond zowat over die existentiële vraag.

Ik was nog maar net begonnen aan mijn wandeling of ik trof een blauwige, of eerder turquoise, handschoen aan.

Op de vraag waar zijn wederhelft zou kunnen zijn, kreeg ik al binnen honderd meter antwoord.

Fijn, hereniging kon niet ver meer zijn.

Tevreden over deze heelheid stapte ik verder en stuitte tientallen meters verder op een oranje handschoen. Ach ... alleen.

Of was dit een Dritte im Bunde, stoker wellicht in een goed huwelijk?

De vraag liet me niet los, maar gelukkig, een eindje verder lag zijn maatje.

Eind goed, al goed. Happy end, als te vaak in een Amerikaanse film, en dat is me dan weer te makkelijk en te saai.

Bovendien heb je geen verhaal als het zo vanzelfsprekend goedkomt. Een ernstig probleem voor een schrijver die op zoek is naar conflict, spanning, dilemma.

Maar op de terugweg, een heel eind verderop, word ik op mijn wenken bediend: op de vloedlijn nóg een turquoise handschoen.

Is zijn maat nog niet aangespoeld, of hoort hij nergens bij? Het vijfde wiel aan de wagen?

Kijk, nu hebben we misschien een verhaal.

In elk geval was het vandaag handschoenendag, zoals ik op het strand ook wel eens een kwallendag meemaak of een zwaardschededag of een zeesterrendag.

Handschoenendag. Laat ik er de volgende keer wel aan denken mijn handschoenen aan te trekken. Windkracht 8-achtig in december is frisjes.

Blog Wederhelft 1 - 6 dec. 2011

Strandstorm

2011-12-07T20:14:00.000+01:00

Twitblog: Het strand van Egmond waait leeg # volgend jaar maar weer zandsuppletie

Lichtpunt

2011-12-06T17:12:00.000+01:00

Twitblog: Met altijd goed weer mis je wel een regenboog, - of twee, voor de helder zienden # lekkerbinnenweer

Wederhelft

2011-12-06T17:01:00.000+01:00

Twitblog: De vraag is al zo oud sinds Plato: waar is de wederhelft gebleven? # durf te vragen

strandvondst Egmond 6 december
ofwel: wat ik in mijn schoentje vind

Hallo zee!

2011-12-05T20:30:00.000+01:00

uitzicht vanaf het balkon

Terug in Egmond aan Zee en nu voor langer dan een dagje en een nachtje. Dagenlang uitwaaien en inkeren, rust en gedreven werken. Dat kan hier allemaal samengaan. Eindelijk weer de draad van mijn kinderboek 'Schelpen' oppakken en aan de slag met de zinvolle opmerkingen van mijn uitgever.
Ik hoop dat ik ook de geest krijg om weer verder te gaan met mijn 12+boek 'Winkeldochters'. En ik heb nog enkele andere onvoltooide schrijfprojecten meegebracht, plus volop lege vellen papier voor als zich iets geheel nieuws aandient.
De afgelopen periode was ik vooral druk met cursussen en bedrijfstrainingen geven, andere mensen begeleiden met schrijven. Nu mag ik zelf weer.
Als er zo'n zee van tijd voor me ligt, slaat ook altijd wel een faalangstig gevoel toe: wat als het niet lukt?
Als het niet lukt, zeg ik nu ferm, zal dat wel ergens goed voor zijn. Dan ben ik misschien aan verdiende rust toe.
Het uitwaaien lukt in elk geval. Windkracht 7 staat pal op de ramen van mijn onderkomen en het giert en tiert. Ik prijs me gelukkig met mijn vertrouwde stek hier. Als het weer te bar en boos is, hoef ik niet eens de deur uit om de woeste zee te zien. Maar ik ga ervan uit dat ik toch ook mijn trainingswandelingen kan maken deze dagen.
Terwijl ik dit schrijf, besef ik dat ik ongemerkt een to-do lijst aan het maken ben. Niet handig, ik weet immers dat dat bij het schrijven juist niet werkt. Misschien moest ik mezelf maar eens een schrijfverbod opleggen.

De Koningin van het Levenslied

2011-12-04T20:57:00.000+01:00

Het levenspad van de Zangeres zonder Naam (1919-1998) voerde niet over rozen, dat werd weer eens duidelijk in de gelijknamige musical die gisteravond in Weert de Limburgse première beleefde. En ik mocht erbij zijn.
Tot mijn verrassing kreeg ik namelijk een persoonlijke uitnodiging, die ik waarschijnlijk te danken had aan het blog dat ik eerder wijdde aan haar graf in Stramproy, haar woonplaats bij Weert.

Bij de ingang van het Munttheater schreden wij niet over een rode loper, maar over een rozenloper. Dat motief werd voortgezet in het tapijt in de foyer waarin bovendien het portret van de Zangeres was verwerkt. Museum De Lakenhal in Leiden had enkele japonnen van de koningin van het levenslied uitgeleend en evenals een duplicaat van haar diadeem waren ze opgeborgen in vitrines.
Dat had de sneue Rietje Beij in haar jeugd vast nooit verwacht. Eind jaren 60 werd mevrouw Mary Servaes-Beij overigens al salonfähig verklaard.
Tot de gasten gisteravond behoorden dan ook de gouverneur van Limburg en het college van B. en W. van Weert. In een uitverkochte zaal zagen wij de musical over haar roemruchte en tragische leven.

Feit en fictie waren knap verweven, de cast bleek van veel markten thuis, zoals ook bij een musical past en het decor was smaakvol voorzien van toepasselijke bling-bling.
Een aanzienlijke rol was weggelegd voor Johnny Hoes die haar ontdekte en haar vele gouden platen produceerde in zijn studio in Weert. Hoes, - in mijn jeugd onze buurman -, overleed dit jaar, anders was hij waarschijnlijk eregast geweest bij deze speciale voorstelling in Weert.

Vooral Ellen Pieters speelde als de Zangeres de sterren van de hemel. Haar stem, de dictie, de snik en al die wisselingen in emoties en situaties. De meeste indruk maakte op mij de scène waar ze, klein en subtiel gespeeld, oud en gebroken is. Maar zodra ze dan 'Mijn leven' (My way) zingt, is de oerkracht terug.
Dat 'My way' ten afscheid, het tranen trekken waartoe de noblesse van een smartlap verplicht, het had allemaal makkelijk óver de rand kunnen zijn. Maar schrijver, regisseur en spelers hebben met vakmanschap en humor de voorstelling op het podium gebracht.
En, ja, natuurlijk zong ik aan het eind ook 'Mexi...i..i..i..i...cooo'.

Onlangs is in Stramproy het Zangeres zonder Naam-museum geopend, je kunt een naar haar genoemde lunch bestellen en zelfs een Zangeres zonder Naam arrangement boeken, inclusief fietstocht die onder meer leidt naar haar graf.
Had ze dat ooit kunnen denken in die laatste zware en eenzame periode van haar leven?

http://www.dezangereszondernaam.com/

Eerder weblog over haar graf in Stramproy

Interview Gert Berg met de Zangeres zonder Naam over haar moeilijke laatste jaren

Hallo wereld!

2011-12-01T17:45:00.000+01:00

De Kinderboekenweek is voor mijn gevoel nog maar nauwelijks achter de rug of die van oktober 2012 wordt al gelanceerd. Een mooi thema: Hallo wereld! over de ontmoeting met andere culturen. Daar kan ik wel wat mee.

Hallo wereld!
op kraambezoek in Mali - 2008

Natuurlijk kom je die andere culturen ook dichtbij huis tegen. Letterlijk, mijn kleine stad Wageningen telt zeker 160 nationaliteiten, bijna net zoveel als Amsterdam. Maar het gaat evenzeer over culturen voorbij de grens en daar heb ik de afgelopen jaren ook over geschreven. Zo staat op mijn website een verhaal over Mali: Alleen maar een bal. Daarin beschrijf ik de ontmoeting met de jongen Alhadj, maar ook mijn kraambezoek in alle vroegte: hallo wereld, dag nieuwe wereldburger!

Ik ga graag in de Kinderboekenweek naar scholen en bibliotheken mét de verre vrienden uit mijn verhalen: schoenpoetser Souris uit Ivoorkust, Alhadj uit Mali en Moussa, de Afrikaan, die verhalen vertelt in Stoerewatjeskamp en de kinderen djembé leert spelen.
Ik neem misschien wel weer mijn mini-baobab mee of mijn djembé, en het voodoobeeldje dat in De oppas een rol speelt. Ik kan vertellen over Astrid die in Ik kom naar je toe dwaalt tussen de beelden van Paaseiland.
Wie weet heb ik tegen die tijd wel een fonkelnieuw verhaal geschreven over een avontuur in Nepal. Ik kijk nu al uit naar de Kinderboekenweek, waarvoor Tosca Menten trouwens het geschenkboek gaat schrijven.

Reisverhaal Mali: Alleen maar een bal

CPNB over de Kinderboekenweek 2012

Stichting Schrijvers School Samenleving, organiseert schrijversbezoeken

Vrije uitloop

2011-11-29T22:04:00.000+01:00

vanaf de hoek van mijn straat
zicht op Binnenveld en Greb

Twee jaar geleden verhuisde ik in Wageningen weer naar een huis met tuin en sindsdien is het open gebied van het Binnenveld nog meer mijn vrije uitloop geworden.
Aan het eind van mijn straat kan ik de Grebbeberg zien liggen, maar hoe lang nog? De woningmarkt mag dan alom stagneren, het plan Nieuw Kortenoord aan de westkant van Wageningen schijnt te lopen als een tierelier. Het bouwproject schuift het Binnenveld in en ik kan de toekomstige bewoners geen ongelijk geven. Zicht op grazige weiden, peppelwegen en de Greb.

Aan het eind van de middag liet ik mezelf weer uit in het Binnenveld en op de terugweg bekeek ik de nieuwbouwlocatie eens beter. Even niet opgelet, was er blijkbaar onlangs een bouwpakket gedropt. Eigenwijs steken nu de eerste puntdaken al af tegen de namiddaglucht.

Op de voorgrond roepen de makelaarsborden in ronkende taal: 'Wageningen te buiten'. Het kunstwerk 'de Vaas' dat voorheen als icoon diende voor het gebouw van Entomologie, staat er wezensvreemd bij.
Nog onwerkelijker is de brievenbus die tegen een boomstam hangt, Binnenhaven 7, maar het bijbehorende pand is in de verste verte niet te bespeuren. Eerst denk ik aan een studentengrap, maar wellicht hoort hij toch bij het informatiecentrum van Nieuw Kortenoord dat zetelt in de voormalige bibliotheek van de vakgroep.
Het is dan trouwens wel een te buitenbus geworden.

Terra non grata

2011-11-28T13:32:00.000+01:00

Wat heb ik de afgelopen jaren genoten van enkele Afrikaanse landen en hun prachtige mensen, maar weer heeft Buza een 'terra non grata' toegevoegd aan zijn reisadviezen.

het bewijs:
ik was in Timboektoe

In 1995/1996 Ivoorkust (niet-essentiële reizen worden ontraden), Madagaskar 2006 (waakzaamheid betrachten) en nu een negatief reisadvies voor delen van Mali.
Konden we in 2008 nog onbekommerd reizen naar Mopti, Djenné, de Dogon-regio en zelfs naar Timboektoe, nu raadt het ministerie reizen naar die gebieden ten sterkste af vanwege dreiging van terrorisme, overvallen en een recente ontvoering.

Op de eerste plaats is het treurig voor de mensen daar, van wie er toch veel van het toerisme leven. Op de tweede plaats denk ik egoïstisch: wie weet wanneer me mijn andere Afrikaanse droombestemmingen, zoals Togo en Benin, door de neus worden geboord. Misschien niet te lang uitstellen dus?
Maar eerst terug naar Nepal. Niet naar de onveilige gebieden uiteraard.

Ochtendgloren

2011-11-28T12:16:00.000+01:00

Twitblog: In alle vroegte vanaf de Grebbedijk zicht over de uiterwaarden van de Bovenste Polder # dag kan niet meer stuk

Kaal leven

2011-11-27T14:16:00.001+01:00

Konikspaarden Blauwe Kamer

Natuurgebied de Blauwe Kamer toonde me gisteren, ondanks de opgewekte luchten, een onverbloemd beeld van de naderende winter. De bomen hielden nog wel blad vast. Of klampte het blad zich aan de boom vast, nog geen weet hebbend van de stevige wind vandaag die korte metten maakt met aanhankelijkheid.

Ik weet ook wel dat dit de loop van de natuur is. Tijd om te ruimen, te snoeien, in te keren tot het wezen, tot de kale kern.

In de vogelobservatiehut keek ik naar de nakende kaalheid van het leven, ik hoorde de wind in kracht toenemen en ik voelde de kou al. Daar schreef ik het volgende gedicht.

Hoor de wind waait

de bomen kaal

en ogenschijnlijk levenloos.

Over luttele tijd

danst het groen, maar

nu is dit wat er is.

En ook dat niet alle dood

tot leven komt.

Het was wat het was

en dat is oneindig veel.

Toch trekt gemis

aan wat leeft,

en scheurt

de ouderoudste beschutting

aan flarden.

Zeezicht (2)

2011-11-21T20:15:00.000+01:00

Vuurtoren Egmond

Nooit eerder heb ik het zo mistig meegemaakt in Egmond. Vanaf het duin was de zee niet te zien en vanaf de vloedlijn bleef de vuurtoren onzichtbaar. Een enkele schim bewoog over het strand.
Er heerste een uitzonderlijke verstilling, al sprak de zee nadrukkelijker dan anders. Misschien, bedacht ik, is het niet het zeezicht dat me altijd tot rust brengt, maar vooral het geluid van de zee.

Bedrijfstraining?

Veel activiteit was er niet of het moesten de drieteenstrandlopertjes zijn - terug van weg - die ijverig lijken te snellen van niks naar nergens.
Op het strand hielden zich wel enkele groepjes mensen op, waarvan eentje had post gevat bij een ogenschijnlijk betekenisloos decor: twee roze teiltjes en plastic bekertjes.

Bedrijfstraining?

Een persoon hield een papier vast. Het zou wel eens een bedrijfstraining kunnen zijn met een buitenopdracht. Leiderschap, conflicthantering, assertiviteit? Voor de buitenstaander ziet het er wellicht vaag uit, realiseer ik me ook wel als ik zelf een bedrijfstraining geef in een of ander conferentieoord.

Zeebeest, schuin achter de eerste golf

De grijze dag kreeg aan het eind onverwacht kleur toen een wandelaar me attent maakte op een grote donkere beweging vlak achter de eerste golf bij de vloedlijn. Vermoedelijk was het een zeehond, of misschien een bruinvis of zelfs een bultrug.
Toch opmerkelijk om die voor het eerst met eigen ogen te zien op een dag dat je nauwelijks een hand voor ogen ziet.

Zeezicht (1)

2011-11-21T19:37:00.000+01:00

Twitblog: Ik ging vandaag naar zee om de zee te zien # gemiste kans

Bruggetje (2)

2011-11-21T10:55:00.000+01:00

gene zijde
(vanaf Achterberg)

deze zijde
(vanaf Wageningen)

Natuurlijk moest ik vlak na de opening de nieuwe fietsbrug in het Binnenveld uitproberen. Waar ik een maand geleden nog stukliep op de afgezette verbinding tussen Wageningen en Achterberg, kon ik zaterdag ongehinderd naar de overkant peddelen. Het brugdek roffelde stemmig onder mijn fietsbanden.
Twijfelde ik in mijn eerdere blog nog over het nut van deze doorsteek, nu zie ik die toch als een verruiming van de mogelijkheden. Mijn rondje Binnenveld krijgt weer een nieuwe dimensie.

De brug dient ook als verbinding voor twee Klompenpaden rondom Bennekom en die hebben allerlei mogelijkheden tot bekorten, uitbreiden en combineren. Het Harsloërpad (13 km) en het Breukerengpad (5,5 km) zijn het 38e en 39e Klompenpad in Gelderland en Utrecht.
De klompenpaden jubelen de slogan: Klompen aan, rugzak op en gaan!
Ik hou het voorlopig maar op wandelschoenen aan, blaarpleisters mee (en stiekem de ov-kaart).
Bij de brug is trouwens ook een stevig uitgevallen rustbank neergezet.

http://www.klompenpaden.nl/

Eerder blog over fietsbrug

Afval

2011-11-16T23:44:00.000+01:00

Vrolijk wapperen de handvatten van het plastic draagtasje. De houder herbergt de afvalzakjes waarin bezoekers van de uiterwaarden in Wageningen hun rommel kunnen meenemen. Vanmiddag zag ik voor het eerst deze voorziening aan het weggetje Aan de Rijn.
Ik hoop van harte dat het helpt. Makkelijker kan de gemeente het niet maken, zou je zeggen.
Maar in zakjes stoppen is één ding, de zakjes op een fatsoenlijke manier afvoeren is een tweede.
Eerder al schreef ik op dit weblog over mijn ergenis toen ik bij het vogelobservatiescherm bij de nevengeul gedumpt afval aantrof.

Blog 8 april 2011 over afval in de uiterwaarden Wageningen

Iets te wensen overlaten

2011-11-16T23:24:00.000+01:00

Al een paar weken was ik niet meer in de Bovenste Polder geweest en na enkele dagen te veel binnen zitten, móest ik vanmiddag even naar de Rijn.

Ondanks de nachtvorst stonden sommige veldbloemen er nog verrassend kwiek bij.
's Zomers passeer ik ze nogal nonchalant, maar van deze sporadische late bloeiers heb ik met alle aandacht genoten: klaver, distel, boerenwormkruid en boterbloemen.

Van een paardenbloem resteerde nog de pluizebol die me tot blazen leek te verleiden. Bijgeloof wil dat je een wens mag doen als je in één keer alle pluizen weg kunt blazen.
Ik aarzelde. Als ik zou blazen, viel er voor niemand meer te genieten van de plant. Bovendien zou ik een ander beletten een wens in vervulling te laten gaan. Bovendiener, stel dat het me niet in een keer zou lukken, zou dat onheil oproepen?
Bovendienst, wat moest ik zo gauw wensen? Beter wellicht om iets te wensen over te laten.
Hij staat er dus nog. Voor wie iets te wensen heeft.

Portretten

2011-11-11T23:27:00.000+01:00

Ik ging naar Groningen om gemanipuleerde foto's te zien. Hoewel/Juist doordat ik wist dat ik met open ogen bedrogen werd, was ik gefascineerd door de foto's van Ruud van Empel. In het Groninger Museum is de tentoonstelling nog twee weken te bekijken.

In september liet 'Het Uur van de Wolf' zien hoe het proces werkt bij deze fotokunstenaar. Ik kreeg het beeld van een rustige, vaardige, onderzoekende en integere kunstenaar die fragmenten van portretten 'samplet' tot een levensechte foto die tóch ook iets verontrustends heeft. Onschuldige kinderen in een prachtige natuur, maar iets klopt er niet. Dat is wat goede kunst vermag, niets vanzelfsprekends.

Ruud van Empel
World 19, 2006

Fotograaf Puffing
Weert, 1961

Het boegbeeld van de tentoonstelling is het zwarte meisje in communie-outfit. Houding en kleding - let bijvoorbeeld op de kanten handschoentjes - zijn herkenbaar voor hele generaties, maar de setting is vervreemdend.

(Alsof de context van mijn communiefoto zo alledaags was trouwens.)

Ruud van Empel

Portret van Beetke van Usquert
schilder onbekend

In het museum was ook een tentoonstelling van geschilderde en gefotografeerde portretten. Uit deze tijd en juist ook van lang geleden hingen ze gebroederlijk bij elkaar. Bekende foto's van popmuzikanten als Nick Cave en David Bowie door Anton Corbijn, portretten van Erwin Olaf, maar ook het portret van ene Beetke van Usquert (1485-1554).

De oude vrouw poseerde aandoenlijk met haar hondje voor een onbekende schilder, terwijl uit een biografie blijkt dat ze heus niet zo'n zachtmoedige dame was.

Een prachtig spel van schijn en wezen daar in het Groninger Museum.

Het Uur van de Wolf, 6 sept. 2011, Uitzending Gemist

Biografie Beetke van Rasquert

Website Ruud van Empel

Laatste bloei

2011-11-05T16:23:00.000+01:00

De natuur is door het warme herfstweer danig van slag, maar fleurt zo wel de doorgaans grijze novembermaand op. Een rondgang vanmiddag door mijn tuin biedt soms een voorjaarsachtig beeld. De clematis beleeft zijn tweede of derde bloei, de canna bloeit of het hoogzomer is en de dahlia en de hibiscus zitten weer in knop. Het is de vraag of hun bloem tijd van leven krijgt. De kikkers en padden ritselen nog door het vallend blad en rimpelen het water in de vijver.

Het tuinleven op 5 november 2011 nog even in beeld gebracht.

Hier moeten we het de hele winter mee doen.

1. helianthemum

2. dahlia

3. Amerikaanse jasmijn

4. canna

5. clematis

6. watermunt

7. vergeet-me-niet-je-je-je

8. hortensia

9. zonnebloem

10.papaver

11.hibiscus

Behoud de bibliobussen

2011-11-05T15:10:00.000+01:00

In een rap tempo verdwijnen in ons land overal bibliotheken. Gemeenten moeten bezuinigen en laten daarbij ook hun oog vallen op bibliotheken. De afgelopen tijd zijn al verschillende vestigingen gesloten. Laten we in onze eigen omgeving goed in de gaten houden hoe belangrijk onze gemeenteraadsleden deze basisvoorziening vinden.
In mijn eigen provincie Gelderland beslissen provinciale staten woensdag 9 november over het lot van de bibliobussen. Ik heb zojuist de volgende brief geschreven aan de statenleden. Dat is toch het minste wat ik kan doen.

-----------------------------------------------------------------------
Geacht lid van Provinciale Staten van Gelderland,

Tot mijn schrik hoorde ik dat de provincie Gelderland wil bezuinigen op de bibliotheekvoorzieningen en dus ook op de bibliobussen. Ik beschouw bibliotheken als een basisvoorziening voor ontwikkeling, beschaving en cultuur.
Als schrijver kom ik regelmatig op scholen en in bibliotheken en ik ervaar dan telkens weer wat een groot goed een bibliotheekvoorziening is. Als de provincie de bibliobussen wegbezuinigt, verdwijnt daarmee juist voor kwetsbare groepen de toegang tot dit grote cultuurgoed. Vooral kinderen en ouderen kunnen vaak niet zelfstandig de verder weg gelegen bibliotheek bezoeken.
In deze tijd waarin de toegang tot informatie steeds belangrijker wordt om aansluiting te houden bij de maatschappij zijn bibliotheken van vitaal belang. Zij doen immers veel meer dan uitlenen, maar versterken door uiteenlopende activiteiten de betrokkenheid van de burger en de maatschappelijke samenhang.
In kleine kernen zijn al zoveel voorzieningen verdwenen, terwijl een bibliotheek daar ook een ontmoetingplek is en dus een verbindende factor van belang.

Binnenkort beslist u over de bezuinigingsvoorstellen. Ik doe een dringend beroep op u als statenlid om te verhoeden dat de bezuinigingen op de bibliotheken doorgaan.

Met vriendelijke groet,

Annie van Gansewinkel, Wageningen

Eerder blog over bezuinigingen op de bibliotheken

Limburgs springlevend

2011-11-04T19:03:00.000+01:00

Zondag 6 november vindt voor de 14e keer de LiLiLi-daag plaats. Een cultuurfestival met muziek, toneel, cabaret en literatuur, zowel in dialect als Nederlandstalig.

Tussen 13 en 18 uur is er een gratis programma in het Cultuurhuis in Heerlen, waarbij bezoekers een goed idee krijgen van hoe uiteenlopend en springlevend de Limburgse cultuur is. Zelf treed ik deze keer op in het dialectprogramma met een verhaal in het Weerts.

Maar ook ben ik die middag betrokken bij de presentatie van 'Springlaevendj', Platbook 7, een bundel met verhalen en gedichten van en voor kinderen. Ik heb hiervoor de selectie mogen doen.

Het boekje laat goed zien hoe springlevend het Limburgs ook nog is bij de jeugd. Bovendien biedt het een rijke bron om uit te putten voor de populaire declamatiewedstrijden voor kinderen in de provincie.

Presentatie 'Springlaevendj' Platbook 7

Eerder blog over 'Springlaevendj'

Programma LiLiLi-daag

Kunstagenda 2012

2011-11-03T20:16:00.000+01:00

Het is bijna zover: zaterdag 5 november om 17 uur wordt de Kunstagenda 2012 gepresenteerd.
Dat gebeurt bij boekhandel Kniphorst in Wageningen waar ook een expositie is met werk van de deelnemende kunstenaars.
Twaalf beeldend kunstenaars en twee dichters, onder wie ikzelf, hebben meegewerkt aan de 15e Kunstagenda, een project van Marlou Kursten, Twan de Vos en Jelle de Gruyter.
Van mij staan vier uiteenlopende gedichten in de agenda. Bij de presentatie dragen Beitske Bouwman en ik een gedicht van onszelf voor dat ook in de agenda staat. De kunstwerken zijn te zien in de winkel en in de etalage.
Voor het eerst is de Kunstagenda tweetalig. Dat betekent dat er van mijn gedichten ook een variant in het Engels is opgenomen.

Yes yes, eerder blog over de Kunstagenda

Foto's inrichting tentoonstelling Kunstagenda bij Kniphorst 2 nov. 2011

Allerzielen

2011-11-02T12:31:00.001+01:00

Vandaag viert de katholieke kerk Allerzielen, een mooi gebruik vind ik. Herdenkingskruisjes van de overledenen, die het afgelopen jaar in de kerk hingen, worden uitgereikt aan de familie. De graven worden opgepoetst en de doden worden min of meer in de bloemetjes gezet. Als het goed is, beperkt zich dat gebruik niet tot Allerzielen.
Voor mij kan elke dag, elk moment, allerzielen zijn wanneer ik in gevoel of gedachte bij een dierbare overledene ben. Dit jaar overleden mijn ouders en ik heb gemerkt hoe troostend en verbindend kerkelijke rituelen zijn.
Niet alleen onze familie- en kennissenkring staat stil bij het verlies, maar ook de geloofsgemeenschap waarin twee mensen voortaan worden gemist en herdacht.

Hoewel ik gretig het leven vier, nodigen vallend blad, afstervende planten en lengende donkerte wel uit tot beschouwingen over de dood en het kwetsbare leven. Een uitgelezen stemming voor het meesterlijke boek van Erwin Mortier 'Gestameld liedboek. Moedergetijden.' Daarin schrijft hij rauw en teder over de verpulvering van zijn moeder die dementeert.

(p. 53) De paniek in haar ogen, het lijkt alsof ze rondom zichzelf het huis door een bende plunderaars ziet leeggehaald worden, te perplex en onmachtig om ze tegen te houden. Overal handen die graaien. We hebben bij wijze van spreken onze rug nog niet gedraaid of de gauwdieven zijn er weer met een woord of een gewoonte van door.

De situatie van mijn ouders was heel anders dan die bij Mortier, maar toch is het zo herkenbaar wat hij schrijft. De ontreddering, momenten van hoop op beter, afhankelijkheid en verbondenheid, mededogen, wanhoop, tijd stilgezet. En bij leven al een gevoel van missen.
Dat gemis is er de afgelopen maanden niet minder op geworden en maar goed ook. Het maakt me duidelijk hoe goed we het samen hadden. Hoezeer ik op eigen benen kan staan, tevoren had ik niet kunnen voorvoelen hoe verweesd het voelt.
Ik wil gemis en verdriet ook geen 'plek geven', dat klinkt voor mij te veel naar opbergen.
Het mag er zijn, het mag me zomaar ineens overvallen, ik koester het en het roept me vooral op tot goed leven!

Allerzielen - Wikipedia

Ontbijt met vuurtoren

2011-11-01T22:20:00.000+01:00

Het was een lange werkdag, maar aan het eind wachtten thuis rust en voldoening.

De dag begon met een prachtig uitzicht, al was het nét geen zicht op zee. Nooit eerder had ik in Egmond de vuurtoren zo dichtbij mijn perfecte eitje-ontbijtje.

Voordat ik op weg ging naar mijn werkklus in Heerhugowaard, bedrijfstraining taalvaardigheid, wierp ik de zee nog een laatste blik toe. Tot gauw, beloofde ik haar.

Wat was

2011-10-31T19:44:00.000+01:00

Maandag wasborddag. Wasbord huh? Wasbord was, lang geleden. Maar bestaat maandag wasdag wel nog? Ik herinner me van lang geleden een open dag op de watertoren in Wageningen. De rondleider vertelde dat op maandagmorgen het waterpeil in de toren zichtbaar zakte.

Watertoren was, althans in functie. Gelukkig blijft het prachtige gebouw wel behouden, maar wanneer wordt de nieuwe bestemming bekend?

Voor mij was deze maandag stranddag. Een werkafspraak in noordwest-Nederland, die voert mij onvermijdelijk naar de kust en dan het liefst naar 'mijn' Egmond. De zee was op haar lieflijkst, najaarszon en milde wind. Wandelend was het 'met zonder' jas zelfs nog te warm.

De zee blijft, maar hotel Bellevue was, zag ik enigszins geschokt. Zolang ik in Egmond kom, toch al gauw een jaar of twintig, stond het daar. Daarnaast al jarenlang een leegstaand restaurant en daar weer naast een eigenwijs vakantiehuis. Bellevue is ontmanteld, de twee panden ernaast zijn al weg. Er schijnt een groot nieuw hotelcomplex te komen waarvoor en passant ook het achterliggende hotel Golfzang wordt gesloopt.

Ze worden zeldzaam, de losse huizen aan de boulevard, de kleinschalige familiehotels.

Naast de windmolens in de verte verrees als een fata morgana een boorplatform. Ooit was de horizon leeg. Aan de molens ben ik min of meer gewend, hoewel ze toch altijd mijn aandacht trekken. Zo blijf ik op een nevelige dag turen of ik ze écht niet kan zien.

En dan is de vloedlijn vaak een uitstalling van wat was: schelpen, zwaardscheden, krabjes en vissen. Eigenlijk heel wonderlijk dat ik zelden een schoongemaakte graat aantref, vandaag wel.

Ik nam zelf maar geen vis op het menu. Dat is pas voor vrijdag.

Wisseling van seizoenen

2011-10-31T12:15:00.000+01:00

Gisterochtend was ik me danig bewust van de wisseling van seizoenen. We hadden net de klok weer teruggezet, goed gezet eigenlijk. Wintertijd.
Maar de herfstkleuren beginnen nu pas echt los te barsten, zag ik toen ik door het bos van de Dorschkamp fietste. Soms regende het blad en bij de klimmetjes sloften mijn fietsbanden door de bladerlaag.
Hoe mooi ook, het bos is toch niet mijn favoriete landschap. Er staan me al gauw te veel bomen. Ik ben meer van de vergezichten en en daarom zocht ik daarna weer eens Arboretum Belmonte op. Prachtig zicht op het rivierlandschap. In het grasland aan de voet van de Wageningse Berg lagen de rollen hooi alsof ze daar juist na een warme zomerdag waren verzameld.

Ook als bomen en planten hun blad laten vallen en ogenschijnlijk sterven, is er nog veel moois te zien, zoals die pluizige uitgebloeide struik. Toch vielen er in het arboretum ook nog allerlei eigenwijze of dappere planten te vinden die bloeiden alsof ze van geen wintertijd wisten.

Thuis heb ik ook zo'n paar laatbloeiers, de zonnebloemen. Na een trage start hebben ze de eerste nachtvorst getrotseerd en doen ze nu, tikkeltje overmoedig, alsof november nog ver weg is.

Stil

2011-10-30T00:30:00.001+02:00

Dag van de Stilte

website Dag van de Stilte

Geluksdag (2)

2011-10-29T18:54:00.000+02:00

Of de Geluksdag in Wageningen me uiteindelijk veel nieuwe schrijfcursisten oplevert, geen idee. Maar in elk geval was het voor mij een geslaagde dag.
Ik heb zulke mooie gesprekken gehad, met mensen die me even een inkijkje gaven in hun leven.

Een glimp van verdrietige tijden en de dappere manier om daarin staande te blijven en hoe schrijven soms kan helpen.

Meegenieten van de weldaden die het leven vaak ook schenkt, de mensen die je pad 'toevallig' kruisen en met wie je een eindje oploopt in verbondenheid.

Weer eens kreeg ik het besef: geluk vinden = het geluk zien.

Geluksdag 2011 - Happiness4all

Geluksdag (1)

2011-10-28T21:37:00.003+02:00

Heb je het geluk gevonden en wil je anderen leren hoe zij dat ook kunnen vinden? Ben je op zoek naar het geluk en wil je weten hoe anderen dat gevonden heb? Wil je eindelijk wel eens een gelukkig mens zien? Zoek je niet en ben je al gelukkig met wat je toevallig vindt?

Weet je net als ik dondersgoed dat geluk niet als permanente staat van zijn voorkomt, maar dat het gaat om gelukkige dagen, uren, momenten misschien slechts?
Zoeken, vinden, zien, ervaren. Dat kan morgen allemaal op de Geluksbeurs in Wageningen (Hof van Wageningen, 11-17 uur). De organisatie Happiness4all laat een palet zien van methodes, intuïtieve aanpak, verrijkende zaken op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en spiritualiteit.
Er zijn onder meer workshops, lezingen en consulten. Van een eerdere editie is me bijgebleven dat er een open sfeer was van aandacht en eerbied voor elkaar. Ik vind het een roerend gezicht te merken dat zoveel mensen op hun eigen manier proberen vorm te geven aan hun leven. Ieder mens knokt immers zijn eigen knokseltje, zoals psycholoog Nico Frijda ooit zei.
Zelf heb ik er een stand op de informatiemarkt, waar ik informatie geef over mijn schrijfcursussen. Zoek je het antwoord op een schrijfvraag, misschien vind je dat dan morgen bij mij.

Schrijven maakt vrij, blij en soms zelfs gelukkig.
Dat doet me denken aan het gedicht Waarom schrijf ik' van Toon Tellegen, dat zo begint:
Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.

Eerder weblog - Ieder mens knokt zijn eigen knokseltje

Toon Tellegen gedicht 'Waarom schrijf ik'

Website Geluksdag 2011 Happiness4all

Werkplekken

2011-10-28T10:54:00.000+02:00

Als schrijver beschik ik thuis over verschillende werkplekken, afhankelijk van aard van het werk, mijn stemming en het weer. Bij voorkeur werk ik in de tuin, maar nu breekt onverbiddelijk het binnenseizoen aan.
Er zijn schrijvers die het best gedijen bij een 'room without view', hoogstens zicht op een blinde muur, sommige collega's zweren bij een raamloze cel.
Ik heb juist enige afleiding nodig, al is het maar van de kastanje voor mijn raam die zienderogen verkleurt of de wolkenhemel die voortdurend verandert. Ik heb - heel luxe - maar liefst twee werkkamers. Een schrijfkamer met een bureautje maar waarin vooral de chaise longue me uitnodigt de tijd te nemen en me open stellen voor zinnige en onzinnige gedachten en ideeën. En een werkkamer met computer, archiefkasten, hangmappen, stapelbakken en veel boeken.

Conferentiecentrum Val Monte
in Berg en Dal

In deze periode van het jaar kom ik doorgaans nauwelijks aan schrijven toe. Ik geef cursussen creatief schrijven, lezingen en er zijn meer activiteiten buitenshuis.
Ook een andere neventak vraagt nu veel tijd, de bedrijfstrainingen die ik als freelancer geef voor Schouten & Nelissen. Dat zijn uiteenlopende trainingen schriftelijke communicatie, waarbij deelnemers onder meer leren beter schriftelijk te rapporteren en helder te formuleren. Ook geef ik opfriscursussen spelling. Meestal komen deelnemers van verschillende bedrijven daarvoor naar een conferentiecentrum.
In ruim tien jaar heb ik al heel wat trainingslocaties bezocht, vaak schitterend gelegen.
Mijn favoriete werkplek was ooit in Noordwijk, waar ik vanaf mijn tafel 'voor de klas' zelfs zicht op zee had. Maar gisteren heeft zich een nieuwe favoriet aangediend. Ik gaf een training in Berg en Dal waar de trainingsruimte grensde aan een prachtige tuin, maar waar we ook een adembenemend uitzicht hadden op de Ooijpolder en daarachter het heuvelige Reichswald.

Roland Holst Huis Bergen
eerste verblijf april 2009

Hoezeer ik ook geniet en voldoening krijg van al die schrijfcursussen, ik kijk uit naar iets meer rust in de tent waardoor ik eindelijk weer kan neerstrijken in mijn schrijfkamer.

Vorig jaar om deze tijd stond ik aan de vooravond van een hele schrijfmaand in het Roland Holst Huis in Bergen. Een plek die veel betekend heeft voor mijn schrijven.
Nu is er een vrijwel unieke kans voor wie nieuwsgierig is naar dat bijzondere schrijvershuis: op 30 oktober is er namelijk open huis. Bovendien zijn er optredens van schrijvers.

Open dag 30 okt. Roland Holst Huis Bergen

Weblog november 2010 - Verblijf in Roland Holst Huis

Hoogtetraining

2011-10-23T19:50:00.000+02:00

Voor mijn zondagse ommetje in het Binnenveld besloot ik de fiets te laten staan en te gaan lopen. Het is immers zo 2012 en dan staat Nepal weer op het programma. Vorig jaar heb ik de wandeltocht tot een goed einde gebracht, ook dankzij een goede fysieke voorbereiding. In het dagelijks leven loop ik namelijk al blaren op na een uurtje, in twee weken Nepal niet één blaar.
Het Binnenveld is vlak, maar ik besloot ferm maar meteen met een hoogtetraining te vervolgen: de Grebbeberg. Ik attaqueerde hem vanaf het pad onderlangs via een indrukwekkend aantal trappen.

Een opstapje overigens in vergelijking met de '3280 steps' bij Ulleri. Dat pad daalden we af, maar toch. In vergelijking daarmee stelt traplopen sindsdien niets meer voor.
Het is jaren geleden dat ik op de Grebbeberg rondwandelde. Was dat stalen uitzichtbalkon er altijd al? Het bood een prachtig uitzicht over de Blauwe Kamer en het rivierlandschap.

En de Koningstafel was gedeeltelijk opgelapt, de kantelen keurig gemetseld, maar als ruïne vond ik hem toch stemmiger. Er zijn mensen die aan de locatie bijzondere spirituele krachten toeschrijven. Misschien moet je dan in het schemerdonker komen in plaats van op een zondagmiddag.

Op de binnenmuren staan naast liefdesbetuigingen en 'Ik was ook hier'-manifestaties twee teksten die dichtregels zouden kunnen zijn. Maar het is geen troost te moeten weten en aan de overzijde, als ik het goed heb ontcijferd: Dat dit alles zo niet moet.

De regels blijven ook bij herlezing cryptisch voor me.

Sloffend door het afgevallen blad kwam ik bij de militaire begraafplaats uit en ik was van plan om aan de afdaling van de Greb te beginnen. Toen voelde ik de twee schroeiplekjes onder mijn voeten, blaren in statu nascendi.
Gelukkig kwam net de bus naar Wageningen aanrijden en ik bezweek voor de verleiding. Snel thuis, die grote stoere stappen bewaar ik wel voor een volgende keer.
Het is duidelijk nog een lange weg naar Nepal.

De Koningstafel

Genieten op de vierkante meter

2011-10-22T19:23:00.000+02:00

Wageningen - Bovenste Polder - 2011

Toen ik zondag bij de nevengeul in Wageningen stond te genieten van de rust en de natuur, overviel me de gedachte: kan ik hier ook over tien of twintig jaar staan te genieten?
Zoals ik die ochtend de fiets had gepakt en na een tochtje door het bos nog volop energie had om in de uiterwaarden te wandelen. Alsof het zo vanzelfsprekend is dat ik kan gaan en staan waar ik wil, dat mijn lichaam en geest het allemaal mogelijk maken. En dat terwijl mijn leeftijdgenoten of nog jongeren lijden aan chronische kwalen, of er al niet meer zijn.

Nepal - Annapurna - 2010

De afgelopen jaren heb ik mooie en verre reizen gemaakt en Nepal 2012 is alweer geboekt.
Ik stond er zondag bij het water even bij stil dat niets vanzelfsprekend is en dat het leven er van het ene op het andere moment totaal anders kan uitzien.
Dat de ouderdom minder mobiel en minder gezond maakt, ligt in de natuurlijke loop der dingen. Over tien jaar-twintig jaar koers ik onafwendbaar af op de zeventig-tachtig en, aartsoptimist of niet, mijn conditie en gezondheid zullen er gaandeweg niet beter op worden.
Maar dat wil niet zeggen, bedacht ik daar aan het water, dat ik niet meer kan genieten. Er schoten me onmiddellijk enkele oplossingen te binnen: ik laat me op een mooie herfstdag per taxi bij Nol in 't Bosch droppen, maak voor de vorm een nano-boswandeling en strijk dan in de najaarszon neer op het terras. En als ik niet meer per rollator tot de nevengeul kan komen, nodigt een bankje op de dijk ook uit tot genieten. Genieten op de vierkante meter.
Het gaat dan niet meer om ver en lang en uitdagend, maar rustig en in het moment. Genieten van het kleine, - en al wordt het kleine ooit noodgedwongen steeds kleiner en dichter bij huis -, ik wens mezelf toe dat ik die kunst blijf verstaan.

Weblog zondag 16 okt. :Warmte hamsteren

Peppels

2011-10-21T10:40:00.000+02:00

Bij mijn fietstocht gisteren in het Wageningse Binnenveld reed ik door de Veensteeg, een smalle weg met populieren. De peppels, een prachtig synoniem, zijn enorm én oud.
Mijn oog viel op een exemplaar dat zich nog maar met moeite staande lijkt te houden. Aan een zijde gaapt de hellende slootkant, aan de onderkant is de boom aangevreten, leeggevreten en weggevreten.
Het is wonderlijk dat de vermolming de boom nog niet bij een stevige wind fataal is geworden. Maar wellicht houden zijn soortgenoten hem uit de wind.
Als hij omvalt, stort hij waarschijnlijk het weiland in, maar toch.

Ik hou erg van deze peppelweggetjes in het Binnenveld, vooral als de wind door de bladeren ruist. Maar met een loeiende herfststorm zal ik toch meer op mijn hoede zijn. Ik vraag me alleen af wat ik zou kunnen beginnen tegen zo'n omvallende reus. Heeeel hard fietsen.

Bruggetje

2011-10-20T19:04:00.000+02:00

Ik ging naar het Binnenveld om de nieuwe brug te zien.
Begin deze week is de brug over de Grift geplaatst en hij verbindt Wageningen en Achterberg (gemeente Rhenen). Tussen de buien door ging ik vanmiddag op zoek, want ik had geen idee waar de Veenkampen lag. Het moest ergens bij het meteoveld zijn van Wageningen Universiteit. Het nieuwe wel te verstaan, zo bleek.

De nieuwe brug dient als verbindende schakel in het fietsnetwerk van het Binnenveld, het open groen tussen Wageningen, Veenendaal, Rhenen en Ede. Dat mocht wat kosten, een tonnetje of twee, las ik.

Op 18 november wordt hij officieel in gebruik genomen, maar hij zou nu al te passeren zijn. Passeren in de zin van aan de overzijde over het fietspad erlangs fietsen, maar ik kon er dus niet overheen. Zo te zien was er pas nog een vers aansluitinkje gestort.

De brug oogt flitsend, maar ik moet zijn nut nog ontdekken. Op dit moment althans ziet hij er uit als de verbinding van ergens naar nergens, of omgekeerd. Zoveel tijdwinst lijkt me deze verbinding niet op te leveren, want zo'n grote omweg was het nou eerst ook weer niet. Wat maalt de recreatieve fietser trouwens om tijdwinst of omweg?

Laat ik mijn oordeel maar even opschorten tot ik via de brug in Achterberg geraak en kan ervaren of mijn fietsmogelijkheden in het Binnenveld voortaan schier oneindig zijn.

Filmpje van Mugmedia: Fietsbrug voor anker

de Gelderlander: Bruggetje over de Grift tussen Wageningen en Achterberg ligt op zijn plaats

Heivisj

2011-10-19T19:29:00.001+02:00

Heivisj, Limburgs dialectwoord voor: naar huis (in het Weerts, mijn moedertaal: heivers). Het is een van de woorden die blijven hangen na het lezen deze dagen van twee prachtige boeken van Benny Lindelauf.
Met Negen open armen kreeg Benny Lindelauf al veel lof toegezwaaid (o.m. Gouden Zoen 2005), maar zijn boek van vorig jaar De hemel van Heivisj had mogelijk nog meer succes. Hij kreeg er dit jaar de Woutertje Pieterse Prijs voor en de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs. En terecht!
Zijn Limburgse wortels verloochent hij niet in deze boeken en met zijn echtheid spreekt hij overtuigend ook de rest van het land aan. Lindelauf is een geboren verhalenverteller en dat talent wijst hij toe aan zijn verteloma.

Hij schrijft zowel poëtisch als rauw realistisch af en toe, en vooral ook neemt hij mij als lezer mee in een onbekende wereld die toch voorstelbaar is en soms zelfs vertrouwd aandoet.
Meisje Fing vertelt het verhaal: over haar zusjes Muulke en Jes, de Pap en oma Mei, en haar vier broers, voor en tijdens de oorlog. De rollen binnen de familie, je plaats zoeken in de wereld, goedwillend zijn en toch ook maar een mens zijn en dus geconfronteerd worden met de lelijke kanten in jezelf, het is zo universeel menselijk.

Benny Lindelauf is op 13 november te gast in Renkum tijdens Lekker Literair, waar Marja Käss hem interviewt tijdens een maaltijd voor literatuurliefhebbers.
Lekker Literair op 13 nov. met Benny Lindelauf

Uitgeverij Querido: biografie en boeken Benny Lindelauf

Warmte hamsteren

2011-10-16T19:01:00.000+02:00

Warmte hamster ik
om uit te puren
nu de barre tijden komen gaan.

Dat zijn de slotregels van mijn gedicht Warmte warm me. Toen ik eind van de middag met spijt mijn tuinstoel verliet, had ik het gevoel dat ik alles uit deze zonnedag had gehaald, maar ook dat het voorlopig voor het laatst was. Het is per slot van rekening half oktober en zonder-jassen-weer is dan niet vanzelfsprekend. Zoveel mogelijk zonnewarmte opslaan in het accuutje om de winter mee door te komen.

Vanmorgen zat ik vroeg op de fiets, deze keer naar de bossen die ik in herfsttooi verwachtte. Maar de bomen waren nog volop groen, hoewel ik toch heus door delen met loofbomen ben gekomen. Ook de vegetatie in de uiterwaarden van de Bovenste Polder waar ik wandelde, zag er nog levend uit, al oogde het groen wat vermoeid.

Natuurlijk was er verdorring, verrotting en verdroging, maar zo'n kaardebol oogt toch krachtig en de rode bessen stippelden de dag met kleur.

Als toefje op de nazomertaart was er de grote witte vogel die vorstelijk door de nevengeul waadde. De mogelijkheden afstrepend (geen ooievaar, geen lepelaar, geen zwaan) dacht ik voorzichtig dat het een grote zilverreiger kan zijn geweest.

Thuis wachtten de tuinstoel en een goed boek en gaandeweg de middag steeds meer zon in mijn achtertuin.

Aan het begin van de middag was er achterin precies al dat ene uitgelichte plekje voor mijn tuinstoel.

Wat voelde ik me een zondagskind toen ik daar neerstreek.

Gedicht: Warmte warm me

Strips

2011-10-12T17:43:00.000+02:00

Maar liefst 160 Vlaamse en Nederlandse schrijvers spraken zich onlangs uit over hun relatie tot strips. Het gaat bijvoorbeeld om de vraag of ze voor hun werk schatplichtig zijn aan strips.
Ze deden dat in een mini-interview van Wouter Porteman van de Vlaamse website De Stripspeciaalzaak.

Elke werkdag verschijnen er vijf nieuwe vraaggesprekjes op de site. Vanaf vandaag staat ook mijn reactie erbij.
Ik kan mezelf met de beste wil van de wereld geen strip-fanaat noemen, al had ik lang geleden wel enkele favorieten. Ik moest dan ook diep graven om de vragen te beantwoorden.
Misschien komt het ook doordat ik niet zo visueel ben ingesteld als de meeste mensen. Klanken, geluiden en wat mensen zeggen, dat blijft vaak veel beter bij mij hangen dan een plaatje.
In mijn jeugd - en later ook nog wel - vonden sommige pedagogen dat strips slecht waren voor taalontwikkeling en literair gevoel, maar dat vind ik onzin. Op die vraag daarover op 'Schrijvers over strips' kon ik in elk geval wel een overtuigd antwoord geven.

Schrijvers over strips - AnnievanGansewinkel

http://www.stripspeciaalzaak.be/

Opstaan voor ouderen

2011-10-09T21:21:00.000+02:00

Toen ik eergisteren 's ochtends vroeg in Wageningen een volle bus instapte, voelde ik me fris en energiek. Welgemoed ging ik op weg naar een staanplaats halverwege de bus. Toen ik daar echter was aangekomen, voelde ik me op slag oud en verward. Wat was er nou helemaal gebeurd?
Niet één, maar twee meisjes boden me achtereenvolgens bij het passeren hun zitplaats aan.
Hoezo, jeugd van tegenwoordig?
Dat het zo erg niet is gesteld met de verhuftering, wist ik. Maar dat de meisjes me voor zó oud aanzagen dat ze voor me wilden opstaan, dat shockeerde me vooral. Blijkbaar zag ik er minstens zo oud uit als ik ben.
Tijdens de busrit naar het station Ede-Wageningen schoot me vanalles door het hoofd. Hoeveel mensen heb ik zelf vroeger onbedoeld beledigd wanneer ik weer eens als beleefd meisje mijn plaats wilde afstaan? Natuurlijk is voor iemand van 20 een 57-jarige oud.
Ik dacht aan bordjes als: 'Wilt u zitten, ik kan staan', die ooit in bussen hingen. Ik dacht aan de gereserveerde zitplaatsen in de Franse metro voor de 'mutilés de guerre'. Zouden ze er nog zijn? De bordjes, bedoel ik.

'Zeg maar jij', spoor ik nog altijd mensen aan, maar ik leg me er tegenwoordig bij neer als het ze soms met geen mogelijkheid lijkt te lukken.
En ik fleur op wanneer een jonger iemand me met 'jij' aanspreekt. Zoals een omgekeerde McDonald's-reclame van weleer waarin het jongetje juicht: 'Ze zei u tegen mij.'

Later bedacht ik pas dat ik in mijn verwarring de meisjes in de bus niet eens heb bedankt. Met een 'nee, nee, nee' wimpelde ik hun aanbod resoluut af.
Niet erg beleefd van me.

Tv-programma Praatjesmakers: Moet je opstaan voor ouderen?

Boekenfeest

2011-10-06T17:28:00.000+02:00

Vandaag heb ik weer eens ervaren dat de Kinderboekenweek voor veel kinderen ook echt een boekenfeest is, alle sombere berichten over ontlezing ten spijt.

Ik was te gast op de Johannesschool in Arnhem, waar gisteren de boekenweek al feestelijk ingeluid werd. De bibliotheek had gezorgd voor veel boeken van de aanwezige schrijvers. Ook Leny van Grootel en Nicolle van den Hurk waren uitgenodigd. De kinderen waren goed voorbereid op het schrijversbezoek.
Bij de ingang voelde ik me al welkom door de prachtige tafel waar boeken van ons op stonden en bordjes ernaast met onze namen.

Ik bezocht achtereenvolgens de groepen 6, 7 en 8. De leerlingen stelden veel vragen en luisterden aandachtig. Maar liefst een uur lang, alle sombere berichten over gebrek aan concentratie ten spijt.

Hoewel ik het ook heerlijk vind om door het jaar heen scholen en bibliotheken te bezoeken, is de Kinderboekenweek toch altijd extra feestelijk.

Mijn lezers ontmoeten, ogen vol aandacht, nieuwsgierige vragen, kinderen zo in een verhaal te zien opgaan dat ze de bel niet eens horen. Daar doe ik het voor.

Kinderboekenweek op de Johannesschool Arnhem - Schrijvers in de klas

Stichting Schrijvers School Samenleving

Superhelden

2011-10-04T20:36:00.000+02:00

De Kinderboekenweek is begonnen en die startte vandaag voor mij met een bezoek aan O.B.S. 't Lange in Gastel. Op een aangenaam kleine school heb ik alle klassen bezocht, zelfs groep 1 en 2.
Ik had dan ook voor het eerst iets te vertellen aan zulke jonge leerlingen, namelijk over de logeerbeer waarvan het prentenboek in de maak is. De 9 kleuters vormden dus het premièrepubliek voor mijn logeerbeer Knoef, die heimwee heeft. Het was heerlijk om mijn verhaal te vertellen aan de kindjes die vol aandacht zijn avontuur volgden.
In de groepen 3 t/m 8 kon ik ook aandacht besteden aan het thema van deze kinderboekenweek, Superhelden. Ik kwam erachter dat ik nogal wat helden in mijn kinderboeken heb gestopt. Niet zozeer de klassieke held met de spectaculaire acties en de grote gebaren. Nee, vooral de held die in weerwil van zichzelf iets overwint en meer durft dan hij dacht.
Zoals Hanneke in 'Kopje-onder' met haar angst voor zwemmen en voor Ivo. Als ze ervoor staat, redt ze een lammetje dat te water is geraakt, trotseert ze de woeste vader van Evertje en duwt ze Ivo kopje-onder.
Zoals de verlegen Noud in 'Stoerewatjeskamp' die het heft in handen neemt als een stoere met hoogtevrees een levensgevaarlijke situatie veroorzaakt, terwijl de andere stoeren alleen verlamd kunnen toekijken.
Zoals de onhandige, dromerige Claire in 'Circus in gevaar' die ondanks haar beperkingen in een circusvoorstelling optreedt en met gericht speurwerk ook nog een vandaal op school opspoort.
Zoals de vogeltjes die onverschrokken als tandenstokers de bekken van de krokodillen schooneten in het verhaal van de Afrikaanse Moussa, ook in 'Stoerewatjeskamp'. En zo zijn er volop helden te vinden in mijn boeken.
Maar de IRL-held is voor mij nu toch wel het 6-jarig jongetje uit het krantenbericht dat ik in september las over een scheepsramp in Tanzania. De overvolle reddingsboot waar hij op zat, zonk ook. Gelukkig had hij zelf een reddingsvest, maar ook zijn 1,5 jarig broertje was aan boord.
Die heeft hij het leven gered door hem vier uur lang boven water omhoog te houden. Superheld!

O.B.S 't Lange in Gastel, klik op Activiteiten, Kinderboekenweek 2011

Kerk dicht

2011-10-01T20:24:00.000+02:00

O.L.V. van Fatima

Elk jaar sluiten er kerken en volgens de prognoses zet dat voorlopig door. De berichten in de media treffen me niet bijzonder, maar het was anders op zaterdag 24 september. Toen ging namelijk mijn eigen oude kerk dicht, O.L.V. van Fatima in Weert.
Nou ja, oud, de kerk is met haar 56 jaar een jaar jonger dan ik. Gedoopt ben ik daar dus niet, maar er liggen heel wat voetstappen van mij. De afgelopen maanden was ik er weer regelmatig, voor de uitvaarten van mijn ouders en daarna voor de missen die tot hun intentie werden opgedragen. Het was voor mij vanzelfsprekend dat ik ook bij de laatste mis zou zijn.
Ik ben opgegroeid in de nadagen van het Rijke Roomse Leven. De scherpe kantjes waren er al af en ik heb er niet onder geleden.
Eerste communie, vormsel en plechtige communie heb ik daar beleefd. Ik ging er biechten. Wat zou er trouwens met die biechtstoelen gebeurd zijn? De goede tijden met drie missen op zondag en elke ochtend door de week. De processies door de straten van de parochie Fatima.
Er waren jaren dat ik drie keer per week 's morgens naar de kerk ging. 's Winters als het nog donker was, werd de mis in de crypte opgedragen. Dat scheelde in stookkosten. In de vastentijd kregen we op de lagere school een kleurplaat met veertig vakjes. Telkens als je naar de mis ging, mocht je een vakje kleuren. Die vakjes kwamen ooit nagenoeg vol.

Als tiener heb ik zelfs nog een aantal jaren gezongen in het kerkkoor.

De kerk heeft sindsdien als bindende factor afgedaan. De laatste jaren hebben de misbruikschandalen de leegloop wellicht verergerd.
Ik vind het jammer voor al die goedwillende, integere geestelijken dat hun branche in een kwade reuk is komen te staan.
Het raakte me de afgelopen maanden als ik in de zaterdagavondmis zat, afgezien van de woensdagavond nog maar de enige mis per week. Priesters droegen met toewijding de mis op, terwijl ze al ver voorbij de pensioengerechtigde leeftijd waren. Het uitgedunde koor deed al het mogelijke om de kerkdienst op te luisteren. Meestal waren er niet meer dan enkele tientallen, voornamelijk oudere, kerkgangers. Op die basis kun je geen kerk openhouden.
Maar tijdens de allerlaatste mis was de kerk weer ouderwets gevuld, ook met leeftijdgenoten, die voor de laatste maal in de kerk van hun jeugd wilden zijn. Een mis met drie heren, misdienaren, het kerkvolk dat fanatiek meebad, de hele voorraad wierook scheen er doorheen te worden gejaagd. Even leek het weer de geloofsgemeenschap van weleer, maar dat maakte het des te triester.

Als de kerk altijd zo vol zat, had hij open kunnen blijven. Maar ondanks goede wil en inzet van de meeste priesters spreken de officiële katholieke kerk en gelovigen (want niet naar de kerk gaan betekent niet dat je niet gelooft) een verschillende taal en begrijpen ze elkaar niet meer. Tijdens de cruciale momenten in een leven, zoals bij overlijden, zie ik echter dat de geloofstraditie voor veel mensen nog altijd een grote rol speelt.
De Fatimakerk wordt goddank niet gesloopt - als tenminste snel een andere bestemming wordt gevonden voordat het verval onontkoombaar inzet. Dat zou eeuwig zonde zijn.
Volgens kenners heeft het gebouw een geweldige akoestiek, bovendien is er een bijzonder mozaïek op het priesterkoor. Maar het zijn ook barre tijden voor de cultuur, dus er is misschien een wonder nodig.

Kerkgebouwen in Limburg - Fatimakerk Weert

Groene universiteit

2011-09-25T21:47:00.001+02:00

Vanmorgen zat ik al bijtijds op de fiets onder het motto: 'Melk den dag', zoals Felix Timmermans zijn held Pallieter liet zeggen.
Na een, vertrouwd maar nooit saai, rondje Binnenveld, Grift en Grebbedijk besloot ik de expositie 7 even 7 te bezoeken. De samenwerkingsprojecten van 7 dichters en 7 beeldend kunstenaars zijn nog tot en met woensdag 28 sept. te zien in het Forum-gebouw van Wageningen Universiteit. Toen ik dat gebouw aan de achterkant via de Bornsesteeg benaderde, werd ik getroffen door het beeld dat me herinnerde aan Ivoorkust, eind december 1995.

Daar in Yamoussoukro vormden de grazende runderen en geiten een merkwaardig contrast met de pracht en praal van de basiliek Notre Dame de la Paix.
Hier graast een kudde schapen vlakbij het imposante Forum-gebouw. Maar Wageningen doet zijn naam als groene universiteit daarmee ook wel weer eer aan.

Aan de voorkant kreeg mijn positieve inkleuring echter een knauw toen ik het sculptuur zag voor de ingang. De Wageningse boom moet de samenwerking verbeelden van universiteit, onderzoeksinstellingen en Van Hall Larenstein. Kil aluminium, ontbladerde vorm. Voor mij heft de boom veeleer kil en doods zijn armen ten hemel als een laatste smeekbede om hulp.

Nee, dan die boom op de begraafplaats Leeuwerenk waar ik weer eens een rondje maakte langs 'mijn' doden. Tien jaar geleden was ik er nog nooit geweest, kende ik er niemand.

Toen ik naar de uitgang liep, dacht ik na over ouder worden, verlies, dood, verder leven. De boom verliest zijn bladeren, gaat in rust, maar loopt volgend jaar weer uit. Ten afscheid troost hij nu met zijn prachtige kleuren.

De Wageningse Boom

De helft van de route, mijn boek over Ivoorkust

Gelderlander 14-10: Schapen nog tot dinsdag op de campus

Op de kermis

2011-09-25T19:16:00.000+02:00

Gisteren was ik in Weert op de kermis, een mooie traditie van gastvrijheid in onze familie. Vroeger kwamen familieleden van buiten Weert 'op de kermis', waar ze onthaald werden op vlaai en knapkoek. Hoewel mijn moeder de laatste jaren niet meer zelf kon bakken, was er wel vlaai in huis. Ook vorig jaar nog hebben mijn ouders een rondje over de kermis gemaakt.

'Magic circus' aan de voet van
de Martinus kerk

Dit jaar zijn ze er voor het eerst allebei niet meer bij en het voelt extra verweesd.
De kermis hoorde er van jongsafaan zo bij. We memoreerden gisteren nog dat het meestal net zo mooi weer was als dit jaar en dat we dan liepen te puffen in onze nieuwe winterjassen. Die hadden we net voor de kermis gekregen en wilden we natuurlijk trots aan, hoe warm het ook was.
Als jonge tieners mochten mijn iets jongere zus en ik alleen naar de kermis. Ik werd misselijk in alles wat draaide en voor de snelle dingen ontbrak me de durf. (Ik was 50+ toen ik pas mijn debuut maakte in achtbanen, ik heb iets gemist). De 'rups' vond ik al spannend genoeg.

De carrousel ontgroeid bleven voor mij dan vooral de goktentjes over. Mijn zus had een vaste, en dus?, gelukkige hand van gokken, maar ik als twijfelaar heb volgens mij nooit iets gewonnen. Met mijn aangeboren optimisme wist ik wel zeker dat ik het volgende rondje meer geluk zou hebben.
Het kermisgeld hadden we er dan ook in een mum van tijd doorgedraaid, maar gelukkig lieten onze ouders zich vermurwen om ons voor de laatste keer nog eens 50 cent en daarna voor de állerlaatste keer weer 50 cent mee te geven.
De prijzen liggen nu wel hoger, maar de kermis in Weert heeft zijn succes ook te danken aan de bescheiden gehouden prijzen. Na de kermis van Tilburg is die van Weert de grootste van Nederland.
Ik heb gisteren geen gokje meer gewaagd, maar de vlaai was erg lekker.

Website kermis Weert

Vitaliteit

2011-09-23T12:46:00.000+02:00

Op deze eerste dag van de herfst tonen de zonnebloemen in mijn tuin een onvermoede vitaliteit.

Het begon allemaal met tien zaadjes die ik in het voorjaar als presentje kreeg bij de open dag in zorgcentrum Oranje Nassau's Oord in Wageningen. Ik ben niet zo'n nauwkeurige tuinier, dus de zaadjes gingen al veel te laat de pot in.
Toen ze toch opkwamen, heb ik er enkele verstekt in de volle grond, de andere zouden volgen. Dat is er nooit van gekomen.
In de mossige potgrond zijn wonderwel zonnebloemen opgekomen, waarvan eentje al een tijdje met zijn bloem staat te pronken. De andere zitten in knop, dus wie weet, als de herfst niet snel genadeloos toeslaat.

Een stekje in de volle grond had er zin in en schoot met enthousiasme de hoogte in. Maar die jeugdige overmoed werd wreed gestopt door een stormwind enkele weken geleden. Geknakt, ongeveer tien centimeter boven de grond, terwijl er al een flinke knop zichtbaar was.
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem af te voeren naar de groenbak. Dat was een combinatie van deernis, laksheid en hoop.
Sindsdien hield de plant zich met moeite staande tegen het schuurtje en nog wat collegiaal ondersteund door andere planten.

En zie daar, deze week is de zonnebloem gaan bloeien en bekroont zo glorieus zijn vitaliteit.

De dingen, die voorbijgaan

2011-09-18T19:15:00.000+02:00

'Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?' zongen we Conny Stuart donderdag na, terwijl we het antwoord wisten. We wáren immers in Den Haag en het was prachtig nazomerweer.

'Op de Dennenweg ruikt het nu vaag/naar Couperus en ook naar saté.' Voorbij, voorbij, voorgoed voorbij, om maar een andere klassieker van Conny Stuart te citeren.
Couperus, Stuart zelf, modezaak Meddens, ooit iconen, ze zijn niet meer.
Het was al weer een tijd geleden dat ik Den Haag bezocht en de rustige statigheid die ik me van het centrum herinnerde, was onveranderd gebleven. Ook staat er bij het Binnenhof nog steeds die telefooncel uit lang vervlogen tijden.

Pop up boek 'Mommy'

Was het toeval dat korte tijd later mijn oog eerder bleef haken aan de telefooncel dan aan de superman?

Toen waren we al gearriveerd in het Museum Meermanno voor de tentoonstelling van pop up boeken. Van eeuwenoude beweegbare boeken tot multimedia boeken op I-pads. Snoezige sprookjes, stichtelijke verhalen, educatieve boekwerken en zelfs de Kama Sutra als pop up.

Terwijl politiek Den Haag zich op dat moment vermoedelijk bezighield met de Miljoenennota die op een knullige manier was uitgelekt, namen wij de tram naar het Scheveningse strand. Een van de pluspunten van deze stad is voor mij toch de zee als achtertuin.
Eten op het strand, in goed gezelschap, uitkijken over de zee, de zon die dimt en tijdloos mijmeren over de mensen, de dingen, die voorbijgaan.

Louis Couperus - Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan

Museum Meermanno - Pop up!

Springlaevendj

2011-09-12T19:06:00.000+02:00

Platbook 6 is nog maar net verschenen, of Platbook 7 staat al te trappelen. Dat komt helemaal overeen met de titel van de Limburgse bundel: 'Springlaevendj'.
Gedichten en verhalen van en voor kinderen tonen de rijkdom van uiteenlopende dialecten. Ik mocht de redactie doen voor deze bundel die op 6 november in Heerlen tijdens de LiLiLi-daag wordt gepresenteerd.
Springlevend is de toon van de bijdragen, maar de bundel laat ook zien hoe springlevend de dialecten in Limburg zijn.

Dat komt bijvoorbeeld sterk tot uiting in de jaarlijkse declamatiewedstrijden voor de jeugd in de hele provincie. Veel teksten uit Platbook 7 worden daar al met succes op het podium gebracht of staan binnenkort te trappelen in de coulissen.

Uitgeverij TIC Platbook 7

Platbook 6 Moereratsj

Voet tussen de deur

2011-09-11T19:26:00.000+02:00

De laatste dagen open ik mijn achterdeur met enige voorzichtigheid. Meermalen deze week heb ik namelijk al een kikker aangetroffen op de deurmat. Ook vanavond zat er een, wat klein uitgevallen, exemplaar.
Het brutaaltje zat zelfs op de dorpel, had al zowat een voet tussen de deur. Wellicht solliciteert hij naar een warme overwinteringsplek, maar ik denk dat hij toch beter gebouwd is op de modder van mijn vijver.
Afgezien van wat beter is voor het diertje: kikkers in mijn vijver heerlijk, in mijn tuin prima, maar mijn huis, daar blijven ze uit.
Heel even overwoog ik de kusproef, want stel dat het toch de prins was op het witte paard.
Maar wat moet ik nou met een paard?

Blog oktober 2010 - vlinder op drempel voordeur

Steenovenvolk

2011-09-10T22:28:00.000+02:00

Open Monumentendag bood me de kans eindelijk steenfabriek Plasserwaard in Wageningen te bezoeken, waar ik al zo vaak voorbijfietste, terwijl ik me nieuwsgierig afvroeg hoe het daar was.

Vanuit -stoffig - raam op zolder
uitzicht op de rivier

Eigenaar Henri de Jonge leidde er vandaag belangstellenden rond. Wat bezielt je om in de jaren '80 met enkele vrienden een oude steenfabriek te kopen? Het plan om er zelf klussend woonruimte in te maken kan ik nog volgen. De fabriek ligt per slot van rekening in een prachtig natuurgebied. Maar als een jarenlange gang door de instituties (overheid, Rijkswaterstaat, milieubeweging, monumentenzorg) nodig blijkt, hoe blijf je dan nog enthousiast om door te gaan? In elk geval de gedrevenheid om een industrieel monument te behouden en een nieuwe functie te geven.

Kapconstructie en ovens aan de rivierzijde

De steenfabriek werd rond 1930 gebouwd en heeft nog tot 1980 gefunctioneerd. In barre omstandigheden werkte er 'steenovenvolk', zoals het personeel denigrerend werd genoemd. Volgens De Jonge was ooit de inzet van een staking om niet een oven in te hoeven als de temperatuur boven de 70 graden was. De staking werd met harde hand neergeslagen.

Als alles volgens plan verloopt, woont er binnen enkele jaren heel ander steenovenvolk. De 26 vlamovens en de immense zolder worden verbouwd tot acht ruim bemeten luxe en energiezuinige woningen.

Immense zolder (met te spaarzaam
licht voor mijn mobieltje)

Mooi dat dit monument behouden blijft en een nieuw leven krijgt door een combinatie van eigenwijsheid, doorzettingsvermogen en vooral het lef om te durven dromen.

Op de website van Plasserwaard staat informatie over de geschiedenis, het restauratieproces en de bouwplannen voor de nieuwe woningen.

http://www.plasserwaard.nl/

The party is over

2011-09-09T22:24:00.000+02:00

Hoezeer ik gisteren ook genoten heb van de onverwachte uurtjes strand in Egmond aan Zee, het was wel duidelijk dat het feest van de zomer over was. Sommigen zullen overigens schamperen dat er helemaal geen zomer is geweest.

Het is nu tussenseizoen, al is die term wat in onbruik geraakt. Geen zomer meer, maar ook nog niet echt herfst.
Trekkers sleepten voortvarend strandhuisjes weg, als poppenhuizen die op zolder worden opgeborgen. De gestrande partyboat oogde sneu.
Hoewel ik de drieteenstrandlopertjes nog niet heb gezien, zullen ze eerdaags wel arriveren. Koos Dijksterhuis meldde immers onlangs in Trouw dat ze al gesignaleerd zijn op Schiermonnikoog.
Meeuwen waren er uiteraard wel, en een koe.

Een koe, op het strand? Ja logisch, een zeepaard of zeehond zou meer voor de hand liggen als afbeelding en dus valt een koe waarschijnlijk beter op. Alles voor het goede doel: herkenningspunt voor verloren gelopen kindertjes.
Als straks de laatste huisjes weg zijn, de boten in hun winteronderkomen liggen en het gros van de toeristen verdwenen, dan wordt het strand weer van zichzelf.
Zo is het mij het liefst.

Eindelijk weer ... de zee

2011-09-08T23:07:00.000+02:00

Vandaag heb ik eindelijk weer de zee gezien na een ongekend lange tijd van bijna zeven maanden. Het kwam ook nog eens ongepland, dankzij het noodlottig ongeval bij Veenendaal waardoor de trein naar Utrecht gestremd was. Daardoor moest ik de auto nemen naar mijn zakelijke afspraak over een bedrijfstraining in de kop van Noord-Holland.

Na het gesprek was het weer zo opgeklaard dat ik de roep van de zee, op slechts luttele autokilometers, niet kon weerstaan. Zo stond ik om vier uur op 'mijn' strand van Egmond, maar totaal overdressed: strak in het pak, voor mijn doen althans, en op pumps.

Gelukkig heb ik altijd mijn oeroude laarzen (maar liefst 38 jaar lang doen die al trouwe dienst, tel ik net even uit) in de auto liggen. Dat ze standaard in de kofferbak liggen, dateert uit mijn tijd als prille journalist toen ik eens op naaldhakken door een archeologische opgraving strompelde. Ze kwamen later meermalen van pas als ik weer eens met mijn poten in het bluswater stond, zoals een ijverig journalist betaamt.

Groeten uit Egmond aan Zee

Afgezien van een plagerig buitje was het aangenaam wandelweer. De westenwind had geen strandstralende kracht meer, maar blies goedmoedig golven over het helmgras: een wave voor moeder natuur.

Wonderlijk hoe een paar uurtjes strand en zeezicht alle bekommernissen uit mijn hoofd kunnen blazen.

Rust en energie zijn er voor in de plaats gekomen.

Ik heb de zee bij het afscheid beloofd dat ik dit jaar nog eens terugkom.

Daar zit ik nou mooi aan vast.

Schrijfdokter houdt spreekuur

2011-09-07T13:16:00.000+02:00

Vrijdag 9 september zet ik als schrijfdokter weer de deur van mijn spreekkamer open, mijn digitale spreekkamer wel te verstaan. Tussen 10 en 20 uur houd ik spreekuur voor mensen die advies willen over hun column of weblog.
Aan iedere 'patiënt' besteed ik 15 minuten. Je zult begrijpen dat ik in die tijd geen hele verzameling teksten kan bekijken. Stuur een column of weblog als tekstbestand van max. 400 woorden naar: info@annievangansewinkel.nl. Voor een weblog kun je daarnaast een link meesturen naar je weblog op internet. Daar kan ik eventueel globaal de context bekijken.
Benoem zo concreet mogelijk de punten of vragen waar je een reactie op wilt hebben. Voorbeelden: Halverwege ben ik al uitgepraat. Ik kom niet op een idee. Is de opbouw goed, hoe kan ik de lezer meer prikkelen, hoe krijg ik een slot dat blijft hangen?
Zet er ook bij welke doelgroep je voor ogen hebt.
Je krijgt in elk geval diezelfde dag nog een reactie per mail. Dat kan een eenvoudig antwoord zijn, een suggestie voor een richting waarin je zou kunnen zoeken, of een verwijzing naar een cursus, collega, website of theorieboek.
Ik bied dit gratis consult aan omdat het van 3-11 september de Week van het Schrijven is. In binnen- en buitenland zijn allerlei activiteiten die met schrijven te maken hebben, zoals schrijfwandelingen en workshops. In 2009 en 2010 was ik ook schrijfdokter en van mijn spreekuur werd gretig gebruik gemaakt.
Ik doe mijn best je te helpen op 9 september.
's Avonds om 20 uur gaat de deur van mijn spreekkamer echter onverbiddelijk dicht. Er valt namelijk ook nog genoeg te dokteren aan mijn eigen schrijfwerk.

Agenda Week van het Schrijven
TIP: zondag 11 september schrijfdag in Amersfoort: De Dag van het Personage Daar heb ik een stand op de informatiemarkt.

Moerepetazie

2011-09-06T22:03:00.000+02:00

Moerepetazie, moereratsj, hutspot, wortelstamp, allemaal woorden voor hetzelfde, maar de moerepetazie van mijn moeder was ongeëvenaard. Meermalen probeerde ik haar recept te achterhalen. Maar als ik dan zoals zij zei 'gewoon' aardappelen, wortelen en uien mengde, kwam het niet in de buurt van wat zij ons voorschotelde.
In mijn tekst 'De moerepetazie van mam' probeer ik te achterhalen wat haar geheim was.
Mijn bijdrage in het Weerts dialect is opgenomen in de verzameling 'Platbook 6 - Moereratsj'.
Oud-streektaalfunctionaris in Limburg Pierre Bakkes heeft de redactie gedaan van deze Limburgse bundel over eten en drinken. Verhalen en gedichten over bijvoorbeeld Venlose whisky, knapkook en een ode aan de wölleboon (tuinboon).
Zondag is Platbook 6 gepresenteerd tijdens de dialectmanifestatie 'Kirchroa jeet plat'. In cafés en boekwinkels stonden het Kerkraads en de dialecten uit die regio op de bühne.
Voor mij is het Kerkraads het moeilijkste dialect, omdat het zoveel verschilt van mijn eigen dialect. Het vereist dus extra inspanning om het te begrijpen, maar die moeite loont. Zondag stond ik weer te kijken van het taalbewustzijn en het zelfbewustzijn van Kerkraadse schrijvers. Bij de jaarlijkse schrijfwedstrijd voor de Veldeke Literatuurpries behalen Kerkradenaren ook opvallend vaak nominaties of de prijs zelf.

Tijdens de LiLiLi-daag op 6 november in Heerlen ziet Platbook 7 het daglicht, een bundel van en voor kinderen. Voor dat boek heb ik onlangs de selectie afgerond, uitgeverij TIC is nu bezig met de productie.

Platbook 6 Moereratsj
Kirchroa jeet plat
Uitgeverij TIC

Aan het woord!

2011-09-02T22:10:00.000+02:00

Vandaag is in Vorden de aftrap verricht voor de grote literaire schrijfwedstrijd in Gelderland: Aan het woord!

Iedereen die in Gelderland woont, kan meedoen aan de wedstrijd en elk genre is mogelijk. De deadline is 14 november 2011. Afhankelijk van je woonplaats ding je in een van de zes regio's mee naar de hoofdprijs. Wil je meedoen, download dan van de site Aan het woord! het reglement van je eigen regio.

De bblthk van Wageningen, die voor deze wedstrijd valt onder de regio Arnhem, heeft me gevraagd deelnemers in de regio te ondersteunen.

Op 13 september begint 's avonds in de bibliotheek een korte cursus van twee lessen. Op 20 september is de tweede les. Ik behandel onder meer: hoe kom je op ideeën, dialogen en beeldend schrijven. Schrijfervaring is niet nodig.

Later in hun schrijfproces kunnen deelnemers aan de wedstrijd gebruik maken van individuele schrijfcoaching. Die is ook in de bibliotheek, op 25 oktober tussen 17.00 en 21.30 uur en duurt telkens 30 minuten. Tevoren sturen zij hun concept-tekst naar mij, zodat ik adviezen en tips kan voorbereiden.

Aanmelden voor schrijfcursus en coaching loopt via de bblthk.

Voor inhoudelijke informatie kun je mij mailen: info@annievangansewinkel.nl

Schrijfcursus en coaching in bblthk Wageningen

Website Aan het woord!

Columns en weblogs (2)

2011-09-01T23:54:00.000+02:00

Hij is er: mijn nieuwe schriftelijke cursus Columns en Weblogs schrijven. Daarmee heb ik vandaag de zevende schriftelijke cursus aan mijn aanbod toegevoegd. En de eerste cursist heeft zich ook al meteen gemeld.

Met veel plezier heb ik de afgelopen tijd de cursus ontwikkeld. Dat vind ik een van de leukste dingen van juf zijn: telkens weer zelf nieuw lesmateriaal ontwikkelen.

Ook deze cursus bestaat uit theorie, oefeningen en huiswerkopdrachten. Maar ik wil de cursisten ook stimuleren om na te denken over bv. privacy en grenzen van de vrijheid. Je zal maar met een columnist of blogger verkeren. Je leven kan immers zo op straat liggen of op het wereldwijde web terechtkomen.

Anderzijds probeer ik de cursisten ook te prikkelen tot overdrijving of een standpunt innemen en op scherp stellen.

Tip voor columnisten of bloggers: heb je het idee dat je weblogs of columns toch iets mankeren, op vrijdag 9 september zet ik als schrijfdokter weer de deur van mijn digitale spreekkamer open. Dan geef ik speciaal voor deze genres een gratis consult van 15 minuten.

Meer informatie: Schrijfdokter, Week van het Schrijven

Mijn schrijfcursussen

Eerder blog over columns en weblogs

Grote stille heide

2011-09-01T13:13:00.000+02:00

Ik ging naar Drenthe om de heide te zien. Dat 'om' is natuurlijk onzin, want de Ginkelse Heide is slechts zowat een boogscheut verwijderd van Wageningen. Toch mis ik er bijna jaar na jaar de bloeiende heide. Dit jaar kwam het er ook nog niet van. Op de een of andere manier gaan mijn fietstochtjes zelden Ede-waarts. Het zal de trek naar het water zijn waardoor ik, vaak via Binnenveld en Grift, de dijk en de uiterwaarden langs de Rijn opzoek.

Maar gisteren kon ik dan toch volop de bloeiende heide van dit jaar ervaren. Dat begon al op de A50 waar tussen Arnhem en Apeldoorn de hei oprukte tot aan de spitsstrook. Hoezo, de hei wordt bedreigd, hoezo milieuvervuiling? De erica of dopheide of struikheide of welke heide het dan ook was, tierde welig als zoom van het asfalt.

Bij Exloo in Drenthe strekte zich echter een royaal paars tapijt uit, in afwisseling met bos.

In de verte ontwaarden we de schapen die zich opmerkelijk genoeg ophielden in een grazige wei. Wellicht had de herder ze even gestald in de ballenbak zodat hij zonder gemekker lekker eenzaam over de grote, stille heide kon dwalen.

Mogelijk spelen de bezuinigingen mee, waardoor verschillende landschapsbeheerders zich momenteel gedwongen voelen te besparen op hun herders.

We kruisten soms het pad van kevers die diepblauw of -groen glansden. Het zouden best mestkevers kunnen zijn. Dat ze prachtig zijn, is een goed bewaard geheim. De beestjes hebben hun pr slecht voor elkaar en staan in een kwade reuk.

Ik ontdekte voor het eerst hun kwaliteiten toen ik in 2006 gedichten schreef voor het grote evenement 'City of Insects' in Wageningen. De kunstenaars was een blik vergund in de enorme collectie van de vakgroep Entomologie, de schatkamer die Wageningen Universiteit inmiddels heeft wegbezuinigd. Gelukkig heeft Naturalis in Leiden er zich over ontfermd.

Dit schreef ik destijds als ode aan de mestkever:

je schild verslaat lelijkheid

je pantser weerstaat stank

jouw arbeid van groot belang

en zwaar onderschat

als dat van de vuilnisman.

Toeristisch Informatiepunt Borger

Blog over City of Insects, Wageningen

Zoeken en vinden

2011-08-29T16:15:00.002+02:00

Landhuis De Horst voor het

begin van de Levenskunstbeurs

Met veel warmte kijk ik terug op de Levenskunstbeurs afgelopen weekeinde in Driebergen. Op het terrein van Landgoed De Horst was muziek, verstilling, openheid, concentratie, humor, er waren ontmoetingen met paarden, theorieën, bomen en edelstenen. Workshops, lezingen of buiten de kaders nieuwe mensen ontmoeten, en dat allemaal in een ontspannen en rustige sfeer.

Twee dagen had ik er een informatiestand over mijn schrijfcursussen en ik gaf een workshop 'Schrijven met je zintuigen'. Daarvoor was dubbel zo veel belangstelling als er zitplaatsen waren.

Mensen kwamen bij mijn stand, met vragen, om te laten zien wat ze hadden geschreven en soms blanco ('Ik wist niet eens dat er schrijfcursussen bestonden'). Vaak volgden mooie gesprekken, die lang niet altijd over schrijven gingen. En wat een feest van het toeval (Nepal, Afrika, Aruba, Curaçao kwamen voorbij, gezamenlijke kennissen, op elkaar lijkende levenspaden of inzichten).

Er waren stands met helende behandelingen waar ik met mijn verstand niet bij kon. Maar dat is ook helemaal niet de bedoeling. Van sommige therapieën wil ik ook niet eens meer weten hoe het werkt, áls het maar werkt.

Op de beurs en in de individuele gesprekken manifesteerde zich voor mij heel duidelijk hoeveel mensen zoekend zijn en ook hoe helpend anderen kunnen zijn die al gevonden hebben. Althans op dat moment en voor die levensfase, want niets is blijvend, zo leert het leven.

Maar goed ook, constateerde ik met een gesprekspartner, want als je niks meer te leren hebt, kun je net zo goed doodgaan.

Die zoekende mens, die af en toe iets vindt, is zo herkenbaar en raakt me soms ook. Zoals psycholoog Nico Frijda ooit in een interview zei dat hij ontroerd was doordat ieder mens zijn eigen knokseltje knokt.

Vandaag las ik trouwens iets vergelijkbaars in het septembernummer van Psychologie Magazine. Wetenschapsjournalist Mark Mieras schrijft daarin: 'Dat we zo nu en dan allemaal worstelen om onszelf te begrijpen, dat ontroert me.'

Een impressie: Filmpje Levenskunstbeurs

Levenskunstbeurs

Groeizaam

2011-08-26T14:46:00.000+02:00

Het is groeizaam weer, constateerde ik vanmiddag opnieuw in mijn achtertuin. Het tintelfrisse groen is bijna oogverblindend. Na de stevige buien vandaag moet ik goed opletten dat ik niet een kikker verpletter.

Ze hebben het blijkbaar naar hun zin in mijn tuin. Vorige week telde ik er maar liefst zeven in mijn bescheiden vijver. Soms ontwaar ik net op tijd aandoenlijke kleintjes, de twee prachtige, stevige exemplaren van zojuist kon ik niet over het hoofd zien.

Toen deze sprong, meende ik aan zijn knietjes te zien dat het een kikker was. Maar zoals hij zich plomp stilhield voor de foto, had hij toch ook wel wat van een pad. Maakt niet uit, ik heb er geen behoefte aan om uit te testen of er een prins onder schuilgaat.

Ik trof een ander natuurverschijnsel aan. Nou ja, natuurverschijnsel, eigenlijk meer een brevet van onvermogen als deugdelijke huisvrouw. De doornatte kokosmat bij de achterdeur blijkt een ideaal kweekmatje. Welkom!

Als de nieuwsgierigheid het blijft winnen van de schaamte, wacht ik af welke plantjes hier ontluiken. Misschien groeien er in de toekomst wel berkenbomen uit. De naburige berk heeft immers de afgelopen weken ontelbare zaadjes uitgestort.

Ik zie hier op mijn erf weer hoe onvoorstelbaar sterk de natuur is. Wij maken er als mens dan toch wel een enorme zooi van dat we het voor elkaar krijgen dat planten en dieren uitsterven.

Nazomerbloei

2011-08-23T12:00:00.062+02:00

De dahlia bloeit nog troostend uitbundig, maar toch kan zij niet verhullen dat de zomer op zijn eind loopt. Over een goede week begint de meteorologische herfst en ik realiseer me dat 2011 dan al weer voor tweederde voorbij is.

Ach, herfst en winter hebben ook zo hun charmes, spreek ik mezelf bemoedigend toe. Veel tijd voor zinloze mijmeringen over de tijd die verglijdt, heb ik trouwens deze keer niet. Ik ben volop bezig met cursussen en andere schrijfactiviteiten die deze nazomer tot bloei komen.

Zo heb ik pas de selectie afgerond voor Platbook 7, een bundel in Limburgse dialecten met gedichten en verhalen van en voor kinderen. Uitgeverij TIC in Maastricht gaat er nu mee aan de slag om dit najaar ongetwijfeld weer een mooie uitgave te presenteren.

De schriftelijke cursus Columns en Weblogs schrijven heb ik op een haar na klaar. Vanaf 1 september is hij beschikbaar. Op de Levenskunstbeurs in Driebergen begeleid ik komend weekeinde een workshop. Ook sta ik er met een informatiestand, evenals op 11 september tijdens de schrijfdag in Amersfoort, de Dag van het Personage.

In de Week van het Schrijven (3-11 sept.) ben ik op 9 september de hele dag digitale Schrijfdokter voor columns en weblogs.

Dan zijn er ook nog IRL (In Real Life, of in goed Nederlands: HEL, Het Echte Leven) schrijfactiviteiten in Wageningen. Voor de Volksuniversiteit geef ik de lezing 'Hoe word je schrijver' en een korte cursus Schrijf je levensverhaal.

Ook in de nieuwe editie van de Gelderse schrijfwedstrijd Aan het woord! speel ik een rol. Als voorbereiding geef ik namelijk een korte schrijfcursus en schrijfcoaching, die de bblthk Wageningen organiseert.

Veel nieuw eigen schrijfwerk zal in de maand september waarschijnlijk niet ontluiken, maar anderen het plezier van schrijven te zien ontdekken, maakt mij ook blij.

Tot slot een tip: denk je erover om je aan te melden voor een schriftelijke schrijfcursus? Nog tot 1 september krijg je 10 euro korting met de speciale actie van Schrijvers4fun.

Schrijfagenda op mijn website

Levenskunst (3)

2011-08-22T11:43:00.000+02:00

De mooie dingen van het leven krijgen komend weekeinde (27-28 augustus) alle aandacht op de Levenskunstbeurs: creativiteit, persoonlijke ontwikkeling, spiritualiteit, gezondheid, goed wonen en schoonheid, maar ook het lef om te dromen en om je dromen te verwezenlijken. Thema is dit jaar: Droom samen een nieuwe wereld.

Twee dagen lang zijn er op Landgoed de Horst in Driebergen de meest uiteenlopende lezingen, workshops, optredens en culinaire genoegens. Ook is er een uitgebreide informatiemarkt.

Daar heb ik zelf ook een stand (nr. 109, zaal Van Iterson), waar ik informatie geef over mijn schrijfcursussen. Voor bezoekers van de beurs begeleid ik zaterdag 27 augustus een gratis workshop 'Schrijven met je zintuigen'. Die begint om 12 uur in de Kamer Mijnheer.

Op de website van de beurs krijg je een goede indruk van alle facetten van levenskunst. Zing, dans, schilder, schrijf, geniet, voel je mooi, rijk en in balans of leer het.

http://www.levenskunstbeurs.nl/

Blog Levenskunst (2)

Bij de tijd

2011-08-21T18:51:00.000+02:00

Mijn website is weer bij de tijd. Sinds deze week staan ook de nieuwe boeken van het laatste jaar er op. Stoerewatjeskamp, Zat, en bundels waar gedichten en verhalen van mij in staan. De nieuwe uitgaven van Koffer-Koen en De Superhoofdprijs vind je ook bij: Boeken. Verder zijn er kleine aanpassingen, onder meer op de pagina met links.

De folder en het inschrijfformulier van de nieuwe schriftelijke cursus Columns en Weblogs schrijven staan al online, bij Cursussen. Vanaf 1 september is die cursus beschikbaar.

Mijn boeken

Mijn schrijfcursussen

De website

Graven (3)

2011-08-20T23:26:00.000+02:00

De afgelopen maanden schonk ik geen aandacht aan de zuilen bij de ingang van het kerkhof in Weert. Vandaag las ik voor het eerst de inscripties. Natuurlijk ken ik al lang de uitdrukking 'Heden ik, morgen gij', 'waarin voor mij vaak 'Carpe diem' meelift.

Maar het blijkt nog dreigender te kunnen: gisteren mij, vandaag u. Dat is namelijk de mededeling op de twee zuilen, met een verwijzing naar de Bijbel (Ecclesiasticus 38: 23). In mijn bijbelversie staat trouwens: Gisteren hem en heden u. Maar de boodschap is duidelijk: memento mori.

Ik voel me tot op heden kerngezond, maar prijs de dag niet voor het avond/nacht is. Over een goed halfuurtje is vandaag voorbij. Dan heb ik het dus gered. Morgenvroeg begin ik maar weer wijselijk de dag te plukken.

In elk geval is het de eerste dag van de rest van mijn leven, om maar eens een vet, en zeer waar, cliché aan te halen.